Jedyna i Słuszna Wojna o Ciacho

9X9 GO! GO! GO!

2012-02-09T13:17:00.001+01:00

https://www.evernote.com/shard/s147/sh/e98cc2ba-64a5-45e7-87b4-ef39db63b232/cc9d6ca559a5ec618d9cf2efa6162bf9

Skaveny kantują lepiej

2012-02-07T19:19:00.000+01:00

A oto kolejna potyczka Skavenów z Orkami:

Tym razem zdemolowałem Orki, ale nie bez chwalebnej Skaveńskiej sztuki podstępu i oszustwa. Oczywiście oszukiwałem nieświadomie.

WFB FTW LOL ME

2012-01-22T19:37:00.002+01:00

Czyli: "Warhammer Fantasy Battle jest fajny, ale znowu dostałem łomot."

Tym razem multimedialnie:

Normanowie kontra Bizancjum w DBA

2011-12-08T19:31:00.001+01:00

Kolejne średniowieczne starcie wschodu z zachodem, tym razem w systemie DBA.

Kiedy potrzeba rozegrać jakąś szybką bitwę na ograniczonej przestrzeni, DBA jest nie do zastąpienia.

Przez moje spóźnienie i ograniczony czas Standarda, nie mieliśmy w środę więcej niż półtorej godziny, a część tego czasu poświęciliśmy na jedzenie, musieliśmy zatem rozegrać coś błyskawicznego.

Sięgnąłem do szuflady z bitewniakami i wydobyłem kiedyś wcześniej przygotowane kartonowe podstawki wycięte do gry w DBA 15mm figurkami. Plansza do takiej bitwy to 60x60cm, zatem wystarczył przykryty kocem stolik kawowy i kilka łatek filcu oznaczających las (ciemnozielony), łagodne wzgórze (jasnozielony), stromą górkę (oliwkowy - mała łatka) i drogę.

ROZSTAWIENIE

Jako dowódca bizantyjski zostałem obrońcą i zająłem jazdą pozycję na wzgórzu, łucznikami na przeciwko brzegu lasu, a ciężką piechota i lekką jazdą cofniętą pozycję broniąc prawej flanki i obozu.

Standard umieścił swoich normandzkich rycerzy naprzeciw mojej jazdy, a łuczników, piechotę i lekką jazdę naprzeciwko mojej piechoty.

MANEWRY

W pierwszych rundach próbowałem przerzucić lekką jazdę na pomoc generałowi i konnicy na wzgórzu, jednocześnie łucznikami jak najszybciej chciałem wejść do lasu i stamtąd dezorganizować formację konnicy Standarda. Standard powoli ruszył ciężką jazdą w moim kierunku, za to szybko pchnął naprzód piechotę i lekką jazdę za lasem. Tam też doszło do pierwszego starcia.

STARCIE

Ponieważ po 3 rundzie Standard nadal miał wysoką inicjatywę - 4 do 6 punktów ruchu (PIP), a ja zacząłem rzucać 1 i 2, to on wybierał gdzie dojdzie do spotkania naszych wojsk.

Moja lekka kawaleria nie zdążyła przenieść się za las i w wąskim gardle została opadnięta przez piechotę i lekką konnicę Normanów. Szybko uległy rozbiciu oba jej oddziały.

Tymczasem Standard ruszył swoja linię rycerzy pełnym pędem na mojego generała. Dwie jednostki zostały zatrzymane przez skoncentrowany ostrzał moich łuczników, ale pozostałe szarżowały pod górę, wygrywając wbrew zasadom wojny i rozbijając w proch bizantyjską jazde temową i najemnych turków.

PODSUMOWANIE

Nie obyło się bez pewnych błędów i wypaczeń.

Zapomnieliśmy sprawdzać, czy jednostki w oddaleniu od generała są nadal w zasięgu jego rozkazów, co mogłoby dać mi trochę więcej czasu przed uderzeniem piechoty i łuczników zza lasu.

Jednoski rycerzy (Kn) powinny zawsze po wygranej potyczce ścigać uciekających (ruszyć się naprzód o głębokość podstawki oddziału).

Jednak nawet te korekty nie pomogłyby mi w sytuacji, kiedy kości chciały mnie zabić i nie pozwalały rzucać Standardowi niżej niż 4, a mi wyżej niż 3 przez niemal całą grę.

Betrayal at Harlech - test autorskiego scenariusza do BattleTecha - 12.11.2011

2011-11-23T14:38:00.001+01:00

12.11.2011 w Łódzkim Domu Kultury na spotkaniu SMF rozegrałem wraz z Machciem i Skoblem starcie w Battletecha będące jednocześnie testem mojego scenariusza z którym zamierzam aplikować na Demo Agenta Catalyst Game Labs.

Scenariusz przedstawia starcie sił Dragonów Wolfa, a konkretnie Batalionu Wolf Spider z siłami Słowa Blake'a podczas drugiej bitwy o Harlech na początku Jihadu w 3067. Atak został przeprowadzony jako odwet za nieudaną próbę ataku najemników na Marsa. Mimo bombardowania z orbity i desantu dwóch Dywizji WoBM (Word of Blake Militia), najemnicy nie dali się łatwo pokonać, a nawet przeszli do kontrataku. Batalion Wolf Spider, wraz z wynajętym do obrony Harlech Legionem Miecza (Broadsword Legion) miał zaatakować odsłonięte tyły Blakistów, aby przebić się przez ich linie i zniszczyć ich centrum dowodzenia. Atak rozpoczął się po myśli Dragonów, jednak Legion miał nieco odmienne plany...

Skobel wybrał stronę Dragonów, ja i Machcio wstępnie podzieliliśmy między siebie siły WoB (ja Toyama, Grim Reaper i Sentinel; Machcio - Flashman, Champion i Wraith). Po wejściu na planszę sił Legionu, miałem je przejąc i zostawic WoBM Machciowi. Od razu ważna uwaga. Pamiętajcie, jeśli gracie jedną stroną z kolegą, planujcie wspólnie swoje działania, dzięki temu unikniecie wielu błędów, jakie zdarzyły się nam podczas tej rozgrywki.

Na początku niepotrzebnie poszliśmy do przodu, bo to Dragoni mieli atakować, nie my. Wraith wskoczył na budynek aby podawać dane celownicze do ostrzału pośredniego z LRMów, ale kombinacja modyfikatorów przekroczyła 12 i salwy z Grim Reapera i Toyamy nie odnalazły celów. Z kolei lepsi strzelcy Dragonów nie mieli problemu z namierzeniem nawet tak zwinnego celu jak Wraith, który oberwał przynajmniej raz.

Na lewej flance Machcio nagle zmienił kurs i przesunął Flashmana, zostawiając samego 40-tonowego Sentinela naprzeciw Summonera z UAC/20 i Timber Wolfa z dwoma ER PPC i masą laserów pulsacyjnych. Rezultat mógł być tylko jeden. Sentinel stracił cały jeden bok, a także drugą rękę, w tym całe swoje uzbrojenie. Z kolei na prawej, Skobel sprytnie umieścił Stormcrowa we wzmocnionym budynku przez co zmarnowaliśmy całą turę bijąc po ścianach i próbując go pogrzebać pod gruzami. Zabrakło nam przy tym niewielu punktów. Gdyby Wraith nie potknął się na ruinach, przewrócił, a jego pilot nie stracił przytomności, może by się nam udało.

Stormcrow wyrósł na MvP tego starcia, bo w kolejnej turze wymanewrował pod nosem Championa, i korzystając z ustawienia Grim Reapera i Flashmana, wypchnął tego ostatniego poza planszę, obrywając przy tym tylko raz krytycznie w silnik. W kolejnej turze wraz z Timber Wolfem i Summonerem wzięli w potrzask Toyamę, ciężko go uszkadzając. W międzyczasie drugi Summoner i Hellbringer ukryli się w budynku i spokojnie ostrzeliwali się z daleka.

W turze w której na planszę wkroczyły siły Legionu, Championowi udało się w końcu zniszczyć Stormcrowa, ale za cenę własnych ciężkich uszkodzeń. Pilot Wraitha obudził się, ale z uszkodzonym żyroskopem raczej już nie wstanie. Thug i Warhammer Legionu zaatakowały od tyłu ukrytych w budynku Summonera i Hellbringera, ale tylko Thug odniósł nieznaczny sukces. Z uwagi na porę w tym miejscu musieliśmy przerwać. Planujemy dokończyć w innym terminie.

Coż ogólnie mówiąc, daliśmy z Machciem ciała na całej linii. Cztery z pozostałych na planszy pięciu Mechów WoBM nadają się już do przymusowego wycofania z uwagi na uszkodzenia, więc nawet wsparcie w postaci półkompanii Legionu może nie przechylić szali na naszą stronę. Trzeba było siedzieć po naszej stronie mapy i zabunkrować się w budynkach, a nie wychodzić za bardzo do przodu. Głupio też straciliśmy Flashmana i Sentinela.

Ogólnie jednak testy wypadły pozytywnie. Wiem że muszę jednak wzmocnić siły WoB, bo w terenie zabudowanym lepsze umiejętności Dragonów w połączeniu z klanowym uzbrojeniem (lasery pulsacyjne), stanowią iście morderczą kombinację. Jestem w trakcie dopracowywania scenariusza i wkrótce pojawi się on na Solaris7. Mam nadzieję że wkrótce dokończymy tę rozgrywkę. Zobaczymy czy zdrada Legionu pozwoli na osiągnięcie wygranej przez Słowo Blake'a.

BattleTech - W.I.P

2011-09-25T14:31:00.001+02:00

Moje umiejętności malowania figurek rodzą się powoli, w bólach, ale jakoś to idzie. Poniżej niewielkie sprawozdanie z ostatnich prac nad figurkami do BattleTecha.

Klanowe plastiki z 25th Anniversary Introductory Box Set: 2x Summoner (Thor) i Hellbringer (Loki)
W porównaniu z całą resztą figurek z pudełka, te maszyny to cudeńka artystyczne. Lokiego trzeba było skleić. Thory były w jednym kawałku. Drugiego Thora dostałem za darmo od Catalystów, bo pierwszy dojechał z uszkodzoną kończyną. Nie aż tak żeby się nie dało go poskładać, ale skoro firma kazała zgłaszać uszkodzone figsy w celu ich dosłania to skorzystałem. Gotowe figurki przykleiłem na większą heksagonalną podstawkę. Tak wyglądają w komplecie:

Niestety jeden z Thorów dotarł z krzywo przyklejoną małą podstawką. Mech powinien być skierowany nie do rogu tylko do boku podstawki. Ale nic to. Podstawki wypełniłem masą modelarską, a cały model pokryłem podkładem GW Chaos Black. Figurki mają przedstawiać Mechy z Batalionu Wolf Spider, jednostki Dragonów Wolfa wyposażonych w Klanowy sprzęt. Malowanie jest czarne z czerwonymi oznaczeniami. Przed Polconem zdążyłem położyć na nie kolor podstawowy: GW Chaos Black i GW Red Gore.

Najnowsze zakupy: Klanowy Timber Wolf (Mad Cat) i Stormcrow (Ryoken).
Metalowe figurki z Ral Parthy. Niestety Mad Cat miał być z nowszego odlewu (resculpt), ale dotarł stary co odbiło się na jego jakości. Albo to moje nikłe umiejętności, albo te metale są dość koślawe, bo z ostatecznego efektu nie jestem zbytnio zadowolony. Korpus Ryokena musiałem przykleić lekko skręcony, bo ręce dolegały do nóg. Timbek patrzy lekko w górę i w prawo. No ale nic to. Gorzej bo te starsze Klanowe metale są mniejsze od plastików. Pewnie różnica skali 1/300 do 1/285.

Figurki także osadziłem na większych podstawkach, ale tym razem uszczelniłem masą tylko szparę między podstawkami. Ta Gwiazda Mechów ma mieć podstawki w stylu miejskim i kombinuję nad pomalowaniem podstawki jako asfaltowej jezdni.

Centurion i Maximy.
Nie, to nie Rzymianie wyposażeni w cekaemy. Centurion to Mech, a Maxim to poduszkowiec - ciężki transporter piechoty. Figurki kupiłem w ramach pierwszego zbiorowego zakupu na Solaris7 z eBaya. Niestety podczas zdzierania farby Centurion stracił nogę w kolanie. Figurkę naprawiłem wiercąc otwór w urwanej kończynie i wklejając tam kawałek drutu. Podobny otwór wywierciłem w reszcie kończyny i połączyłem obie części.

Dokleiłem kończynę z autocannonem, a podstawkę wypełniłem masą modelarską. Figurka gotowa do pomalowania.

Maximy na razie po prostu przykleiłem do podstawek. Skoro to poduszkowiec to na razie nie wypełniałem podstawki szpachlą. Zastanowię się jak oddać efekt poduszki powietrznej.

To na razie tyle. Sorry za jakość zdjęć. Mam nadzieję że moje umiejętności fotograficzne będą wzrastać razem z umiejętnościami modelarskimi. Zapraszam do komentowania, wytykania błędów i ewentualnych rad.
Pozdr.
brathac

Polcon 2011 - Destination: Planet Poznan (okiem Brathaca)

2011-09-06T20:01:00.007+02:00

Jak już wcześniej wspominałem w dniach 25-28 sierpnia 2011 w Poznaniu odbył się kolejny, już 26 Ogólnopolski Konwent Miłośników Fantastyki, czyli Polcon. W ramach ekipy http://www.solaris7.pl/ - oficjalnego polskiego portalu BattleTecha uczestniczyłem tam w prezentacji gry w ramach programu Destination: Planet Poznan. Oto co się działo...

Z uwagi na inne obowiązki (praca, praca, praca), na konwent dotarłem dopiero w piątek, ale zastałem tam już skoncentrowane na grze towarzystwo. Ryoken przebywał już tam od czwartku i zdążył zarazić chęciami do gry całkiem sporą liczbę osób, mających większą lub mniejszą styczność ze światem BT. Szkoda tylko że nie dotarł "mózg" naszej operacji, ukrywający się pod ksywą Mickey. Niestety praca postanowiła go zatrzymać na weekend. Cóż, może następnym razem...

Podwodny świat BattleTecha

Na pierwszą swoją rozgrywkę udało mi się namówić parę osób (gracze się zmieniali w trakcie) na niestandardowy scenariusz BattleTecha podwodnego. Lanca Mechów Domu Kurita miała za zadanie odnaleźć znajdującą się na dnie morza bazę Zjednoczonych Słońc bronioną przez wilcze stado okrętów podwodnych klasy Neptune. Po wykryciu bazy, szybka łódź Kuritan miała za zadanie dostarczyć tam oddział komandosów, którzy mieli za zadanie ją zniszczyć. Szybkie na powierzchni Mechy, pod wodą poruszały się powoli jak żółwie, często upadały, ponadto każde nawet najmniejsze trafienie mogło skończyć się przebiciem pancerza i zalaniem wrażliwych elementów struktury wewnętrznej. Moje okręty podwodne walczyły dzielnie niszcząc dwa z czterech atakujących Mechów - Jennera i Waspa - zaś Locust nieszczęśliwie wywrócił się i zalał reaktor. Kontrataki poważnie uszkodziły jedną z moich jednostek, a drugą zupełnie wyłączyły z walki najpierw niszcząc napęd, a następnie zalewając przedziały uzbrojenia. Koniec końców, ocalały Jenner odnalazł bazę a przewaga szybkości okrętu Kuritan pozwoliła mu na osiągnięcie celu i zwycięstwa. A wokół pływały sobie stada wielorybiej mega-fauny... Moi współgracze mieli trochę mieszane uczucia, ale mnie gra się podobała. Zawsze to coś innego niż standardowy stand-up fight. Kiedyś jeszcze zagram w ten scenariusz. Może dodatkowo zasymuluję wówczas atak komandosów za pomocą zasad w A Time of War?

Od lewej: Ryoken, Buczas, MvB

Następnie wraz z Ryokenem poprowadziliśmy pogadankę na temat Battletecha. Ogólnie o powstaniu gry, zasadach, historii świata itp. Dla mnie było to pierwsze publiczne wystąpienie na konwencie. Ryo nadrabiał entuzjazmem, a ja wiedzą na temat uniwersum. IMHO świat Battletecha jest spójny, o ile można tak powiedzieć o światach sf, gdyż opiera się na rzeczywiście istniejących założeniach np. fizyki, odrobinę je tylko modyfikując aby nadać im strawny kształt. Chociażby taki napęd K-F opiera się trochę na teorii tunelu Einsteina-Rosena, a artykułów na temat prototypów egzoszkieletów, czy bojowego zastosowania laserów, można już znaleźć kilkanaście. Nie jest więc tak jak np. w Star Wars, że coś działa bo tak wymyślił sobie George Lucas i już. Po prelekcji zaczęliśmy jeszcze partię w CBT (scenariusz Behind Enemy Lines z First Strike) z Ryokenem, MvB i Buczasem - twórcą strony http://www.battletech.terramail.pl/, ale z braku czasu musiałem przerwać po paru pierwszych turach. Scenariusz prawie dokończyli MvB i Ryoken.

Początek turnieju

Następny dzień rozpoczęliśmy od małego turnieju. Ponieważ żaden z nas jeszcze takiego nie organizował, zdecydowaliśmy się na mirror-match czyli starcie drużyn takich samych maszyn z identycznymi umiejętnościami pilotów. Losowo wybraliśmy mapy i jednostki (Archer, Dervish i Panther). Decydować miała więc jedynie taktyka graczy i karma kości. Naprzeciw siebie stanęły drużyny MvB, Robsala i Ngagemana oraz Miszcza, Lexa i Gniewka. Zwyciężyła drużyna MvB najpierw rozwalając Dervisha Miszcza, później - po heroicznej szarży - Panthera Lexa, a na koniec detonując amunicję na broniącym się wściekle Archerze Gniewka. W nagrodę zwycięzcy otrzymali Pyrfunty uzyskane dzięki pomocy Hobbita i Rzabcia. Kwestia organizacji turnieju skłoniła mnie do poszukania oficjalnych zasad walk turniejowych. Teraz już wiem jak taki poprowadzić.

Zwycięzcy turnieju

Przy okazji wyszło na jaw że MegaMek mnie trochę rozleniwił i pozapominałem połowy zasad. Dobrze że w pobliżu zawsze był MvB, który ma łeb jak sklep i tabelę trafień wykutą na pamięć. Cóż, mnie czeka karne czytanie Total Warfare.

Harlech płonie...

Następnie wciągnąłem Miszcza i Ngagemana w swój autorski scenariusz opisujący walki między Dragonami Wolfa a Słowem Blake'a podczas drugiej bitwy o Harlech podczas początku Jihadu. Scenariusz miał zawierać niespodziankę (udział Lexa), ale z braku czasu nie skończyliśmy. Gwiazda Klanowych Mechów Dragonów (Summoner A, Summoner C, Timber Wolf A, Hellbringer B, Stormcrow C) ze wsparciem trzech oddziałów Żywiołów, przebiła się niemalże przez Poziom II Blakistów (Toyama, Wraith, Cicada, Grim Reaper, Sentinel, Champion), kiedy nastąpiła mała niespodzianka w postaci pojawienia się na planszy półkompanii najemników z Legionu Miecza (Thug, Starslayer, Lineholder, Enforcer, Firestarter i Commando). I na tym zakończymy opis, aby nie psuć niespodzianki... Dzięki rozgrywce wiem już jak zbalansować scenariusz. Ma być on moim autorskim projektem do aplikacji na tzw. Catalyst Demo Agenta, czyli oficjalnego demonstratora CBT. Pożyjemy zobaczymy. Scenariusz będzie dostępny na portalu kiedy go już dopracuję.

Quick-Strike

Na koniec dnia rozegraliśmy bitwę na zasadach Quick-Strike na makiecie skonstruowanej przez Czakiego, a według scenariusza pomysłu Ryokena. Scenariusz traktował o jednym z wielu starć podczas Operacji: Bulldog, czyli ataku sił Drugiej Gwiezdnej Ligi na strefę okupacyjną Klanu Szarego Jaguara. Lanca ciężkich maszyn Kuritan (Ngageman) miała za zadanie odbić więźniów i doprowadzić ich do desantowca przy wsparciu wzmocnionej mieszanej kuritańsko-daviońskiej kompanii (MvB, Brathac), a to wszystko podczas kontrataku klanowej Trójki (Czaski, Gniewek, Hobbit). Niestety gracze Sferyczni nieco za bardzo skupili się na wesołym wygrzewie i Klanowcom udało się zniszczyć lancę ratunkową i osiągnąć zwycięstwo. Brawa dla Czakiego za przygotowanie makiety i dla Ryokena za scenariusz. QS wydaje się być bardzo przyjemną alternatywą dla CBT, zwłaszcza jeśli chodzi o czas rozgrywki. No i ta przyjemność pogrania w trójwymiarowym terenie. Coraz bardziej skłaniam się ku zmajstrowaniu jakiejś makiety do gry.

MechWarrior: Age of Destruction

Ostatniego dnia konwentu toczyły się już rozgrywki w CBT oparte o scenariusze z polskiej edycji gry. Zaś mnie Hobbit przedstawił mi zasady Mechwarriora: Age of Destruction. MW:AoD to taki off-shoot BattleTecha, używający figurek w większej skali i specjalnego systemu zaznaczania uszkodzeń. Rozegraliśmy krótką potyczkę między Klanem Jadeitowego Sokoła a Dominium Rasalhague (Widmowe Niedźwiedzie). System jest na pewno szybki, a gra się całkiem przyzwoicie. Przeszkadza mi ew. konstruowanie oddziałów w oparciu o punkty. Zastanawia mnie także czy da się go wykorzystać do tworzenia starć w oparciu o jakieś scenariusze jak w CBT, czy da się tylko symulować wesoły wygrzew. Poczytam sobie zasady i pomyślę.

Jak na pierwszy duży Battletechowy event, który współorganizowałem wyszło całkiem wyśmienicie. Nie udało nam się tylko zagrać w Battleforce'a. Ja na pewno ubawiłem się świetnie.

Na koniec chciałbym serdecznie podziękować Ryokenowi za wielką pracę jaką włożył w organizację D:PP, Rzabciowi i Hobbitowi z organizatorów konwentu za wszelką udzieloną nam pomoc, graczom Ngagemanowi, Lexowi, Robsalowi (Wam zwłaszcza, bo męczyłem Was swoimi scenariuszami), Miszczowi, Buczasowi i Gniewkowi, Czakiemu za przygotowanie wspaniałej makiety pod Quick-Strike, MvB za jego wielki mózg i zapas figurek, i mojemu przyjacielowi Kamilowi Góreckiemu, za to że przechował mnie w Poznaniu, choć wcale nie musiał. Fajnie było spędzić trochę czasu z ludźmi dzielącymi tą samą pasję. Dzięki Wam mam jeszcze większego powera do pracy na Solaris7. Do zobaczenia na kolejnym konwencie.

P.S. Lex, wciągnij swoją siostrę do gry!! Temu hobby brakuje MechaWojowniczek!!
P.S 2 Album zdjęć z imprezy poniżej. Zdjęcia moje i 3 fotki od MvB.

Ukryta opcja Steinerska

2011-09-01T22:21:00.000+02:00

We wtorek spotkaliśmy się ze Standardem w celu pozabijania sobie żołnierzyków w rewanżowym spotkaniu Imperium kontra Buntownicy w systemie Fubar.

Okazało się, że Standard ma mało czasu i morale w nas ogólnie było małe, więc przekąsiliśmy obiadki i usiedliśmy do rozgrywki w MegaMek.

1 poziom technologii, jedna losowa mapa, po 2 mechy o wartości do 2500 BV.

Całkiem wbrew sobie wziąłem dwa potwory z AC/20 - Hunchbacka i Victora.
Niby fajnie, ale Standard wziął Stingera i Maraudera II, dzięki czemu był bardziej mobilny, a Marauder II trochę sobie mógł dmuchać na moje dwie "kluchy". Na korpusie np. ma 45 pkt pancerza, a na wszystkich innych lokacjach tyle, że nie przebije tego pojedynczy strzał AC/20.

Powinni tego zabronić...

Plansza z dużym i stromym wzgórzem pośrodku pozwoliła mi okrążyć nieskaczącym Hunchbackiem wzgórze, czekając na podejście mechów Standarda do ukrytego w lesie Victora, a potem z pełną prędkością zmniejszyć dystans Victorem i manewrować na małej odległości robiąc wielkie dziury najcięższym działem w grze, podczas gdy 2xPPC Maraudera II będą miały kary za minimalny dystans.

Grę skończyliśmy nierozstrzygniętą, przy przewadze 1750 do 1480 dla Standarda. Hunchback i Stinger miały już urwane nogi, Hunchback wstał, ale jego pancerz (tak jak Victora) był już mocno nadwyrężony na wielu lokacjach. Marauder miał mocno zniszczone jedno ramię i wyłączony jeden PPC, mocno osłabione pancerze na obu stronach korpusu i mniejsze uszkodzenia w kilku innych lokacjach.
Gdybyśmy kontynuowali, raczej bym przegrał. Ale przy AC/20 wszystko jest kwestią łutu szczęścia - jeden strzał mógł przewrócić Maraudera, albo urwać mu głowę.

Catspaw

2011-08-21T19:05:00.001+02:00

Dorzuciłem nowy link w dziale Webkomiksów - Catspaw:
http://www.swordandsorcery.org/Catspaw/index.htm

Battletech na Polconie 2011

2011-08-10T16:14:00.000+02:00

W dniach 25-28 sierpnia 2011 w Poznaniu odbędzie się 26 Ogólnopolski Konwent Miłośników Fantastyki, czyli Polcon. Będę tam wraz z ekipą www.solaris7.pl aby promować tam Battletecha w różnych jego formach.
Serdecznie zapraszam

Program:
czw 16:00 - Games Room - Battletech - Destination: Planet Poznan: Prezentacja i nauka gry w Classic Battletech
Status: przypisana godzina
Blok programowy: Games Room
Czas trwania: 4 godz. (bez 10 minut na przerwę przed kolejnym punktem)
Opis: Nauka gry dla chętnych, scenariusze treningowe i dla początkujących, opisy podstawowych taktyk.
Czas trwania: 16-22.

pt 10:00 - Games Room - Battletech - Destination: Planet Poznan: Prezentacja i nauka gry w Classic Battletech
Status: przypisana godzina
Blok programowy: Games Room
Czas trwania: 4 godz. (bez 10 minut na przerwę przed kolejnym punktem)
Opis: Nauka gry dla chętnych, scenariusze treningowe i dla początkujących, opisy podstawowych taktyk.
Czas trwania: 10-17.

pt 17:00 - Games Room - Battletech - Destination: Planet Poznan: Prelekcja "Battletech - rzecz o wielkich robotach"
Status: przypisana godzina
Blok programowy: Games Room
Czas trwania: 1 godz. (bez 10 minut na przerwę przed kolejnym punktem)
Opis: Prelekcja na temat wszystkiego co związane z Battletechem na świecie i w Polsce: historia i dzieje gry, opisy poszczególnych systemów gry, obecny stan i przyszły rozwój. Ponadto duża dawka „fluffu”: opis Uniwersum, timeline’u, frakcji i technologii. Będzie to raczej „pogadanka” przy stołach/makiecie do gry.
Prowadzący: Ryoken, brathac

sob 10:00 - Games Room - Battletech - Destination: Planet Poznan: „In the Dragon’s Coils”
Status: przypisana godzina
Blok programowy: Games Room
Czas trwania: 3 godz. (bez 10 minut na przerwę przed kolejnym punktem)
Opis: Battletech - Destination: Planet Poznan: „In the Dragon’s Coils” - prezentacja systemu strategicznego Battleforce 3:
Jest to większy scenariusz do systemu Battleforce 3 - rodzaju gry w Battletecha, w której biorą udział większe oddziały jednostek (bitwy na dużą skalę) zgrupowane w poszczególne żetony. Prezentację poprowadzą Piotr (Ryoken) i Bartosz (brathac). Scenariusz może być rozgrywany przez 2 – 6 graczy.
Czas trwania: 10-13.

sob 13:00 - Games Room - Battletech - Destination: Planet Poznan: Miniturniej w Classic Battletech
Status: przypisana godzina
Blok programowy: Games Room
Czas trwania: 4 godz. (bez 10 minut na przerwę przed kolejnym punktem)
Opis: Zasady ustalane będą na bieżąco - zależności od liczby chętny. Prosimy dowiadywać się u organizatorów.
Czas trwania: 13-18.

sob 18:00 - Games Room - Battletech: "Back in Control"
Status: przypisana godzina
Blok programowy: Games Room
Czas trwania: 4 godz. (bez 10 minut na przerwę przed kolejnym punktem)
Opis:Battletech - Destination: Planet Poznan: "Back in Control" - autorski scenariusz do systemu Gry Quick Strike. Quick Strike to szybki system gry w Battletecha na dużą skalę za pomocą figurek na makiecie. Scenariusz może być rozgrywany przez 2 – 6 graczy. W zależności od szybkości przeprowadzenia bitwy będzie możliwość powtórnego jej rozegrania z zamianą stron.
Czas trwania: 18-22.
Prowadzący: Ryoken.

Imperium nie rejteruje - raport z bitwy w systemie Fubar

2011-07-10T00:37:00.008+02:00

CZ. 1

Niewielki oddział Kosmicznego Imperium został otoczony w umocnionym posterunku przez buntowników, którzy znienacka przejęli kilka okolicznych ośrodków przemysłowych, wliczając w to kompleks produkujący cyborgi przemysłowe.

Kapitan dostał rozkaz przebić się do głównych sił celem przegrupowania. Mimo odpierania kolejnych fal ataku jego ludzie dostrzegali ciągle nowe grupy uzbrojonych cywilów oraz zbuntowanych członków planetarnej gwardii, których arsenał przejęli rebelianci. Co gorsza w ich szeregach właśnie pojawiły się uzbrojone cyborgi, co znaczy że udało im się przeprogramować te ponad dwumetrowe maszyny do walki.

Dowództwo żądało dodatkowo zdobycia wszelkich możliwych informacji o buntownikach, np. pojmania kilku bojowników, a najlepiej przywódców.

Dowodzący Imperium Standard miał główne zadanie ewakuacji swoich trzech jednostek Kosmicznych Marines (2 razy po 5 weteranów z potężnymi karabinami szturmowymi i oddział dowodzenia z elitarnym kapitanem z CKMem oraz weteranem z bronią do walki wręcz) przez mój szeroki bok planszy albo jeden z wąskich boków po bokach. Punktował za każdy ewakuowany oddział ze stanem co najmniej 50%. Dodatkowe punkty mógł zdobyć za pokonanie każdego mojego oddziału w walce wręcz, co miało umożliwić wzięcie jeńców.

Rebelianci mieli prosty cel - eksterminacja znienawidzonych żołdaków imperialnych, a więc punkty otrzymać mieli za zniszczenie każdego z oddziałów Marines. Dodatkowe punkty zdobyć mogli zajmując posterunek Marines.

Moje siły stanowiły dwie zgraje niewyszkolonych cywilów z bronią długą (10 ludzi) i krótką (15 ludzi) z dwoma RKMami i granatnikiem, dwa siedmioosobowe oddziały żołnierzy z karabinami szturmowymi i wsparciem RKMów.

Aby uatrakcyjnić przebieg gry przewidziałem opcje dla każdej ze stron: Imperium mogło zdalnie wysadzić w powietrze swoją bazę i zdać duże obrażenia jednostką stojącym blisko, za co dostawało ujemne punkty. Rebelia mogła płacić punktami zwycięstwa za wprowadzanie posiłków (złożonych z figurek już wyeliminowanych przez Imperium).

CZ. 2

Rozstawienie początkowe widać na pierwszym zdjęciu. Wszyscy Marines zaczynają w twierdzy-wieży. Od lewej flanki zaczyna jeden z regularnych oddziałów buntowników, następni już przy długim boku są cywile z bronią długą, potem drugi oddział wojskowych, a za lasem (ciemnozielony obszar) najliczniejszy oddział cywilów ze strzelbami i pistoletami. Prawe skrzydło ubezpieczają jedynie dwa ciężkie cyborgi z RKMami.

W pierwszych 2 turach Marines czekali w wieży aż ich kapitan zdziesiątkuje kilka oddziałów rebeliantów. Buntownicy stali trochę niepewni czy i jak podejść do posterunku Imperium - rezultat kiepskich rzutów na aktywację. Jedynie cyborgi ostrzelały wieżę próbując zmusić kapitana do ukrycia się, a czerwony oddział żołnierzy rzucił się sprintem naprzód zajmując bezpieczną pozycję w lesie, blisko pierwszych zabudowań posterunku. Chwilę potem również horda uzbrojonych w broń krótką ukryła się w lesie, w którym już pozostała niemal do końca bitwy.

Po tym czasie z braku efektów ostrzału kapitana, Marines ruszyli na dziedziniec posterunku. Najpierw jedna drużyna, w kolejnej rundzie druga i kapitan. W tym czasie cyborgi ostrzeliwały ich z oddali, czerwony oddział dopadł do rogatek posterunku a nawet wdarł się do środka, a uzbrojeni w karabiny cywile i błękitny oddział wojskowych zajęli dogodne pozycje naprzeciw posterunku.

Na dziedzińcu Marines ponownie zatrzymali się na dłużej, korzystając z licznych osłon i potężnej sile swoich karabinów szturmowych. Co jakiś czas zabijali pojedynczych przeciwników, którzy nie byli w stanie zdobyć się na jednoczesny szturm. Jedynie czerwony oddział poważnie zagroził jednej z drużyn Marines ostrzeliwując ich nieosłonięte tyły z dziedzińca. Jednak Marines w pancerzach wspomaganych przegrupowali się i odpowiedzieli skoncentrowanym ogniem zabijając połowę ich stanu i odpychając z dziedzińca resztę, która nie mogła nawet zdobyć się na zajęcie wieży.

Tyczasem w głowie Standarda pojawił się szczwany plan. Skoro przerzuciłem większość jednostek do obrony swojej prawej krawędzi planszy przed jego szturmem, to pozostawiło to całkowicie niebronioną krawędź przeciwległą. Mając tylko 4 tury do końca gry zaczął zorganizowany odwrót osłaniając się przed moim ogniem za wieżą.

Pewnie by mu się to udało, gdyby nie kilka nieudanych aktywacji, w tym nieudany rzut na 2+ kapitanem będącym już tylko 40 cm od celu. Ja całkowicie zapomniałem o możliwości wprowadzenia posiłków, ale i tak nie zdecydowałbym się tracić punktu zwycięstwa za bardzo niepewną możliwość skutecznego ostrzelania kapitana i weterana.

Rzuciłem za to naprzód wszystkie pozostałe oddziały, z wyjątkiem czerwonego. Opuszczenie osłoniętych pozycji skończyło się wielką rzezią buntowników, jednak Marines dzięki temu strzelali zamiast ewakuować się za planszę. Za zabijanie moich z oddali nie dostali żadnych punktów.

Podsumowując:

Standard nie zdecydował się na grę agresywną i atak wręcz na moich patałachów. Ja nie potrafiłem ustawić moich oddziałów tak, żeby wykorzystać ich najsilniejsze strony w tym samym czasie i nie zabiłem ani jednego Marines.

Nikt nie zdobył wyznaczonych celów. Wojna trwała dalej.

FUBAR - małe jest piękne

2011-07-09T00:33:00.001+02:00

Czyli o urodzie gry sci-fi, której zasady mieszczą się na jednej stronie A4.

Nie wszystko, co małe jest piękne, weźmy na ten przykład gobliny... Ale jeżeli chodzi o zbiory reguł do gier, czy to chodzi o strategie, rpg, czy dziwne szwedzkie zabawy plenerowe, to im mniej tym lepiej. Przynajmniej do tego wniosku doprowadziło mnie to ile mam ostatnio czasu wolnego i chęci na zgłębianie setnych paragrafów i nastych przypadków szczególnych. Dla zasad RPG granica mojego zainteresowania kończy się powyżej 35 stron, dla sposobów spędzania czasu wolnego na świeżym powietrzu - tak po piątym zdaniu, a dla figurkowych gier bitewnych - przed dziesiątą stroną.

Nie żeby coś... Grało się w Stargrunta i było fajnie, ale zasad do ogarnięcia było zdecydowanie za dużo i relacja rzekomego realizmu bitwy do funu nie spełniała oczekiwań człowieka, który chciał ograć kumpla po robocie i zdążyć na usypianie dziecka. Do tego nawet proste potyczki trwały za długo.

Ujmę to inaczej: jeżeli podczas gry więcej czasu gracze knują nad tabelkami i kalkulacjami modyfikatorów, niż nad tym który oddział ruszyć najpierw i w którą stronę powinien pójść, to wiedz że coś się dzieje!

Zatem moje serce zaczyna bić szybciej, kiedy trafiam na rpg w stylu Risus, gry typu Kto ma kalosz na głowie wygrywa, albo wreszcie bitewniaki typu Fubar.

Fubar mieści się na jednej, zadrukowanej fontem "dziewiątką" kartce A4 z czytelnymi tabelami i nagłówkami sekcji. Zasady są proste i raczej ogólne niż szczegółowe, ale najważniejsze tematy typu RUCH, OSTRZAŁ i SZTURM są opisane w sposób nie pozostawiający miejsca na domysły.

Podobnie prosty jest opis jednostek. Posiadają trzy cechy: Aktywacja, Ekspertyza i Suppression (nie słyszałem jeszcze dobrego tłumaczenia bo Szok, czy Przygwożdżenie brzmią albo nieprecyzyjnie albo głupio). I tak np. dobrze przeszkolona jednostka liniowa będzie miała:

Aktywacje 4+, Ekspertyzę 5+, a (niech będzie) Szok 2

Co oznacza, że podczas kiedy chcę podczas swojej inicjatywy aktywować ten oddział muszę rzucić 4 lub więcej na k6. Kiedy ostrzeliwuję przeciwnika, rzucam na Ekspertyzę, czyli dla zwykłego żołdaka z karabinem szturmowym 5+ na k6. Szok w uproszczeniu oznacza ilu żołnierzy mogę przewrócić, jako przygwożdżonych ogniem przeciwnika zanim będę musiał kolejne sukcesy w jego ostrzale zacząć zamienić w trwałe straty w ludziach.

Szok to pierwsze ciekawe rozwiązanie w Fubarze. Leżący żołnierze nie mogą strzelać do momentu rozpoczęcia swojej nowej aktywacji, kiedy to zostają podniesienie. To gracz dowodzący celem ostrzału decyduje, czy dane trafienie przeciwnika oznaczają Szok, czy stratę. Z prostej przyczyny - każda leżąca figurka w oddziale zmniejsza szanse aktywacji o jedno oczko.

Czyli kiedy moich siedmiu żołdaków pod ogniem przeciwnika zostało trafionych 2 razy, a ja położyłem dwie figurki, to w następnej próbie aktywacji będę musiał rzucić 6+ a nie 4+ na k6.

Aktywacja to kolejny element Fubara, który dodaje mu grze rumieńców. Runda rozpoczyna się rzutem na inicjatywę. Zwycięzca wybiera, którą jednostkę będzie próbował aktywować jako pierwszą. Rzuca na aktywację. Jeżeli rzut mu się udał, wykonuje jedną z 7 dozwolonych akcji: Marsz i ostrzał, Sprint, Bieg i uniki, Czuwanie, Padnij, Celowanie, Szturm, a następnie może próbować aktywować kolejne jednostki, dopóki kolejne rzuty na aktywację też mu się udają.

W przypadku nieudanego rzutu jednostka pozostaje w miejscu, jak po akcji Czuwanie i może ostrzeliwać poruszającego się w jej zasięgu przeciwnika, a próby aktywacji może podejmować przeciwnik, dopóki to jemu jedna z nich się nie powiedzie. Runda kończy się, kiedy wszystkie jednostki obu stron wykonały swoje rzuty na aktywację.

Szanse na aktywację znacznie różnią się w zależności od poziomu wyszkolenia oddziału. Całkiem zieloni muszą rzucić 5+, podczas gdy elicie wystarczy 2+.

Jednostki wyposażone są w jeden z 10 ogólnych typów broni palnej, z której każda ma określony zasięg skuteczności i ilość kości k6, którymi strzelec rzuca na trafienie (od 1 dla pistoletu, do 3 dla karabinu maszynowego i 4 dla miotacza ognia). Niektóre mają zasady specjalne, np. karabin szturmowy ma 2 kostki obrażeń na zasięgu do 30cm, a 1 kostkę od 30 do 60cm, natomiast miotacz ognia pozwala ignorować osłonę chroniącą przeciwnika.

Większość oddziałów wyposażona jest też w jakiś rodzaj pancerza: kurtkę z tkaniny balistycznej, pancerz wspomagany, itp. Pancerz pozwala obronić się przed skutkami udanych trafień przeciwnika po udanym teście pancerza (od 6+ dla wzmocnionych mundurów, po 2+ dla superciężkich pancerzy wspomaganych).

Równie proste są zasady walki wręcz, stosowania elementów terenu i używania pojazdów bojowych w walce.

Ale najlepsze jest to, że moja recenzja jest już chyba dłuższa od samych zasad gry.

Zatem dosyć! Wkrótce - opis bitwy oddziału Imperialnych Marines przeciwko zgrai uzbrojonych buntowników.

Akademia Battletecha - 25.06.2011

2011-06-26T15:57:00.001+02:00

W drugiej odsłonie Akademii BattleTecha naprzeciw siebie stanęli Piotr (Skobel) i Robert (ksywa na razie mi nie znana ).

Zagraliśmy w scenariusz z First Strike "Behind Enemy Lines". Siły Piotra (4 Lansjerzy Crucis - Grasshopper, Dervish, Clint, Commando) miały za zadanie przebić się przez lancę Roberta (Woltyżerowie Chesterton - Catapult, JagerMech, Trebuchet, Panther) i uratować MechaWojownika przenoszącego ważne informacje dla wywiadu. Polem walki były dwie standardowe plansze Battletecha.

Niestety już na początku gry Robert popełnił błąd wysuwając za bardzo do przodu swoje jednostki rakietowe, ponadto rozdzielił ich ogień ostrzeliwując dwa różne cele i mimo farta w rzutach (11+ na 2k6) przegrzał nieco swoje Mechy, pozwalając szybszym maszynom Piotra przemknąć obok bez strat własnych. Jager najpierw ostrzeliwał z dział Clinta, później przerzucił ogień na Commando. Catapult zaczął gonić Commando, a Trebuchet ze wsparciem Panthera próbowali zatrzymać Dervisha i Grasshoppera, co jednak nie skończyło się dobrze. Pod skoncentrowanym ostrzałem upadł Trebuchet, co pozwoliło przemknąć obok 'hopperowi. Pilot Panthera nie miał dobrego dnia bo ostrzał z PPC nie był zbyt skuteczny.

Czwarta tura okazała się decydującą i ostatnią. Robert popełnił kolejny błąd odwracając Jagermecha plecami do Clinta, który przebił ostrzałem laserów "papierowy" pancerz Jagra powodując eksplozję amunicji do działek automatycznych. Za chwilę ten sam los spotkał Trebucheta, który wymieniał ciosy z Dervishem. Robert po stracie połowy swoich sił poddał partię.

Skobel zaproponował jeszcze scenariusz z maszynami Klanowymi, ale z braku czasu nie zdążyliśmy go dokończyć. Przy okazji wprowadziłem chłopaków w zasady Klanowego honoru.

Robercie mam nadzieję że ta porażka nie spowoduje utraty zainteresowania BattleTechem. Przy okazji zapraszam na stronę www.battletech.pl.

Do zobaczenia na kolejnym spotkaniu Akademii.

IV Operacja Łódzka na zdjęciach

2011-06-11T14:24:00.001+02:00

Oto kilka zdjęć z IV Operacji Łódzkiej. Zapraszam.

IV Operacja Łódzka już 04-05.06!! - Battletech

2011-06-01T21:28:00.000+02:00

Niniejszym chciałbym zaprosić na, mam nadzieję pierwsze z wielu, spotkanie Akademii Battletecha, gdzie będzie można zapoznać się z tym tytułem.

Spotkanie ma na celu zapoznanie Was z grą poprzez stopniową naukę zasad no i oczywiście, świetną zabawę.
Zaczniemy w sobotę około 12-13. Zapraszam także na niedzielę, gdzie będziemy testować Battletecha w wersji Quick-Strike, czyli nieco uproszczonej wersji.

Jeśli się Wam spodoba spotkania Akademii postaramy się organizować cyklicznie, aby zebrać większą reprezentację na Polcon.

Do zobaczenia przy planszy!!

Grenadier 2011 - zdjęć parę

2011-05-25T19:40:00.004+02:00

Oto kilka zdjęć z konwentu Grenadier 2011, który odbył się w dniach 21-22.05.2011. Byłem tylko drugiego dnia i większość czasu spędziłem na grze w Battletecha więc dużo zdjęć spoza gry nie będzie.

IV Operacja Łódzka 4-5.06.2011

2011-05-15T00:00:00.002+02:00

Oficjalnie mam zaszczyt poinformować, że IV Operacja Łódzka odbędzie się w dniach 4-5 czerwca 2011 w Łódzkim Domu Kultury. IV OŁ będzie imprezą w ramach Łódzkiego Portu Gier (przez imprezę przewinąć się ma około 500 osób), a więc będzie okazja pograć nie tylko w strategie ale także w eurogry, karcianki, rpg i bitewniaki. Ponadto zorganizowany będzie Family Room. Można przyjechać z rodziną i zaprzęgnąć ją do gry!!! Family Room ma oferować dla najmłodszych uczestników nie tylko granie, ale także inne rozrywki (karton, kredki etc .)

Z gier które na pewno pojawią się na IV OŁ proponujemy

- Battletech

- Wings of War

- Elusive Victory
- The Burning Blue

- Bonaparte
- Fryderyk
- Brittania
- Warrior Knights
- Conquest of Empire
- Here I Stand
- Onward Christian Soldiers
- Pax Romana

- Totennsontag
- Combat Commander
- A Victory Lost
- Crusader Rex
- Hannibal Rome vs Carthage
- Hannibal

- Wilderness War

- Kaiser's Pirates

- Republic of Rome

- The First World War

- Sukcesorzy Aleksandra Wielkiego

- Sciezki Chwaly

- Sword of Rome

- Washington War

- D:Day at Omaha Beach

Jak się coś jeszcze pojawi uzupełnię listę.

Zapraszam serdecznie.

Powrót na Misery - Battletech na Grenadierze 22.05.2011

2011-05-14T10:37:00.002+02:00

Rankiem 25 kwietnia 3028 regimenty Ryuken razem z Regularnymi Galedonu ustawiły się w wielką linię poprzez pole lodowcowe Opdal, naprzeciw zgromadzonych regimentów Dragonów Wolfa. Obie strony zatrzymały się obserwując przeciwnika - wojownicy Zjednoczenia spoglądali na sławne schematy malowania wybitnych jednostek przeciwnika, takich jak Batalion Zeta, czy Regiment Beta, zaś na Dragonach zrobiła wielkie wrażenie ilość zgromadzonych przeciw nim sił. Ku zdziwieniu MechaWojowników Smoka, samotny Dragon wystąpił naprzód i wyzwał wojowników Ryuken na pojedynek.

"Jestem Hans Vordel, porucznik Dragonów Wolfa. Jestem MechaWojownikiem czwartego pokolenia. Przeżyłem 24 cykle i walczyłem na większej ilości światów niż mam lat. Który z Was ma wystarczająco odwagi by zmierzyć się ze mną jeden na jednego?"
Jego wyzwanie było dziwne, a jego japoński odrażający, jednak jego zamiar był czytelny. Przywitało go milczenie. Wszyscy w oddziałach Kurita siedzieli cicho, niezależnie czy na otwartym kanale, czy na kodowanych częstotliwościach. Nikt nie spodziewał się wyzwania. Teki zachowujący się jak starożytny samuraj? Szok wytrącił ich z równowagi i pozbawił możliwości ruchu. Nagle pojedynczy Thunderbolt wyłamał się z szeregu i ruszył naprzód zatrzymując się na kilometr przed Victorem Dragonów. Kanał komunikacyjny zabrzmiał odpowiedzią jego pilota.
"Łotrze, jestem Tadashi Bolivar, zwykły Chu-i w wielkich siłach Zjednoczenia Draconis. Nie jestem aż tak stary i zramolały jak ty, ale jestem samurajem Domu Kurita z piątego pokolenia, i własnoręcznie zabiłem trzech MechaWojowników Davionów. Przyjmuję twoje wyzwanie. Pomódl się do jakichkolwiek bliskich ci bogów teki i przygotuj się na śmierć z mojej ręki."

- za The Coldest Dish: A Narrative of the Battle of Misery, Sho-sa (rez) Juan LaRusso, 3053.

Tym krótkim wprowadzeniem chciałbym zaprosić Was na grę w Battletecha, która odbędzie się już niedługo, 22.05.2011 na konwencie GRENADIER, w Cytadeli w Warszawie. Scenariusz, przewidziany na max. 8 osób przedstawi starcie Mechawojowników Regimentu Gamma Dragonów Wolfa z przeważającymi siłami Ryuken-Go, podczas wielkiej bitwy na lodowych polach równiny Opdal.

Stajemy do walki w niedzielę o godzinie 10.00. Jeśli będzie trzeba przypomnę graczom zasady. Mapy, karty Mechów i figurki będą przygotowane. Na 90% każdy Mech biorący udział w walkach będzie miał oryginalną figurkę, pozostałe to proxy.

Serdecznie zapraszam.

Chłodny dzień na Misery

2011-04-14T21:50:00.000+02:00

Borsuuk pewnie mnie zabije że tak późno się za to zabieram. Oto lekko sfabularyzowany opis starcia w Battletecha, jaki mieliśmy okazję zagrać podczas VII Łódzkiego Portu Gier 06.03.2011

SIŁY:

Ryuken-go

Lanca wsparcia (Borsuuk)

ARC-2R Archer - Tai-sa Gerald Hanl
PXH-1K Phoenix Hawk - Chu-i Tyler Ine

CPLT-C1 Catapult - Kashira Anderson Boberg

CGR-1A1 Charger - Shujin Alemayehu Mulogo

Lanca zwiadu (Borsuuk)

JR7-D Jenner - Sho-ko Marie Akouayn

VLK-QA Valkyrie - Go-cho Meri Helenius

STG-3R Stinger - Gunjin Anje Haugli

Lanca ogniowa (AdamAzDom)

GHR-5H Grasshopper - Chu-i Urdise Hernández

WHM-6K Warhammer - Shujin Mujtaba Mahmud Khel

DRG-1N Dragon - Go-cho Casimir Ptacek

ON1-K Orion - Go-cho Yumika Hoang

Dragoni Wolfa
Regiment Beta
Lanca Dowódcza kompanii szturmowej Rondema's Roughnecks (Brathac)

AS7-D Atlas Danielle - Captain Danielle Rondema

ARC-2W Archer - Lieutenant Conroy Bosswald

MAD-4A Marauder II - Seargant Connor Johnson

TDR-5S Thunderbolt - Seargant Roger Forslund

Kapitan Rondema podkręciła ogrzewanie kabiny swojego Atlasa, usuwając mgiełkę z przedniej szyby Mecha. Dało jej to lepszy widok na niewielką dolinę, na której właśnie pojawiły się siły Kuritan.
- Kapitanie - na ekranie komunikacji pojawił się obraz jej zastępcy, porucznika Bosswalda - siły wroga w zasięgu. Niecała kompania. Od lekkich do ciężkich maszyn.
- Do wyboru, do koloru, chłopaki - mruknęła do interkomu. Odpowiedział jej śmiech jej podwładnych.
- I tak zaczęło się już robić zimno - odezwał się Johnson
- Może Wężom też się zrobiło - to był Forslund
- Dobra Roughnecks, czas pokazać tym oślizgłym gadom, co to znaczy zadzierać z Dragonami - NAPRZÓD.

Zagraliśmy na trzech planszach: Deep Canyon 1, Mountain Lake, Box Canyon (wiem, wiem powinno być na czterech, ale dla przyśpieszenia rozgrywki zrezygnowałem z jednej). Dragoni zajęli pozycje na wzgórzach głębokiego kanionu. Marauder z Thunderboltem na lewej flance, a Atlas i Archer na prawej. Kuritom przyszło przedzierać się przez wąskie korytarze drugiego kanionu. Lanca ogniowa skrywała się za wzgórzem naprzeciw Atlasa, a lanca wsparcia po drugiej stronie. Na prawej flance lancy ogniowej Borsuuk ustawił szybkie maszyny zwiadu.

Pierwsze tury gry to powolne wyłażenie Smoków z kanionu, który dla wolniejszych maszyn okazał się niezłym orzechem do zgryzienia. Padły też pierwsze salwy rakiet dalekiego zasięgu i parę pocisków nawet znalazło swoje cele. Jako pierwsze do wzgórza przypadły lekkie maszyny Borsuuka, po czym położyły się na ziemi osłaniając się przed ostrzałem rakietowym. Adam podzielił swą lancę na pół. Grasshopper osłaniany przez Oriona ruszył prawą stroną wzgórza, Dragon z Warhammerem lewą. Niestety najpierw pod 'hopperem, a później pod Chargerem, przekraczającymi zamarzniętą rzekę załamał się lód...

- ZAKENNAYO! - zaklął szpetnie Hernandez - czując jak powierzchnia pod stopami jego maszyny zaczyna ustępować. Żyroskop Grasshoppera zawył boleśnie, ale nie było już możliwości powstrzymania 70-tonowej maszyny przed upadkiem. Chu-i usztywnił swoje ciało i przygotował się na uderzenie...

Moja najbardziej mobilna jednostka, Marauder II wyskoczył nieco naprzód, aby ogniem swoich PPC spowolnić nieco marsz Kuritów, ale mimo przewagi wyszkolenia nie wywołał większych szkód. Borsuuk tymczasem wpadł na, może niezbyt honorowy i samurajski, ale mimo to skuteczny pomysł. Postawił ponownie swoje lekkie maszyny, i korzystając z faktu że wiatr wiał w moją stronę, ostrzałem z wielu maszyn podpalił lasy porastające zbocze wzgórze z jeziorkiem tworząc zasłonę dymną pod którą ruszył do ataku (tu trochę przegięliśmy z zasadami, dym wznosi się tylko na 2 poziomy, ale potrafi "wędrować" o 4 w górę). Lanca zwiadu, wspierana przez Phoenixa i Grasshoppera ruszyła na Atlasa, chcąc wziąć go w krzyżowy ogień. Na pomoc koledze ruszył Marauder, co tak zaskoczyło pozostałych Kuritan że żadna z przeznaczonych dla niego salw nie została celnie ulokowana.

Do pleców Atlasa pierwszy dopadł Jenner, ale sam odsłonił się dzięki temu przed Thunderboltem, który obłożył go ogniem, odstrzeliwując nogę i powalając na ziemię. Chwilę później zagrała "klucha" Atlasa rozrywając bok Oriona i powodując katastroficzną eksplozję amunicji. Kurici nie dawali jednak za wygraną. Korzystając z przewagi liczebnej maszyn z silnikami skokowymi osaczali mnie coraz bardziej. Pozbawiony nóg Jenner służył jako obserwator dla Archera i Catapulta, strzelających ogniem pośrednim salwami rakiet. Warhammer, Charger i Dragon ruszyli naprzód aby skupić się na Atlasie, podczas gdy reszta maszyn skoncentrowała się na Marauderze. Grasshopper siedzący mu na plecach odpalił całą swoją baterię laserów. Trafił tylko jeden... ale w naruszony już pancerz na głowie. Cios pozbawił przytomności pilota, który runął ze swoją maszyną na ziemię. Valkiria zadała mu coup de grace odstrzeliwując mu strzałem mierzonym głowę.

- Sukinsyny!!! Żmije!! Zapłacicie mi za to - w przypływie szału, Kapitan Rondema, namierzyła najbliższy cel, zbliżającego się Warhammera i nacisnęła spust ciężkiego działa automatycznego. Seria trzech pocisków kalibru 203 mm, urwała głowę Mecha, zmieniając jego pilota w krwawą miazgę. - Który następny, co??!!

Atlas trząsł się pod kopnięciami Chargera i ostrzałem Dragona, ale jego zemsta była straszna. Strzał z AC/20 odstrzelił Warhammerowi głowę. Ostatkiem sił Thunderbolt powalił na ziemię Grasshoppera, którego pilot po upadku stracił przytomność, a zaraz potem po nieudanym kopnięciu upadł Charger wystawiając się na ciosy Archera Dragonów. Dowódca Ryuken-go zarządził odwrót pozostawiając swych towarzyszy na łaskę najemników...

- Uciekają kapitanie - zmęczony głos Forslunda, powoli docierał do Danielle - A my nie jesteśmy w stanie dalej walczyć. Musimy się też wycofać. I zabrać stąd Connora.
- Tak - odpowiedziała - Wycofujemy się.
- A co z tymi Wężami? - spytał porucznik Bosswald
- Co z nimi? CO Z NIMI?? OTO CO!! - Rondema przystaneła obok pozbawionego nóg Jennera i spuściła ciężką nogę Atlasa na kokpit pilota Kuritańskiej maszyny - UMRĄ!!!!

Borsuuk zadecydował że gra zakończyła się remisem ze wskazaniem na siły Dragonów. Generalnie się z nim zgadzam. Drugiej fali (a taka przewidziana była w scenariuszu) bym nie przetrwał. Chyba nieco przesadziłem z rozkładem sił. Kompania na lancę to troszkę za dużo, nawet biorąc pod uwagę przewagę w umiejętnościach pilotów. Czyste BV nie jest doskonałym pomysłem na bilansowanie sił. Może brać pod uwagę tylko BV maszyn? Niemniej jednak, była i zabawa i emocje, a o to przecież tylko chodzi.

BTW. Imiona MechaWojowników wygenerowałem sobie STĄD. Casimir Ptacek, dobre :D

Ile dróg prowadzi do Rzymu?

2011-03-03T22:06:00.001+01:00

W czasach, kiedy Rzym powoli wyrastał na agresywnego lidera półwyspu Apenińskiego, Etruskowie skrzyknęli się, żeby ich wykończyć. Założyli Ligę Etruską i przeprowadzili z Rzymem szereg wojen. Głównie przegranych.

Dlaczego? Bo oszukiwali! Podczas poniższej bitwy np. nie wyjęli z pudełka jednego oddziału Etrusków, którzy dopiero w połowie bitwy odkryli, że kogoś brakuje.

ROZSTAWIENIE

Generał Etrusków jako strona broniąca się postanowił zatrzymać pochód Rzymian na skrzyżowaniu kilku ważnych traktów, w terenie wzgórzystym. Rozstawił w dobrze chronionym miejscu szeroką linię hoplitów z harcownikami na skrzydłach i jazdą w odwodzie. Dowódca Latynów podszedł do obrońców drogą od strony lasu i jeszcze szerzej rozstawiwszy swoich hoplitów, sam z jazdą i harcownikami wzmocnił prawe skrzydło.

POCZĄTEK BITWY

Na wieść o nadchodzącym wrogu, etruska ciężka piechota ruszyła zająć pozycję obronną na wzgórzu.

Jazda zwróciła się w kierunku mobilnej części wroga po swojej lewej stronie.

Pierwszy kontakt nastąpił między lekkimi piechurami z oszczepami przy lesie i stromym wzgórzu, którzy wymieniali się drobnymi atakami, nie mogącymi zagrozić żadnej ze stron.

Jednocześnie okazało się, że niewielki oddział etruskich hoplitów, który nie miał aktualnej mapy traktów dotarł wreszcie na pole bitwy.

I dobrze, bo razem z konnicą generała stworzył przewagę liczebną na zagrożonym odcinku bitwy.

Rzymianie przygotowali się do szarży pod górę.

FAZA DECYDUJĄCA

Etruskowie wykorzystując chwilę wahania wroga uderzyli szlachetnie urodzonymi wojownikami na kraniec linii piechurów wroga i rozbili ich przy niewielkich stratach własnych.

Na ten sygnał Rzymianie ocknęli się i ruszyli z wrzawą na wzgórze. Położyli trupem dziesiątki wrogów, ale Etruskowie byli zdeterminowani bronić szczytu do końca. Odparli atak i ruszyli w dół ścigając Rzymian. Ci jednak szybko ponownie zwarli szyki i pobili rozciągniętych w ataku Etrusków.

Etruskowie zdołali jeszcze opóźnić marsz zwycięskich hoplitów na ich skrzydło.

Sami zdołali rozbić jedynie oszczepników rzymskich z centrum pola bitwy.

Atak Rzymskiego dowódcy na oszczepników Etruskich skończył się jedynie połowicznym sukcesem, bo nie uciekli oni mimo strat i wytrzymali do czasu odsieczy własnej jazdy, która rozbiła Rzymskich jeźdźców i zmusiła ich generała do ucieczki.

ZAKOŃCZENIE

Spóźnieni (zmyleni przez Rzymian) hoplici etruscy zostali złapani od flanki przez oszczepników wroga i zanim zdołali się przegrupować pod osłoną własnych oszczepników, zostali mocno przetrzebieni.

Etruska ciężka piechota na lewym skrzydle była do tego stopnia osłabiona celnymi atakami oszczepów, że kiedy wreszcie zdobyła się na szarże, została odparta i rozbita przez lekkich piechurów bez pancerza.

To była kropla przepełniająca szalę goryczy dla oddających pola Etrusków. Rzymianie mieli otwartą drogę do ich miast.

Spóźnienia nieusprawiedliwione

2011-03-03T20:59:00.000+01:00

Kolejna bitwa w Basic Impetus.

Tym razem następcy Aleksandra Macedońskiego spotykają się nad rwącą rzeką.

ROZSTAWIENIE

Zostałem postawiony w trudnej sytuacji, ponieważ jako obrońca dostałem armię składającą się w połowie z jazdy. Z do tej pory niezrozumiałych dla mnie przyczyn postawiłem na stole rwącą rzekę z dwiema przeprawami przy drogach i teren miejski. Jedna z dróg przecinała wzgórze nad rzeką (ach, ta fantazja antycznych drogowców!). Druga, dostawiona przez Standarda, przecinała miasto. Standard dodał jeszcze obszar leśny.

POCZĄTEK BITWY

Kontynuując wątek bezsensownych posunięć, zamiast stanąć całym wojskiem za rzeką i bronić przepraw, ustawiłem większość armii w ciasnym przesmyku między terenem zabudowanym a wodą. Stanęła tam niemal cała moja jazda i harcownicy.

Za rzeką został generał, pikinierzy i harcownicy do obrony drugiej przeprawy.

Standard wykorzystał błędy mojego rozstawienia i przygotował mocny atak na moje lewe skrzydło.

Podczas kilku pierwszych rund najgorętszym tematem była interpretacja zasad poruszania się w polu kontroli przeciwnika (5 cm przed frontem każdej jego jednostki). Ponieważ na tym obaj oparliśmy strategię sforsowania/obrony mostu.

Standard szybko zamknął falangą możliwość przeskoczenia mojej lekkiej kawalerii wzdłuż brzegu rzeki.

Jego lekka piechota wdarła się przebojem do miasta niszcząc moich harcowników.

Przeprawa mojej falangi przez słabo chroniony most pochłonęła sporo czasu.

Cała moja kawaleria coraz bardziej męczyła się na przestrzeni około 1,5 ha.

FAZA DECYDUJĄCA

Część ciężkiej piechoty Standarda oddaliła się w stronę drugiej przeprawy, podczas gdy lekka piechota rozbiła kolejny mój oddział.

I kolejny...

Desperacko próbując ewakuować pozostałą konnicę przez most, otwierałem jednocześnie powoli nowy front na prawym skrzydle.

Jednak odwrót rozpocząłem zbyt późno i tylko cud mógł mnie uratować.

Cud nie nastąpił, zbyt często w kluczowych momentach przegrywałem inicjatywę.

ZAKOŃCZENIE

Kawaleria Standarda ruszyła by wykończyć moich harcowników przerzucających się głównie wyzwiskami z vis-a-vis przeciwnika.

Mój nowy front sformował się zbyt późno.

Kostki postanowiły szybko skończyć moje cierpienia.

Hoplici Standarda przy niewielkich stratach rozbili moją falangę pikinierów.

Jedynie moi harcownicy bohatersko i skutecznie kryli się za domem, studnią i stogiem siana przed zbrojnymi jeźdźcami.

Misery - ŁPG 06.03.2011

2011-02-24T21:51:00.003+01:00

Wojny toczą się z wielu powodów. Spory o terytoria lub ideologie, z powodów błędów, przypadków, czyjejś nierozwagi, wyborów i ich konsekwencji. Bitwa na Misery pomiędzy najemnymi regimentami Dragonów Wolfa i ich poprzednim pracodawcą - Zmobilizowanymi Słami Zjednoczenia Draconis (Draconis Combine Mustered Soldiery - DCMS) była wynikiem zwykłej wrogości i czystej, niczym niepowstrzymanej wściekłości. Kampania małostkowych obelg, drobnych niesprawiedliwości i otwartych czynów przestępczych kierowanych przeciwko Dragonom ze strony DCMS ostatecznie przerodziła się w otwartą bitwę na An Ting, ówczesnej bazie Dragonów.

Historia drobnych krzywd i tak zwanych zdrad między Dragonami a Zjednoczeniem nie ma znaczenia w tej bitwie. Człowiek, który widzi swój dom płonący w wyniku pożaru lasu nie dba o to kto podłożył ogień, wie tylko że jego dom zaraz zostanie zniszczony. I tak było z wojskami Zjednoczenia które, przyjmując wyzwanie Dragonów, przybyły na Misery z woli swego Koordynatora, który rozkazał zgnieść niepokornych i pozbawionych honoru najemników. Dragoni walczyli dla zemsty i ostatecznego zakończenia tego sporu. Pięć zmęczonych walkami regimentów Dragonów Wolfa, przeciw siedmiu regimentom Szponów Smoka. Honor najemnika przeciwko honorowi samuraja...

Niniejszym chciałbym Was zaprosić na prezentację i rozgrywkę w systemie Battletech, w którym gracze dowodzą wielotonowymi robotami bojowymi - BattleMechami, toczącymi walki w XXXI w.

Przygotowałem dla Was dwa scenariusze przedstawiające walki toczone przez elitarnych najemników Dragonów Wolfa i dumnymi samurajami Domu Kurita, na skutej lodem planecie Misery. Siły obu stron zostały dobrane losowo i zrównoważone za pomocą systemu Wartości Bojowej, który uwzględnia zarówno możliwości Mechów jak i umiejętności pilotujących ich Mechawojowników.

W pierwszym scenariuszu przekonamy się czy ilość dorówna jakości, kiedy mały oddział regimentu Beta Dragonów stawi czoło przeważającym siłom specjalistów od walki wręcz z Ryuken-go.

W drugim scenariuszu wyczerpane miesięcznymi walkami oddziały regimentu Alfa Dragonów, podejmą próbę rozstrzygnięcia konfliktu, poprzez pojmanie dowódcy wojsk DCMS.

Staniemy do walki w niedzielę o godzinie 10.00 i zaczniemy od krótkiego tutoriala. Mapy, karty Mechów i figurki będą przygotowane. Na 80% każdy Mech biorący udział w walkach będzie miał oryginalną figurkę, pozostałe to proxy. Gramy dopóki starczy chętnych :).

Zapraszam serdecznie

Więcej na http://www.smerf.fero.pl/f/viewtopic.php?t=1502

Sztuka przegrywania dobrze rozegranych bitew

2011-02-08T22:25:00.003+01:00

Tak, tak, tak...
Ci o zacięciu statystycznym z pewnością zauważą, że zwykle przegrywam swoje bitwy. Zaś ze Standardem przegrywam je... zawsze.

Tym razem pozwoliłem sobie skazać na zagładę przepiękny kanton szwajcarski, który gdzieś pod koniec XV wieku miał pecha wejść w zatarg z Cesarstwem Niemieckim.

TEREN I ROZSTAWIENIE

- Myślałem, że postawisz drogę! Po co mi te lasy?
- Hehehe... Chociaż, jak o tym pomyśleć, to zawsze stawiałem.

Standard wylosował rolę atakującego. Jako teren wybrał dwa tereny leśne.

Ja w roli obrońcy, spróbowałem wziąć rzekę (33% szans), udało się, więc dobrałem 2 obowiązkowe i 1 dodatkowe skaliste wzgórze.

Rzeka przecięła moją połowę stołu na prawej flance. Następnie wzgórza zamiast (zgodnie z moim planem) znaleźć się blisko mojego pola rozstawiania musiały być rozstawione blisko 3 pozostałych krawędzi. Więc ustawiłem je tak, żeby maksymalnie utrudniały marsz Niemców. Na końcu Standard musiał zmieścić lasy blisko swojej prawej flanki.

Moje wojska ustawiłem oparte prawą flanką o rzekę, lewą o skalistą górę. Pikinierzy w głębokiej formacji ciasno w środku, na wzgórzu po lewej harcujący arkebuzerzy, na brzegu rzeki równie lekkozbrojni Enfants Perdus. Druga jednostka lekkich arkebuzerów stanęła za rzeką i miała przeciwdziałać marszowi większych sił niemieckich wzdłuż rzeki.

Standard trochę nie wiedział co z tym całym durnym, alpejskim terenem zrobić. Główne siły pikinierów wspieranych przez ciężkie arkebuzy ustawił blisko rzeki, w środku artylerię wspieraną z lasu przez lekkich arkebuzerów, a między zagajnikami kolumnę rycerzy.

POCZĄTEK BITWY

1 tura

2 tura

Z jakiegoś powodu Standard ustawił się z grubsza tak, że moje jednostki mogły wykonywać swoje zaplanowane zadania.

Wyjątkiem było całe rycerstw między zagajnikami przygotowane do okrążania mojego lewego skrzydła.

3 tura

4 tura

5 tura

6 tura

7 tura

9 tura

10 tura

11 tura

12 tura

13 tura

Tak jak to zaplanowałem, straceńcy z Enfants Perdus ruszyli wybijać harcowników niemieckich, jako bonus mając przed sobą również artylerię.

Piechota Standarda ruszyła w stronę moich pikinierów, jednak wspierający ich strzelcy zatrzymali się, by zneutralizować zbliżających się harcowników.

Rycerze niemieccy również zwolnili swój marsz aby rozwiązać problem harcowników na skalistym wzgórzu.

Enfants Perdus mimo ostrzału bombardy bez problemu ustawiali się do ataku.

Tymczasem okazało się, że strzelcy z ciężkimi arkebuzami nie mieli żadnej przewagi nad mobilnymi i rozproszonymi harcownikami uzbrojonymi w lekką broń palną. Po kilkunastu minutach wzajemnego ostrzału resztki imperialnych arkebuzerów umknęły z pola bitwy.

Głównodowodzący wojskami niemieckimi ku ogólnemu zaskoczeniu nakazał szarżę na ukrywających się na skalistym zboczu harcowników. Mimo obiektywnych trudności kwiat rycerstwa namówił szwajcarów z bronią palną do rzucenia jej w cholerę i szukania kryjówek wraz ze świstakami.

DECYDUJĄCA FAZA

Z dzikimi okrzykami kilkuset szwajcarów z pikami ruszyło na spotkanie swoich niemieckich odpowiedników. Wszystko przemawiało na ich korzyść: inicjatywa, szarża, lepsze wyszkolenie i uzbrojenie, obecność charyzmatycznego dowódcy...

Jednak Niemcy nie mieli zamiaru oddać pola. Kłuli i pchali naprzód, w końcu rozbijając prawą stronę szwajcarskiej formacji. Górale z lewej strony falangi, zachęceni okrzykami generała, desperacką szarżą wyeliminowali stojącą naprzeciw nich połowę pikinierów niemieckich.

Dowódca Enfants Perdus musiał używać całego swojego autorytetu to utrzymywania w ryzach oddziału ostrzeliwanego z lasu przez lekkich arkebuzerów. Jednostki te pozostały w klinczu już do końca bitwy.

Pozostali przy życiu harcownicy niemieccy zajęli wzgórze opuszczone przez rozbitych szwajcarskich strzelców i rozpoczęły dezorganizację kwadratu pikinierów celnym ogniem, zadając im powoli coraz bardziej dotkliwe straty.

Wkrótce taki sam los spotkał zwycięskich pikinierów nad rzeką. Szwajcarscy arkebuzerzy weszli na tył ich formacji utrudniając wykonywanie jakichkolwiek manewrów i bezwzględnie ostrzeliwując ich zwarte ranki.

ZAKOŃCZENIE BITWY

Z dużym opóźnieniem, rezygnując z okrążania wzgórza, w sam środek bitwy powróciło cesarskie rycerstwo. Czekając z początku na dalsze osłabienie i dezorganizację pikinierów szachowali ich tylko pozorując ataki.

Jednak po dotarciu tu również elitarnego rycerstwa pod dowództwem generała, Niemcy podjęli ryzyko i zaatakowali najcięższą jazdą osłabionych Szwajcarów. Ryzyko było konieczne, ponieważ obie armie były już na skraju załamania morale. Wystarczył jeden rozbity oddział po dowolniej stronie, żeby przeważyć szalę.

Szarża poszła bezbłędnie. Zdezorientowani pikinierzy nie zdołali powstrzymać impetu pancernych i zabierając ze sobą ledwie kilku jeźdźców przeciwnika rozpoczęli paniczny odwrót, do którego zaraz dołączyła reszta ich rodaków.

Niemcy odnieśli zwycięstwo.

VII Łódzki Port Gier

2011-02-08T20:49:00.000+01:00

Stowarzyszenie Miłośników Fantastyki w Łodzi (z niewielką pomocą Klubu "Reduta" :)) serdecznie zaprasza na 7 edycję Łódzkiego Portu Gier!

Podczas dwóch dni trwania imprezy 5-6 marca 2011 będziemy grać w najróżniejsze "gry bez prądu" - gry planszowe, fabularne, bitewne i logiczne. Łódzki Port Gier odbędzie się w Łódzkim Domu Kultury przy ul. Traugutta. Zapraszamy wszystkich w wieku od lat 3 do 103! Wstęp bezpłatny!

Każdy odwiedzający naszą imprezę znajdzie tu coś dla siebie - od prostych gier logicznych i familijnych, przez mniej i bardziej skomplikowane gry planszowe, aż do rozbudowanych gier strategicznych i bitewnych. Od klasyków - Szachy, Go, Scrabble - przez karciane gry kolekcjonerskie, aż do nowoczesnych gier planszowych, święcących triumfy w całej Europie. Wytłumaczymy zasady, pomożemy znaleźć współgraczy, będzie można również wziąć udział w turniejach wielu gier.

Zapraszamy na stronę http://portgier.info i na samą imprezę.

Solaris VII

2011-02-08T19:43:00.005+01:00

Mam zaszczyt przedstawić nową polską inicjatywę sieciową dotyczącą mojej ulubionej gry. Wszystkich zainteresowanych Battletechem, zapraszam na stronę SOLARIS VII.

Filc of Glory 2: Upadły Dajmio

2011-02-02T20:32:00.002+01:00

Kolejna potyczka w Basic Impetus ze Standardem.

Te same armie, tym razem zrównoważone - obie z 2 jednostkami kawalerii i resztą piechoty z łukami, plus lekkich aszigaru.

TEREN
Rozstawianie terenu przeprowadziliśmy wg zasad DBMM, gdzie atakujący ma możliwość postawienia 2 elementów terenu, a obrońca od 2 do 4. Gracze od razu wybierają elementy, które będą rozstawiać. Następnie obowiązuje kolejność: morza, jeziora -> rzeki -> miasta -> drogi -> wzgórza -> pozostałe, przy takich samych elementach u obu graczy o kolejności decyduje atakujący.

Rolę atakującego wylosował Standard i wybrał dwa obszary leśne.

Jako obrońca wziąłem: miasto, rzekę, drogę i pole.

ROZSTAWIENIE
Ustawiłem swoje wojska oparte lewą flanką o miasto z aszigaru na polach po prawej, a kawalerią w drugiej linii za słabszymi łucznikami.

Standard ustawił naprzeciwko moich samurajów linię swoich piechurów z jedną kawalerią blisko pól i swoimi aszigaru naprzeciw moich. Zaskoczył mnie ustawiając jednych samurajów pieszych i kawalerię na drodze zmierzającej do wioski na mojej lewej flance.

POCZĄTEK BITWY

1 tura

Ustawienie jeszcze przed korektą Standarda. Obie kawalerie na drodze w lewym górnym rogu.

Potem jedna z nich zastąpiła oddział w środku linii.

2 tura

Moja lekka piechota skręca w prawo, żeby zejść z linii szarży kawalerii.

3 tura

4 tura

DECYDUJĄCA FAZA

5 tura

Widać już oba błędy, którymi położyłem bitwę:

1. kawaleria, która miała szarżować na przeciwnika po rozbiciu piechoty przed nimi jest zablokowana przez to, że stoi de facto za trzema a nie 2 jednostkami, co opóźnia ich wejście do akcji;

2. aszigaru stają o kilka kroków za blisko przeciwnika narażając się na niszczącą szarżę.

6 tura

KONIEC BITWY

7 tura

Moja osamotniona piechota we wiosce w końcu pada pod strzałami przeciwnika. Aszigaru całkowicie rozbici zdołali zadać jedynie niewielkie straty kawalerii, a kontrszarża mojej jazdy nie udaje się zadowalająco.

Przegrywam rozbiwszy zaledwie dwa oddziały pieszych samurajów Standarda.
Gratulacje i dzięki!

Filc of Glory: Normanowie w Anatolii

2011-01-16T00:43:00.008+01:00

Idąc tropem Roussela de Baillueula Normańskiego awanturnika z 11 wieku. Postanowiliśmy z Gurkiem odtworzyć to starcie w systemie Basic Impetus. Bez specjalnego pietyzmu historycznego. Po prostu Normanie z dużą ilością rycerzy Milites w kolczugach i lekkim wsparciem pośledniej piechoty przeciwko Bizantyjczykom ze średnią jazdą Kavalarioi i i lekką Skythikon i dużym kontyngentem Wareskiej Gwardii.

Niestety Gurek wgiął błotnik i nie dotarł, więc miejsce po drugiej stronie stołu zgodził się zająć Brathac. I dobrze. Przyniósł piwo. Gurek miał co prawda przynieść wino z Normandii, ale tylko jedno. Brathac przyniósł trzy piwa.

Zaproponowałem małą modyfikację zasad rozstawiania terenu (obrońca rozstawiał teren a atakujący mógł usunąć lub przesunąć jeden element) na zaczerpniętą z obszerniejszego systemu DBMM: atakujący może postawić jeden element, obrońca od 1 do 3 w ustalonej kolejności typów terenu i blisko losowo ustalonych kostką brzegów planszy. Tak, jak miałem nadzieję, przyniosło to bardzo zadowalające efekty.

BITWA 1

Borsuuk NORMANOWIE (atak) - Brathac BIZANCJUM (obrona)

Tura 1

Bartek postawił na pola uprawne (wymieniałem starą wycieraczkę spod drzwi) blisko brzegu swojego środka stołu, a ja ustawiłem blisko swojego las i strome wzgórze tworząc korytarz do ataku.

Szkoda, że na końcu tego korytarza Brathac postawił "wielką orkę", a w niej swoich harcowników. Nie miałem zatem innego wyjścia, niż atakować skrzydłem. Ustawiłem połowę rycerzy na drodze, jeden oddział daleko po lewej, a resztę wojska do przetrzymania centrum.

Brathaca tak zaskoczyła moja bierność w centrum, że długo nie wiedział jak się za nie zabrać. Ruszył do ataku dopiero w końcu bitwy, kiedy jego Skythikoni okrążyli moją formację i zaszli mnie niemal od tyłu. To zmieszało moje szyki na tyle, że Kavalarioi rozbili mi jedną kawalerię i niemalże rozbili ciężką piechotę.

Tura 3

Natomiast mój atak ze wzgórza stracił impet przy manewrowaniu pomiędzy elementami terenu i głównie dzięki szczęściu zakończył się sukcesem.

W końcu bitwy zdominowałem Bizancjum całkiem na lewej flance i tym samym wygrałem tracąc tylko jedną jednostkę rycerstwa.

Tura 6

"Zwykle jest tak że generałowie szykują się do minionych bitew. Mając armię prawie w połowie składającą się ze skirmisherów, a w pamięci fakt ich bezużyteczności w poprzednich starciach, nie za bardzo miałem na nich pomysł. Szybko też utraciłem jedną ze swych lekkich kawalerii, więc nie mogłem sobie pohulać zbytnio na tyłach Normanów. Cóż, Borsuuk pokazał mi wkrótce do czego używa się skirmisherów..."

- Brathac

BITWA 2

Brathac NORMANOWIE (atak) - Borsuuk BIZANCJUM (obrona)

Tura 1

Tym razem teren był nieco bardziej otwarty z linią przeszkód po "normańskiej" stronie drogi.

Jako obrońca ustawiłem główne siły cofnięte z kawalerią w środku, oskrzydloną przez harcowników i lekką kawalerię z lekko cofniętymi Waregami. Dodatkowo daleko po lewej rozstawiłem małe siły harcowników i lekkiej jazdy na wysuniętej pozycji.

Normanowie ustawili się w zwartym szyku na mojej prawej flance, do zatrzymania moich wysuniętych sił Brathac zostawił kuszników w lesie, wspieranych przez piechotę.

Tura 3

Linia pełna ciężkich Normanów nieuchronnie zbliżała się do moich Waregów i lżej ubranych rycerzy wschodnich. Aby powstrzymać równy pochód przeciwnika i zadać im trochę strat (a więc odebrać im zdolność szarży z zabójczym impetem, ponieważ tylko świeże jednostki mogą dodawać bonus z szarży) rzuciłem do przodu harcowników po lewej a po prawej - harcowników i lekką jazdę.

Tura 4

Dwie skrajne jednostki Brathaca musiały zwolnić z powodu czychających na nich harcowników, jednak dwie w środku uderzyły zmiatając moich prawych Waregów i mocno osłabiając kawalerię generała.

Normańska piechota wyszła spomiędzy lasu i wzgórza skręcając w kierunku głównej bitwy. Znalazła się przez to między harcownikami w środku pola a tymi w lesie.

Tura 5

Kusznicy normańscy nie bardzo mogli sobie poradzić z okrążającą ich lekką jazdą, więc cofnęli się w głąb lasu.

Prawe skrzydło Bizancjum przestało szybko istnieć, za wyjątkiem jednych górali z oszczepami, którzy wciąż powstrzymywali jedną jednostkę pancernych przed szarżą. Ich życie skończyło dopiero nadejście samego Roussela, który rozbiwszy konnych kuszników uderzył w nich od tyłu. Tym samym z rozpędem po szarży wpadł we własnych pobratymców i zdezorganizował ich ponownie.

Tura 6

Harcownicy nękający piechotę mimo łatwego unikania kontaktu z wrogiem mieli trudności z przeprowadzeniem bardziej zmasowanego, skutecznego ostrzału przez dłuższy czas. Ale z jednymi łucznikami na plecach a drugimi przed sobą włócznicy normańscy popadli w dezorganizację i w końcu - rozbicie.

Pancerni w tym czasie wykrwawiali się w walce na wyniszczenie. Choć Bizantyjczycy trzymali ich w szachu lekkimi jednostkami, nie mogli poradzić sobie z ich siłą w zwarciu.

Tura 7

Wreszcie obydwie strony od złamania morale i przegranej dzieliła już tylko strata jednej jednostki.

Wraz z nadejściem w odsieczy generała Normanów i uwolnieniu kolejnego oddziału rycerzy od manewrów oszczepników cesarz bizantyjski znalazł się w potwornych tarapatach.

W końcu jego przybocznym nie starczyło męstwa, odsiecz nadeszła zbyt późno, a po ucieczce dowódcy reszta wojsk wschodu oddała pole ludziom północy.

WYNIK:
Moje zwycięstwo było miażdżące, a Brathaca marginalne, jednak wynik to 1-1 w bitwach. Normanie pozostają niezwyciężeni.

"Jak masz armię jak młotek, to możesz nią tylko przypieprzyć. Wojska Normanów to w 3/4 ciężkozbrojni rycerze więc mogłem użyć ich wyłącznie do bezpośredniej szarży. Brak lekkich oddziałów chroniących flanki mścił się okrutnie, bo włażenie w strefy kontroli harcowników ciągle powodowało dezorganizację moich rycerzy. Jedyny oddział piechoty był zbyt wolny by móc wspierać jazdę i szybko zginął pod strzałami bizantyjczyków. Tylko krwawe walki dały mi w końcu wygraną. Godziny spędzone przez Borsuuka nad DBAoL nauczyły go wykorzystywać strefy kontroli. Ale przez to siedzenie przed kompem jego mŻonka teraz wysłała go na dietę ;)"

- Brathac

BITWA 3

DBAoL w wersji Hot-Seat. Dzięki temu nie dotyczyło nas ograniczenie do 3 straconych w sumie jednostek. Warunkiem zwycięstwa było zniszczenie 4 jednostek wroga lub jego generała przy jednoczesnych mniejszych stratach własnych.

Brathac PÓŹNI SZWAJCARZY (atak) vs Borsuuk PÓŹNE CESARSTWO NIEMIECKIE (obrona)

Długa i mozolna bitwa przy przeprawie mostowej przez alpejską rzekę. Nie będę się rozpisywał choćby dlatego, że dla Brathaca była to chyba pierwsza bitwa w DBAOL, a dla mnie coś w okolicach trzydziestej.

Cesarstwo wygrało. Piwo się skończyło. Tramwaje zaraz miały swoje ostatnie kursy.
Dzięki Brathacu, do następnego razu!

"Można to krótko opisać. Borsuuk obsadził swój brzeg rzeki łucznikami i artylerią i skutecznie powstrzymał kolumny pikinierów podczas przeprawy. Cesarska lekka kawaleria (LH) znów szachowała moich halabardników (Bd) strefą kontroli, więc Ci szybko ulegli. Moim jedynym sukcesem była wygrana na lewej flance w starciu między oddziałami psiloi. Wielce pouczające starcie.

Do następnego!!

- Brathac

2011 and beyond

2011-01-02T19:37:00.004+01:00

I kolejny rok za nami! Ostatnio z powodu nadgodzin w firmie i remontu u teściowej nie za bardzo miałem czas na granie czy blogowanie. Kłopoty z lokalem do grania wstrzymały także chwilowo spotkania Reduty, ale spokojnie, pracujemy nad tym. Patrząc na to co pisałem rok temu, nie wszystkie plany udało się zrealizować, czy to z braku czasu czy kasy, ale co nieco dało się zrobić. Podsumujmy więc.

Projekt do Stargrunta (Iwanow) powinien przyśpieszyć w tym roku. Zarówno ja i Borsuuk mamy już wystarczająco figurek by móc się już spokojnie pobawić. Teraz tylko trochę czasu by się przydało by położyć na nie farbę. Co do innych gier bitewnych, miast Od Pskowa do Parkan i Operation World War II wyszedł nam Impetus i ciche podchody do DBA. Projekt Wojny Obronnej 1939 PBEM nie wypalił zbytnio. Pierwsza edycja skończyła się po dwóch etapach, a druga (z której już zrezygnowałem) nawet nie ruszyła. Jeśli mimo braku czasu uda mi się skończyć rozgrywki w The Operational Art of War to wrzucę na bloga relację rozgrywek. Zaliczyłem też trzy konwenty gier strategicznych, choć nie do wszystkich udało mi się zrobić opisy (wieczny brak czasu, niestety).

Co czeka nas w 2011? Z chłopakami z Reduty planujemy założyć stowarzyszenie, aby móc uniezależnić się od widzimisię osób załatwiających nam lokal do grania. Konwenty też będą. Najbliższy w Przemyślu planowany jest na kwiecień. Będzie Stargrunt na pewno. Do Impetusa/DBA chciałbym nabyć sobie figurki Szwajcarów do grania, ale to będzie raczej wymagało dogrania się z resztą graczy. Być może uda mi się też wkręcić w lokalne towarzystwo wargamingowe.

Na blogu pojawią się także recenzje paru systemów do gier bitewnych (teoretyczne rzecz jasna). Planujemy też zrobić małą bibliotekę linków traktujących o naszym hobby. Więc czasem wpadajcie poczytać ;)

Aha, wrzucę moje dwa niedokończone posty:
III Operacja Łódzka 2010 - dzień trzeci, ostatni.

Trzeciego dnia na Operację, wracając z koncertu Sabatonu w Malborku, wpadł aktualny Przewodniczący Galicyjskiej Inicjatywy Strategicznej zwany preclem, wraz z kolegami. Niezmordowany Darth Stalin wciągnął ich do Race for the Galaxy. Gerhard zaprosił swoją drugą połowę do Twilight Struggle, zaś młoda "Reduta" także przekonała białogłowy do partii Bonaparte. Nigdy dotąd w historii konwentów gier strategicznych, tak wiele kobiet nie grało w tak wiele gier, w tym samym czasie. ;D

Z kolei ja Lipą usiedliśmy do partii A Victory Lost.W grze przedstawiono walki Armii Czerwonej i wojsk Osi od czasu Operacji "Saturn" (listopad 1942) do kontrataku Mansteina pod Charkowem (marzec 1943). Lipa dowodził Niemcami, ja zaś wojskami wujka Joe.

Tja, jak się pisze z dwumiesięcznym poślizgiem to się tak kończy. Lipa wygrał tę partię, bo chyba zagrałem zbyt zachowawczo i nie pędziłem swoich sowieckich hord przez stepy do punktowanych miast. Te niemieckie dywizje pancerne też są trochę nieco przepałerowane skoro dywizja Grossdeutschland wyrwała się z kotła zrobionego przez dwie armie, no ale cóż. Spróbujemy kiedyś jeszcze raz.

VII Galicyjskie Manewry Strategiczne - Muszyna 2010

Wyobraźcie sobie że staczacie się w dół samochodem po górskiej serpentynie, wciskacie pedał hamulca w podłogę ale pojazd reaguje tylko nieznacznie... Takie emocje towarzyszyły mi podczas podróży do Muszyny. W połowie drogi zepsuły mi się tylne hamulce co spowodowało że zamiast 6-7-godzinnej wycieczki miałem 10 -godzinną walkę o życie. Nie wspominając już o tym, że jestem przez to 300 zł w plecy w tym miesiącu. No ale do rzeczy...

Na Leningrad, czyli HG NORD

Pierwszą z gier w jaką zagrałem był HG Nord. To już drugi test gry w którym brałem udział. Tym razem dowodziłem niemieckimi armiami polowymi. Kolega Panzer wziął pod komendę 4 Grupę Pancerną Wehrmachtu, kolega Pucuś wojska fińskie, zaś całością sił sowieckich dowodził Zulus. Przez piątek wieczór i sobotę od rana do popołudnia udało się nam rozegrać pięć - sześć etapów (nie pamiętam dokładnie, bo sobotni ranek spędziłem szukając mechanika :/). W skrócie niemiecka 18 Armia wraz z 4 Grupą Pancerną przełamały szybko obronę sowieckiej 8 Armii i tylko 12 KZmech czmychnął do Rygi po drodze wysadzając mosty na Dźwinie. Jednostki sowieckiej 11 Armii zostały okrążone w okolicy Kowna i zagłodzone przez wojska 16 Armii polowej. Sowiecka 23 Armia uderzyła na wojska fińskie, ale w korytarzu leningradzkim doszło do zaciętych walk, w których żadna ze stron nie osiągnęła ostatecznie przewagi. 4 Grupa Pancerna szybkim atakiem zdobyła nieuszkodzone mosty w Dźwińsku. Dalej jednak natknęła się na kontratak ściągniętego spod Leningradu 1 KZmech i rezerwowego 21 KZmech, który zdemolował niemiecką 1 DPanc. Jednostki 18 Armii przeprawiające się przez Dźwinę na przeprawach pod Rygą również zostały zaatakowane przez ocalałe sowieckie dywizje pancerne z 12 KZmech. Gdy przerwaliśmy grę Hoepner dochodził pod Ługę.

Grało się jak zwykle przyjemnie, za co dziękuję Sławkowi, Tomkowi i Pucusiowi. Przetestowaliśmy także parę nowych rozwiązań, dotyczących aktywacji i lotnictwa i specjalnych zasad. Rozegranie całej kampanii może być jednak możliwe tylko na dużych imprezach. Grze wyraźnie potrzeba scenariuszy. Ale już wkrótce będą... :)

Zagrałem ponadto w PQ-17 z preclem, ale długo nie pograliśmy, a mój przeciwnik natknął się ponadto na lokalny element i skończył wieczór z rozbitym nosem. Ostatniego dnia zagrałem z Zulusem w The Burning Blue, w którym co prawda moje Freie Jagd skutecznie osłoniły formację bombową przed atakiem, ale kości tego dnia wyjątkowo nie lubiły Luftwaffe i niemalże każde starcie kończyło się wynikiem 0:1 dla RAFu.

Obiecuję poprawić się w tym roku i kończyć każdy zaczęty post!!. Takie moje noworoczne postanowienie :)

Epickie kamikadze

2010-11-18T16:10:00.002+01:00

Oto krótka relacja z ostatniej bitwy rozegranej au lieu sesji RPG.

Dwie armie XIII-wiecznych samurajów (cokolwiek różnych od tych późniejszych, znanych np. z Kurosawy) stanęły naprzeciw mongolskim najeźdźcom z chińskimi sojusznikami. Wszystkich tych armii używaliśmy już poprzednio.

Piesi samurajowie zajęli trudny teren w lasku i na poletkach ryżowych, jazda stanęła naprzeciw mongolskim konnym w dość wąskim terenie rozdzielonym lasem.

Część Chińczyków dała wsparcie lekkiej jeździe mongolskiej, jazda na prawo od lasu była mieszanką jazdy lekkiej i średniej, zdolnej do bezpośredniej szarży.

Armie konne szybko dopadły do siebie i mimo doprowadzenia do zwarcia niwelującego mobilność lekkiej kawalerii, a dzięki mojemu zapominaniu o ostrzelaniu mongołów gradem strzał przed szarżą, klan jeźdźców poszedł w rozsypkę zostawiając jednak Mongołów na krawędzi decyzji o odwrocie.

Piechota japońska znalazła się nagle otoczona z 2 stron przez wrogów. Jednak Chińczycy otrzymali już znaczące straty od strzał i tak jak Mongołowie, byli bliscy decyzji o ucieczce z pola bitwy.

Na szczęście piesi samurajowie z łukami to jedna z najpotężniejszych jednostek i udało im się najpierw odpędzić okrążających ich jeźdźców mongolskich, a zaraz potem wykończyć morale ich sojuszników.

To była dobra i emocjonująca bitwa!
Szkoda, że 10 dni później nie odtworzę już wszystkich szczegółów...

CD. Czekając na Mistrza - Druga bitwa

2010-11-08T23:10:00.005+01:00

Drugą bitwę sobotniego wieczora rozegrałem z Enzeru.

Znów w Basic Impetus, te same armie co poprzednio: Wenecja (Enzeru) przeciwko Francji (Borsuuk) podczas Pierwszej Wojny Włoskiej.

Na górze doża, na dole fiołki... Po stronie weneckiej tereny to bagno i wzgórze, na którym przycupnęli arkebuzerzy.

Jako obrońca Enzeru wystawił się pierwszy, on również rozstawiał elementy terenu.
Artyleria za bagnem była bezpieczna, ale zbyt odsunięta od pola bitwy by być skuteczną; lekka konnica mogła bronić jej przed okrążeniem, lub sama zaatakować flankę; ciężka jazda przemieszana z ciężką piechotą stanowiła główną siłę.

Zareagowałem na to całkowicie nonszalancko i przyjąłem jego warunki gry, wzmacniając swoje prawe skrzydło, kosztem osłabienia centrum.

W kolejnych 3 turach miał miejsce bezruch po stronie lekkich kawalerii, Straszny Kocioł w środku i zacięte starcie po stronie francuskich rycerzy.

Pierwsze pozostawię bez komentarza.

Kocioł natomiast był godny odnotowania. Pancerni wenecjanie stratowali arkebuzerów, ich piesi towarzysze z pikami zaryzykowali daleką szarżę na piechotę francuską i starli się z nimi. Sami to pierwsze starcie przegrali i wycofali się, ale Francuzi ich dogonili i tym razem sami przegrali starcie i to oni oddali pola, ale tym razem wenecjanie ich dogonili i zredukowali ich z głębokiego do pojedynczego szyku zadając poważne straty ale i sami poważne straty otrzymując. W tym czasie francuscy kusznicy otrzymali niezwykle celną salwę od arkebuzerów i uciekli z pola walki.

Również francuski kwiat rycerstwa nie podołał przeciwnikowi i uległ rozbiciu, co przypieczętowało moją przegraną.

Francja 1 : Wenecja 1
Borsuuk 0 : Reszta Graczy 2

Czekając na Mistrza

2010-11-07T17:46:00.005+01:00

Nie tak miało być...

Wczoraj wieczorem mieliśmy spotkać się wcześniej z Brathacem, rozegrać partyjkę Basic Impetusa, a potem zagrać w (bez)pretensjonalny wygrzew pod przykrywką RPG, czyli WH40K Deathwatch.

Niestety kiedy już przybył Enzeru, a nasza bitwa dobiegła do smutnego (o czym później) końca, MG dał znać, że pojawi się ze sporym poślizgiem. Tak więc zasiedliśmy do kolejnej potyczki tymi samymi siłami, a po skończonej drugiej potyczce tracąc nadzieję na nadejście MG a nabierając chmiel-animuszu, już we czterech wyciągnęliśmy ~~tekturki~~ oddziały samurajów, Mongołów i chińskich sprzymierzeńców, aby zagrać zaległą dużą bitwę.

BITWA 1

Francuzi przeciw Wenecji podczas Pierwszej Wojny Włoskiej

Brathac bronił się Francją, ja atakowałem Wenecją.

Bitwa przy zakolu rzeki. Brathac rozstawił rzekę przez całą szerokość pola bitwy, ale wykorzystałem swoją możliwość wprowadzenia zmiany i przeprowadziłem rzekę wzdłuż, zamiast w poprzek.

Wenecja na dole, Francja na górze. X to piechota z pikami, \ to kawaleria (lekka jasnym kolorem, a ciężka ciemnym), strzelcy oznaczeni łukiem (jasny kolor to harcownicy).

Wielki las skutecznie podzielił pole gry na dwie części, bo w nim działać mogli tylko harcownicy. Rzeka umożliwiła mi ustawienie artylerii bez obstawy w miejscu, w którym mogła obstrzeliwać lewe skrzydło Francuzów. Swoją lekką kawalerię przerzuciłem szybko na ich prawe skrzydło.

Brathac, w odróżnieniu ode mnie wiedział co robi i zamiast przerzucać wojska z jednej strony na drugą wysłał lekką kawalerię przez rzekę w stronę mojej kawalerii.

Szybko zacząłem tracić kolejne oddziały: francuscy rycerze dopadli do moich harcowników między rzeką a lasem, którym nie pomogły nowoczesne arkebuzy i zostali błyskawicznie stratowani. Rycerze popędzili dalej goniąc niedobitki.

Wykorzystali to pikinierzy z poboru i wbili się w bok formacji konnej. Walka ta zapewne skończyłaby się dla nich lepiej gdyby nie nasz błąd w zastosowaniu modyfikatorów ataku. Wg podręcznika pikinierzy ustawieni w głębokiej formacji (dwa oddziały jeden za drugim) dostają dodatkowe 4 kości ataku (my daliśmy im 2) walcząc z konnicą, natomiast rycerze powinni natychmiast zostać zdezorganizowani, ponieważ atak nastąpił z boku. Zmieniłoby to proporcje kostek z 6:8 na 8:7 dla pikinierów. Tak czy inaczej rycerze w pierwszym zwarciu zniszczyli połowę dużego oddziału, aby wkrótce potem dokończyć dzieła zniszczenia.

Obok rycerzy atakowali szwajcarzy, którym najmniejszej trudności nie sprawiło rozbicie harcowników w lesie.

W tym samym czasie lekka kawaleria Brathaca wykorzystując swoją szybkość i powolność w obracaniu się artylerii okrążała ja wychodząc na pozycję do ostrzelania jej z bliska.

Wreszcie ten sam błąd co poprzednio przy bonusie pikinierów w głębokiej formacji spowodował, że po drugiej stronie jeden ryzykowny atak rycerzy Brathaca rozbił drugą z moich formacji ciężkiej piechoty, zaś jego ciężcy kusznicy rozstrzelali moją lekką kawalerię.

Jedynym moim sukcesem było w tej tragicznej bitwie zniszczenie włoskimi rycerzami w lesie oddziału harcowników.

Ładnie, co?

Pozostałe bitwy tego wieczoru (w tym heroiczną wygraną samurajów) opiszę przy okazji.

Der Lafayette - krótka kampania w Full Thrust

2010-11-03T21:21:00.003+01:00

Po przegraniu niezliczonych wyrwanych z kontekstu potyczek ze Standardem, postanowiliśmy spróbować podejścia bardziej zaangażowanego i po kilku naradach i propozycjach zasad rozgrywania kampanii w FT skorzystaliśmy z gotowego scenariusza i zasad z polskiego wydania gry.

Scenariusz napisany dla flot ESU i NAC przewidywał szybką inwazję Związku na zewnętrzny sektor z koloniami Konfederacji i kontrolowanie go przed przybyciem głównej floty angielskiej.

My zmieniliśmy floty na atakujących obcych Phalonów pod dowództwem Standarda i garnizon z 40% mniejszą flotą obronną NSL Borsuuka.

Sektor LAFAYETTE, TURA 2
Zielone i niebieskie żetony to floty Phalonów, żółte, czerwone i szare to mobilne floty NSL. Stacjonarne floty obronne systemów nie są zaznaczone. Phaloni zaczynali z heksu oznaczonego X.

Po rozegraniu 1 pełnej tury (z jedną nierówną bitwą, gdzie obrońcy systemu polegli bez oddania strzału w kierunku nadlatującego pełnymi siłami przeciwnika) flota inwazyjna rozdzieliła się aby szybko zdobyć jak najwięcej zasiedlonych systemów. Do wygrania gry Phaloni potrzebują pod koniec 7 tury kontrolować co najmniej 3 systemy, w tym centralny świat Lafayette.

Cała zabawa przy tych zasadach opiera się na wzajemnej niewiedzy przeciwników o składzie flot pokonujących przestrzeń między systemami. Informacje o klasie i ilości okrętów można uzyskać dopiero po wejściu własnymi jednostkami do tego samego systemu (lub heksu przestrzeni), w którym przebywa przeciwnik.

Wykorzystując to rozdzieliłem swoje siły NSL na osiem flot i unikając kontaktu z przeciwnikiem, każę mu się zastanawiać, które (lub która) z tych flot reprezentuje poważną siłę bojową, a które są jedynie jednostkami zwiadu.

Niestety garnizony planetarne są na tyle małe, a zdolność do szybkiego unicestwiania pomniejszych okrętów przez phalońskie wyrzutnie plazmy tak wielka, że właściwie za darmo tracę kolejne światy, zdobywając w zamian jedynie dokładną informację o rozmieszczeniu sił wroga.

Za tydzień pewnie dojdzie do tego, że będę musiał przejść do kontrofensywy. Jeżeli wtedy Standard dobrze przewidzi moje posunięcia głównymi siłami, mogę stracić w jednej potyczce znaczną część floty, być może pogrzebując swoje szanse na wygraną.

Interface Assault Group (IAG) Nowego Izraela

2010-11-03T14:20:00.008+01:00

W końcu udało mi się skompletować odpowiednią ilość figurek do zrobienia pełnej nowoizralelskiej grupy desantowej do dawno odłożonego na półkę projektu Stargrunta "Iwanow". IAG to oddział szkolony do walki w rozmaitych sytuacjach, od starć w kosmosie, przez desant suborbitalny do klasycznych walk naziemnych. Struktura oddziału jest elastyczna i umożliwia reagowanie na zmieniające się warunki pola bitwy.

Podstawy rozpiski oddziału można znaleźć TU. Wzbogaciłem ją o dodatkowe elementy wynikające z wydania nowych figurek przez GZG i kilka zdroworozsądkowych modyfikacji.

IAG składa się z Sekcji Dowodzenia (IAG HQ) (2 oficerów, 2 podoficerów, 4 szeregowych) i trzech plutonów: dwóch szturmowych i plutonu wsparcia. Podoficerowie są szkoleni do obsługi UAVów rozpoznawczych, w zależności od profilu misji mogą być także wyposażeni w sprzęt umożliwiający wezwanie wsparcia powietrznego lub artylerii orbitalnej. Standardowo bezpośrednio pod HQ podlega także oddział 2 zwiadowców na skuterach grawitacyjnych.

Pluton szturmowy składa się z sekcji dowodzenia (oficer, podoficer - medyk, specjalista od WRE, który może pełnić także funkcję obserwatora artyleryjskiego i żołnierz wsparcia z SAW) oraz 5 sekcji bojowych złożonych z sierżanta, strzelca, erkaemisty i specjalisty. Specjalista występuje w 3 z 5 sekcji, w pozostałych jego miejsce zajmuje zwykły strzelec. Specjalista przenosi zwykle prócz karabinu przenośną wyrzutnię rakiet (GMS/P), lecz w zależności od profilu misji może być także wyposażony w karabin przeciwsprzętowy (HAMR) lub ręczne działko plazmowe (PIG).

Pluton wsparcia także składa się sekcji dowodzenia (oficer, medyk, WRE, SAW) a także z sekcji moździerzy, ckm, wyrzutni rakiet ppanc i sekcji zwiadowczej. Sekcja moździerzy posiada element dowódczy złożony z dwóch podoficerów i 8 żołnierzy obsługujących 4 lekkie moździerze RAM/L. Sekcja ckm i wyrzutni AT wygląda podobnie z tym że tam na 1 ckm i 1 GMS/L przypada 4 żołnierzy (strzelcy, ładowniczy, amunicyjni). Oddział zwiadowców składa się z oficera, obserwatora artyleryjskiego, dwóch zespołów zwiadowczych (3 strzelców i erkaemista) oraz dwóch snajperów wyposażonych w laserowy karabin snajperski (LSR) lub HAMR.

Struktura IAG nie jest sztywna i umożliwia przekazywanie poszczególnych sekcji pod dowództwo innego plutonu. Pojedyncze zespoły zwiadowcze zwykle wspierają działania poszczególnych plutonów szturmowych. Często do takiego plutonu przydziela się pojedynczą wyrzutnię ATGM lub ckm.

Podstawowym uzbrojeniem żołnierza IAG (za) jest karabin szturmowy Shadrach Arms AR-7 stanowiący połączenie 10mm karabinu gaussowskiego i 30mm granatnikiem z programowalnymi granatami (FP: 3 Impact: d12). Bronią wsparcia jest erkaem gaussowski Mag'ach Intertech MG-21 wyposażony w systemy umożliwiające ostrzał celów bez konieczności wychylania się żołnierza spoza zasłony (FP: d10 Impact: d12). Cekaem to GAC klasy 1 (Guidance: d10 (Superior) Impact: d12). Wyrzutnia rakiet (GMS/P) ST12 jest bardzo lekka przez co może przenosić ją pojedynczy żołnierz. Montowana na naramiennym wysięgniku umożliwia żołnierzowi normalne korzystanie z obu rąk. W magazynku mieści 3 rakiety 60 mm typu "fire and forget". Cięższa wersja wyrzutni ST15 musi być już montowana na pojazdach lub na trójnogu (ST12 Guidance: d10 (Superior) Impact: d12; ST15 Guidance: d10 (Superior) Impact: d12x2). Karabin przeciwsprzętowy M2 (HAMR) także działa w systemie gaussa strzelając 30 mm sabotem z 5mm rdzeniem ze zubożonego uranu (FP: d8 Impact: d12x2), zaś laserowy karabin snajperski (LSR) M3 wykorzystywany jest często przy walkach orbitalnych (FP d12 Impact d8). Snajperzy oraz załogi pojazdów jako broń boczną wykorzystują PDW czyli lekki pistolet maszynowy strzelający bezłuskową amunicją 4.5mm. Zwykle wykorzystuje się go do walk na bliską odległość, ale można go używać także na dalekim zasięgu (FP: 1 (CL Range FP: 3) Impact: d8). Pancerz żołnierza IAG składa się z połączenia lekkich silikatów połączonych z laminatem węglo-ceramicznym co umożliwia noszącemu niemal nieograniczoną ruchliwość zapewniając jednocześnie maksimum protekcji, a także pełną ochronę przed próżnią i NBC w ograniczonym okresie czasu. (Armour Value: d8 Mobility: 8" or d8x2" Sensors: d10 (Superior) ECM: d8 (Enhanced)).

I to na razie tyle. Zdjęcia będą jak uda mi się coś pomalować.

Normanowie i Plebs

2010-10-30T14:11:00.003+02:00

Kolejna porcja Basic Impetusa.

Tym razem z dalekiej Wielkopolski przybył do mnie Gurek i racząc się ze mną winem poprowadził wojska Andegawenów przeciwko sycylijskim powstańcom podczas Sycylijskich Nieszporów.

Gurek miał do dyspozycji trzy oddziały ciężkich normańskich rycerzy zdolnych zmieść z powierzchni Ziemi niemal każdą z wrogich jednostek, oddział harcowników z lekkimi kuszami, dwa oddziały ciężkiej piechoty i zwarty oddział łuczników.

Ja miałem do dyspozycji oddział ciężkiej jazdy szlachty sycylijskiej (gorszej od normańskiej), oddział lekkiej konnicy, dwa oddziały miejskich włóczników, dwa miejskie oddziały ciężkich kuszników z pawężami, dwa oddziały marnej piechoty feudalnej i dwie grupy harcowników z kuszami.

Przewaga liczebna po mojej stronie, ale tylko 5 z moich jednostek była zbliżona wartością bojową do Andegawenów.

Pierwsza bitwa

Atak tłuszczy sycylijskiej na niemal całkiem odsłoniętym terenie, zakończony szarżą rycerzy Gurka na moje prawe skrzydło tak udana, że po jej zakończeniu zostało mi tylko pięć jednostek na lewym skrzydle.
Moja armia została rozbita kosztem tylko jednego harcownika andegaweńskiego.

Druga bitwa

Obrona sycylijczyków w zwężeniu pomiędzy rzeką a jeziorem.

Tym razem rycerze normańscy przeliczyli się atakując bez wsparcia piechoty na moje główne siły w ciasnym terenie.

Zaczęli dobrze, jeden z ich oddziałów jednym uderzeniem zmiótł dwie jednostki wiejskiej piechoty próbujące ich zajść od flanki podczas pokonywania przez nie rzeki. Niestety impet uderzenia wciągnął rycerzy w strumień, uniemożliwiając im szybkie dołączenie do uderzenia na moją linię piechoty i kuszników miejskich.

Rycerze po stronie jeziora z zaskoczeniem wycofali się przed wściekłą obroną harcowników, zostawiając wysunięty naprzód oddział generała na pastwę moich ciężkich kuszy.

Andegaweni zaznaczeni na niebiesko, sycylijczycy beżowi.

Oddział piechoty bezpośrednio "nad" jeziorem też powinien być zaznaczony jako andegaweński.

Tymczasem moja ciężka i lekka kawaleria prawą stroną ominęła jezioro i ściągnęła uwagę całej wrogiej piechoty. Lekka jazda przemknęła obok piechoty wchodząc na tyły wroga, a sycylijscy rycerze zostali zatrzymani przez łuczników i harcowników, którzy skoncentrowanym ostrzałem dezorganizowali ich szyk.
Spowolniło to znacznie działania na tej flance.

Sprawy znowu zaczęły wyglądać czarno dla buntowników. W środku rycerze normańscy przegrupowali się i rozbili jeszcze harcowników, kuszników i jednych włóczników. Armia była na skraju załamania morale.

Andegaweni ponieśli jednak przy szarży spore straty. Tylko jeden oddział rycerzy pozostawał nienaruszony. Oddział generała stracił połowę dzielności bojowej, a trzeci był już całkiem rozbity. Do tego rycerze byli zdezorganizowani i okrążeni przez kuszników i harcowników. Oddział generała nie zdołał wydostać się z pułapki, a resztka rycerzy skazana była na śmierć z rąk ścigających ich bezlitośnie harcowników.

Sprawy rozstrzygnęła jednak lekka kawaleria, wykonując pełne okrążenie wokół piechoty i łuczników normańskich, po czym szczęśliwą salwą rozbiła łuczników.

Dobre armie, dobry teren, dobrzy gracze ;) - dobra zabawa.

Cmentarz Kotowice

2010-10-25T21:00:00.012+02:00

Podczas ostatniego urlopu z Lubą na Jurze, natrafiliśmy na stary cmentarz na którym złożono prochy poległych żołnierzy niemieckich, austro-węgierskich i rosyjskich z czasów I wojny światowej.

photos by Luba

The Ancient Art of Randomness - Maraton Basic Impetusa

2010-10-16T22:16:00.005+02:00

Stara gwardia nie wymięka. Nawet jeżeli są ostatnimi na Reducie, to i tak stają mężnie.

Mimo braku lokalu w tradycyjnym miejscu spotkań na wydziale historycznym UŁ, mimo tego że oprócz ich dwóch nikt nie dotarł, Brathac i Borsuuk westchnęli, napili się herbatki i zasiedli po przeciwnych stronach stołu z zamiarem wzajemnego zmasakrowania przeciwnych armii dalekiego wschodu. Użyliśmy do tego celu systemu Basic Impetus.

BITWA I
Mongołowie przeciwko Samurajom

Mongołowie we wczesnej wersji czysto konnej pod moim dowództwem. 6 jednostek lekkiej jazdy i 2 cięższe oddziały Khana z elitą wojowników.

Samuraje typu wczesnego (XIII wiek) z mocnym kontyngentem jazdy (4 oddziały), agresywną lekką piechotą z naginatami (3 oddziały) i pieszymi łucznikami (2 oddziały).

Na początku łucznicy japońscy (ciężka piechota z dobrymi łukami, zabójcza na dystans i w zwarciu!) poszatkowali moich nazbyt optymistycznie wysuniętych cięższych jeźdźców, zagrażając oddziałowi generała.

I kiedy wszystko wyglądało dość kiepsko dla Mongołów nagle kostki zaczęły robić dla mnie cuda i na każdy ostrzał moich lekkich rzucany w ilości 3k6 miałem co najmniej jedną szóstkę, co oznaczało szkody dla Brathaca.

Coraz większe zamieszanie działało na korzyść moich mobilnych wojowników tak, że szybko armie całkiem wymieszały się, a oddziały Samurajów jeden po drugim znikały z pola bitwy.

W tym właśnie momencie zobaczyliście, że nie mieliśmy figurek, tylko masterwork proxy unit bases mojej własnej produkcji. Kolory dopicowałem w Gimpie (Gimp to darmowy Photoshop, tak jak masterwork proxy unit bases to darmowe figurki; ale można? można!).

WYNIK: Totalna przegrana Samurajów.
CYTAT: "Okej, ale Mongołami już nigdy nie będziesz grał."

BITWA II
Samuraje przeciw Chińczykom z południowego Cesarstwa Sung

Samuraje typu wczesnego (XIII wiek) tym razem w odmianie pieszej, z symbolicznym oddziałem jazdy, lekką piechotą (3 oddziały) i pieszymi łucznikami (2 oddziały).

Armia Sung to głównie ciężka piechota (4 oddziały) i kusznicy oraz łucznicy (po 2 oddziały); do tego 2 oddziały kawalerii.

Samuraje znowu wbrew prawdopodobieństwu stali się agresorami.

Chińczycy ustawili się w uniwersalnym szyku z bronią miotającą przed i po bokach piechoty i jazdą zamykająca skrzydła.
Japończycy stanęli ławą łuczników w lesie z jedyną jazdą daleko na lewym skrzydle, a lekką piechotą w kolumnie z prawej strony, na drodze.

Cały środek planszy stał się dla mnie strefą śmierci - Samuraje z łukami mają przewagę zasięgu i skuteczności w porównaniu z Chińczykami. Ruszyłem więc jedną kawalerią z obstawą łuczników przeciwko kawalerii Brathaca, a środek zacząłem przegrupowywać w przygotowaniu na starcie z szybko nacierającymi drogą lekkimi piechurami.

Przegrupowanie wprowadziło piękny chaos w moje szyki, ale na szczęście przygotowałem boczny atak drugiej konnicy i ciężkiej piechoty na nacierających na moich kuszników Samurajów. Poszło doskonale i tylko jeden z trzech oddziałów dał radę się wycofać i walczyć dalej.

W tym czasie łucznicy japońscy wyszli z lasu naprzód i zaczęli sięgać strzałami moich wysuniętych kuszników.

O wyniku zadecydowała porażka mojej szarży na kawalerię dowódcy samurajów. Mimo poprawnego przygotowania, oskrzydlenia wroga kawalerią kosztem wystawienia na niemal pewną śmierć ciężkiej piechoty kostki zdecydowały, że mój atak skończył się porażką z kretesem. Straciłem kawalerię i zaraz potem obydwie jednostki piechoty - całe prawe skrzydło.

Na lewym sytuacja też nie wyglądała najlepiej i zanim zdążyłem dojść łuczników kawalerią, straciłem ponad połowę swoich sił i przegrałem grę.

WYNIK: Zdecydowane zwycięstwo Samurajów.
CYTAT: "To będzie najkrótsza szarża w historii Japonii!" - o ataku lekkiej piechoty na cała moją armię.

BITWA III
Samurajowie konni przeciwko Samurajom pieszym.

Tutaj kostki już dały czadu po całości.

Moi Samurajowie konni (jak z pierwszej bitwy) natarli na Samurajów pieszych (tych z drugiej). Wykorzystując późniejsze rozstawianie uderzyli całą kawalerią na prawe skrzydło Brathaca, zabijając mu generała bez strat własnych.

Na środku linia łuczników trzymała na dystans moje oddziały lekkiej i ciężkiej piechoty. Zadając im co jakiś czas lekkie straty.

Wystawiona po mojej prawej lekka piechota Brathaca właściwie nie wzięła udziału w bitwie, ponieważ rozstawiłem się daleko od niej a do pilnowania przejścia wyznaczyłem jedną jednostkę mojej lekkiej piechoty. Nie tylko spełniła swoją rolę wiążącą, ale nawet dała radę zniszczyć jeden oddział Brathaca i poważnie osłabić drugi zanim poległa.

Niestety kostki chciały ze mnie zakpić i kiedy po wejściu na skrzydło armii Brathaca moja kawaleria zakręciła aby jeden po drugim zjadać oddziały piechoty idąc w poprzek jego frontu, nie potrafiła stawić czoła piechocie na otwartym terenie i wbrew prawdopodobieństwu odbijała się narażając na kolejne salwy zabójczych strzał.

WYNIK: Samurajowie piesi wygrali z niewielkim zapasem.
CYTAT: "Spróbujmy DBA. Może tamta gra ma coś, czego tej brakuje."

REZULTAT KOŃCOWY:
Brathac 2 : Borsuuk 1

"Sternik, Scheisse... Lewo na burt!", czyli o krowach w kosmosie

2010-10-14T15:58:00.000+02:00

Po wielu grach w Full Thrust, w których wiernie trzymałem się sowieckiej floty ESU. Postanowiłem wreszcie dać szansę innym frakcjom. Ponieważ lubię prostotę, to z siermiężnych jednostek eurosolarnych przesiadłem się na toporne okręty NSL.

Wynik muszę uznać za ciekawy, mimo że przegrałem z nijakim-uniwersalnym NAC.

- Sternik, Scheisse... Lewo na burt! - Kontradmirał Drewczenko prawie wyskoczył już z fotela na mostku ciężkiego pancernika flagowego 34tej floty Nowej Ligi Szwabskiej. - Pełna moc na tych durnych silnikach manewrowych! Zaraz nam ci wszyscy j***** konfederaci wejdą na dupę!

Bitwa jak dotąd szła po myśli Kontradmirała. Skoncentrował wszystkie swoje okręty na lewej flance idącego rozciągniętą ławą przeciwnika. Stracił jeden niszczyciel z awangardy wyłączając z walki obydwa krążowniki rakietowe Konfederacji Nowoanglijskiej.

Jednak w tym czasie pozostałe okręty NAC ciągle przyspieszały, coraz mocniej wchodząc mu na burtę i na rufę.

Mimo ognia zaporowego drednot Konfederacji zbliżał się wbijając kolejne salwy z graserów w kadłub mniejszego pancernika. Komandor Von Spetke coraz chwila donosił o kolejnych zniszczeniach swojego okrętu.

Drevczenko wiedział jak bardzo ten faszysta nim gardził, zresztą ze wzajemnością. Cała kariera Von Spetkego opierała się na koneksjach rodzinnych i sztywnych plecach. Drevczenko nie mógł mieć nadziei na żadne awanse. Był Ukraińcem, co więcej zaczynał służbę wojskową we flocie Związku Euroazjatyckiego. Są tacy co uważają go za zdrajcę. Zwłaszcza tacy, którzy nie mają pojęcia o wojnie.

Dowodząc okrętami ESU potrafił pokonać każdego przeciwnika. Zwrotne, wytrzymałe i dobrze uzbrojone. Gdyby miał tu dzisiaj, Mandżurię albo Kilka Tybetów, Anglicy nie wydostaliby się ze strefy śmierci.

Tymczasem te szwabskie krowy nie chcą skręcać. A Von Spetke może mieć tym razem racje. Drednot NAC powinien już zacząć tracić zdolności bojowe, ale nadal pruje ze wszystkich dział do Spetkego. Za chwilę wyjdzie poza kąt ostrzału torped, co oznacza że zostaną im same boczne baterie laserowe, a to niewiele na otoczonego polem siłowym drednota. Mimo najwyższych wysiłków maszynowni i pilotów kolejne działa musiały ucichnąć, kiedy potężny okręt przeciwnika usuwał się poza ich pole ostrzału.

Błysk na jednym z ekranów taktycznych zasygnalizował kolejne trafienie w pancernik Von Spetkego tuż po tym, jak dwa okręty zwiadowcze podeszły do niego kursem kolizyjnym i dopiero w ostatniej chwili przed kolizją odbiły trafiając pod zmasowany ogień.

- Pane admirale, komandor Von Spetke wywołuje Pana na wizji.
- Połączyć!

Spocony Von Spetke stał nieruchomo. Było słychać wrzaski załogi na mostku próbującej opanować, w tle widać było jednego z oficerów patrzącego z przerażeniem na swojego dowódcę.

Za jedno Drewczenko podziwiał potem Von Spetkego do końca życia. Komandor Kriegsmarine dał w ostatniej chwili życia dowód charakteru. Nie powiedział ani słowa do wyższego rangą oficera, którego nienawidził i który odpowiadał za jego nadchodzącą śmierć. Dzięki kilkuletniej znajomości Drewczenko dostrzegał na twarzy Von Spetkego bezbrzeżną wzgardę dla jego osoby, dla jego narodowości i jego metod dowodzenia. Chociaż dla Drewczenki zdawało się to wiecznością, połączenie trwało kilka sekund, po czym potężny pancernik klasy Graf Spee przestał istnieć rozniesiony na strzępy przez oddaną z niewielkiej odległości salwę drednota.

Niszczyciele eskortowe również były w opałach, tylko jeden był jeszcze w dobrym stanie. Został z tyłu i niemal burta w burtę z drednotem ostrzeliwał go. Pozostałe choć nadal w gotowości bojowej były już mocno pogruchotane.

W ostatniej chwili Drewczenko próbował ratować sytuację i odbijając w przeciwnym kierunku przechwycić rozpędzonego drednota, jednak nawet ta ciężka jednostka była bardziej zwrotna od pancernika NSL. Drednot wyhamował i tym razem pruł do pancernika dowodzenia.

Kolejne dwa niszczyciele padły pod ostrzałem. Drednot jak po sznurku podążał za Drewczenką.

Wciąż mając przed oczami dumną postawę Von Spetkego kontradmirał dał rozkaz do odwrotu.

Gratuluję Pawle!
Mimo, że na początku kostki bardzo chciały cię skrzywdzić doskonale wykorzystałeś małą manewrowość okrętów NSL.

De Bellis Antiquitatis - darmowy bitewniak po sieci

2010-10-04T21:37:00.006+02:00

Idąc za ciosem - nomen omen - IMPETUSa, szukałem w sieci materiałów o jednym z najpopularniejszych bitewniaków świata antycznego i średniowiecza, czyli "De Bellis Antiquitatis" (DBA). Jest to pierwsza z całej serii gier opartych na podobnym systemie nazywanym DBx. Pozostałe to między innymi "De Bellis Renationis" (DBR) wprowadzająca realia XVI i XVII wiecznych wojsk używających pik i broni palnej, "De Bellis Multitudinis" (DBM) i "De Bellis Magistorum Militum" (DBMM) rozszerzające zasady i zwiększające wielkość armii, czy "Hordes of the Things" (HOTT) pozwalająca walczyć fantastycznymi armiami ze światów magii i miecza. Wszystkie sygnowane są przez jedną osobę, Phila Barkera.

DBA pozostała do dzisiaj najpopularniejszą grą, nie dając prześcignąć się nadmiernie skomplikowanym DBM i DBMM, oraz bardziej ograniczonym co do ilości armii i możliwych taktyk DBR.

Zacznijmy od tego, że DBA to nie gra bitewna przeznaczona do rekonstruowania historycznych batalii. Jest to za to gra będąca zaskakująco udanym połączeniem figurkowej gry bitewnej i gry logicznej. Kiedy gracz przegryzie się już przez wszystkie (szczegółowe) zasady dotyczące rozstawiania terenu, wyboru składu armii, kolejności rozstawiania, zasad aktywacji ruchu i walki różnych rodzajów wojsk, sama gra często bardziej przypomina szachy niż Warhammer Fantasy Battle.

Każda armia składa się dokładnie z 12 jednostek. Każda jednostka opisana jest tylko przez jej typ uzbrojenia i zachowania na polu bitwy. Żadnych współczynników, żadnych rozpisek armii potrzebnych do określania trudności testów. "Rycerze" to zawsze ta sama jednostka nie ważne czy mówimy o konnych kondotierach, czy bizantyjskich katafraktach - opierają się na impecie szarży, są niezwykle niebezpieczni dla niemal wszystkich jednostek wroga ale za to podatni na ściganie jednostek wroga niezależnie od sytuacji., Podobnie ma się z lekką jazdą, harcownikami, łucznikami, ciężką piechotą uzbrojoną głównie w broń krótką, i artylerią. Zawsze wystarczy jeden rzut oka na jednostki przeciwnika żeby ocenić sytuację.

Gra składa się z następujących po sobie na przemian rund (ang. bound) obu graczy. W swojej rundzie gracz może wykonać jedynie ograniczoną ilość ruchów, określoną na początku rundy rzutem k6. Z tego powodu jedną z najważniejszych umiejętności w DBA jest tworzenie i kontrolowanie grup stykających się ze sobą jednostek poruszanych jedną aktywacją. Grupy mogą poruszać się jedynie naprzód lub obracać by zwrócić się w tą samą stronę, w którą skierowana jest inna wskazana jednostka, co czyni je bezwładnymi w porównaniu z pojedynczymi jednostkami, których ruch ograniczony jest jedynie maksymalną odległością pokonaną przez narożniki podstawki.

Walka jednostek ma ciekawy przebieg: grupy jednostek zwykle zwierają się ze sobą tworząc prostą linie starcia. Następnie każda z par stojących dokładnie naprzeciw siebie toczy walkę, której szanse zależą od podstawowego modyfikatora dla danej jednostki wynoszącym od +1 do +5 i dalszych modyfikatorów wynikających z wspomagania przez niektóre jednostki z drugiej linii, przewagę terenową, a także ujemne modyfikatory za dodatkowe jednostki przeciwnika flankujące (overlapping) naszą. Do tej wartości każda ze stron dodaje rzut k6. Wyniki walki mogą być cztery: zniszczenie, odepchnięcie, lub zmuszenie do ucieczki jednostki wroga albo remis i pozostanie w zwarciu na następną rundę. Najczęstszy wynik to odepchnięcie. Pada on przy niewielkich różnicach zmodyfikowanych rzutów walki (mniej niż dwukrotna różnica). Walka dystansowa ograniczona jest do łuczników, wozów taborowych i artylerii, jednak nawet one mają stosunkowo niewielki zasięg rażenia, bardzo łatwy do "przeskoczenia" np. przez lekką piechotę czy kawalerię bez ryzyka bycia ostrzelanym przed doprowadzeniem do zwarcia.

Nie znaczy to, że łucznicy są słabymi jednostkami w DBA. Nie ma w tej grze słabych ani mocnych jednostek. Jak w grze papier-nożyce-kamień każdy typ wojska ma swoich ulubionych wrogów i takich, od których bezwzględnie powinien trzymać się z daleka. Np. łucznicy w pierwszej rundzie zwarcia są zabójczy dla kawalerii i rycerzy, ale łatwo ulegają piechurom. Jeśli nałożymy te zależności na konieczność manewrowania grupami jednostek po polu bitwy urozmaiconym terenem trudnym lub wręcz niemożliwym do pokonania dla niektórych oddziałów, to otrzymamy bardzo złożoną zagadkę logiczną, w której dodatkowo ciągle "miesza" element losowy. Zasady zwycięstwa są proste: wygrywa ten, kto pierwszy zniszczy cztery oddziały wroga lub oddział z jego generałem, jednocześnie pokonując więcej oddziałów wroga niż tracąc własnych.

Ładnych kilka lat temu DBA dorobiła się oficjalnej wersji internetowej DBA online. Po zainstalowaniu programu na komputerze, możemy rozgrywać gry przez sieć, lub na jednym komputerze w trybie hot-seat, korzystając z ponad 150 oficjalnych rozpisek armii. Gra w wersji trial jest darmowa, ale kosztem sporego ograniczenia w grach sieciowych - gra dla trialowego gracza kończy się w rundzie w której łączna ilość zniszczonych oddziałów obu armii to trzy lub więcej. Za darmo grać pełne bitwy można tylko w trybie hot-seat.

Interface i przebieg rozgrywki wymaga pewnego otrzaskania się, ale potem jest przejrzysty i wygodny. Na stronie programu znaleźć można podstawowe zasady gry, rozpiski armii, wskazówki taktyczne i oczywiście sposób wykupienia pełnego konta umożliwiającego grę w turniejach, klasyfikację, itp.

Póki co od tygodnia bawię się wersją darmową, ale powoli zaczyna mi doskwierać przedwczesne kończenie się bitew i zaczynam rozważać wydanie niecałych 10$ na pakiet 10 pełnych gier sieciowych. Trzymiesięczna aktywacja pełnego konta to już 29$...

Impetus

2010-09-25T12:58:00.000+02:00

Wczoraj rozegraliśmy z Borsuukiem "Master of proxy" partyjkę bitewniaka o nazwie Impetus. Podstawowe zasady (Basic Impetus) można sciągnąć w języku polskim STĄD. Ogólnie Impetus to szkielet zasad do rozgrywania starć wojsk od czasów starożytnych do późnego renesansu.

Reguły umożliwiają stosowanie różnego rodzaju figurek od 6mm do 28mm, bo oddział symbolizuje podstawka, czyli ilość figurek na podstawce nie gra roli. Wojska podzielone są na różne rodzaje piechoty, kawalerii, harcowników, artylerii, zależnie od okresu. Współczynniki oddziałów to Ruch, VBU (Siła i wytrzymałość oddziału) i Impet (dodatkowa Siła przy szarży). Oddziały mogą mieć także specjalne zdolności np. włócznie powstrzymujące szarże, pawęże, broń miotaną etc.

W ruchu podstawkę można przesunąć do przodu lub skręcić. Dozwolony jest także ruch w bok i do tyłu, lecz powoduje to zwykle dezorganizację oddziału. Harcownicy i lekka jazda mogą poruszać się tak bez dezorganizacji, a także mogą poruszać się po skosie (Borsuuku popraw mnie jeśli się gdzieś pomyliłem). Oczywiście teren wpływa na ruch oddziałów.

Do walki dochodzi jeśli oddziały zetkną się podstawkami, lub znajdą się w zasięgu broni strzeleckiej. Generalnie rzuca się odpowiednią ilością k6 (zmodyfikowane VBU). Każda 6 i para 5 to jeden 'hit' - zagrożenie spójności oddziału. Później od VBU odejmujemy ilość 'hitów', otrzymując tzw. Wartość Krytyczną i na k6 musimy wyrzucić równo lub mniej oczek niż WK. Jeśli wyrzucimy więcej oddział traci tyle VBU ile wyniosła różnica między rzutem a WK.

Na przygotowanych przez Borsuuka kartonowych proxach symbolizujących wojska francuskie i normańskie rozegraliśmy wczoraj dwa starcia. Oba wygrane przeze mnie. Na pewno jeszcze wrócimy do tej gry. Tylko trzeba się rozjerzeć za jakimiś elementami terenu i figurkami.

Kathil płonie...

2010-09-03T19:33:00.005+02:00

17 Maj 3069 - Kathil, Federacja Słońc - Operacja "Thunderstrike"

Niebo nad Kathil płonęło. Szczątki zniszczonych za pomocą głowic nuklearnych Stoczni Yare, ciągle spadały w atmosferę, niczym nieustający deszcz meteorytów. Po zniszczeniu stoczni Capellanie zdesantowali na planetę dwa regimenty: Drugi Kawalerii Pancernej McCarrona i Dom Dai Da Chi. Ósmy regiment Gwardii Donegal, stacjonujący na planecie od czasu zakończenia Wojny Domowej FedComu, zredukowany w czasie bratobójczych walk do 15% stanu wyjściowego, nie miał szans powstrzymania Capellan. Milicji Marchii Capellańskiej Kathil, szło niewiele lepiej...

Lanca Backbone (dowódca kapitan Thaddeus Dabrowski, przydzielony oficer szkoleniowy z 1-go Regimentu Kawalerii Pancernej Zjednoczonych Słońc), 14 km NW od District City.

- Backbone, District Command, słyszysz mnie? - na ekranie HUD Sagitaire'a pojawiło się okno wideotransmisji, przedstawiającego wybitnie zmęczonego oficera taktycznego Milicji.

- Backbone Actual, zgłaszam się - odpowiedział Dabrowski.

- Mamy tu pewną sytuację. Capsi przełamali linie batalionu Gamma 4 kliki od waszej pozycji. Lanca twardzieli zmierza ku HQ. Jesteście najbliżej punktu przechwycenia. Przesyłam dane nawigacyjne i obraz z Boomera.
- Zrozumiałem Command. Wykonuję. Backbone EOT.
- Powodzenia Thad.

- Dobra, dziewczynki i chłopcy, czas na zabawę - kapitan przełączył się na kanał komunikacji lancy - Nasz cel to lanca szturmowych Mechów Crapellan. Mamy tu... - przerwał, odczytując dane z samolotu obserwacyjnego - ... trzy Stalkery i jednego Yu Huanga w barwach Domu Dai Da Chi. Są zapewne lepiej wyszkoleni, a na pewno ciężej opancerzeni niż my, ale są wolniejsi i na tym polega nasza przewaga. Przechwycimy ich tutaj, przy tych niewielkich wzgórzach. Tak jak na szkoleniu. Tsarina, ty i twój Dervish, znajdźcie sobie gniazdo i walcie LRM-ami. Baz, Anson, działajcie wspólnie, koncentracja ostrzału na jednym celu. Po to macie kompy celownicze by ich używać. Ja będę chronił Wasze tyłki. Wybrałem Was bo jesteście najlepsi i po to dostaliście lepszy sprzęt, a nie pamiętające Trzecią Sukcesyjną zabytki. Więc dajcie z siebie wszystko a przeżyjemy ten dzień... Ruszamy!

SIŁY

Dom Liao

Lanca Szturmowa Domu Dai Da Chi

Y-H9G Yu Huang (Elita) - Pai-zhang Wei Long

STK-5M Stalker (Elita) - Ban-zhang Talon Deng

STK-5M Stalker (Elita) - Janshi Devlin Warex

STK-5M Stalker (Elita) - Janshi Cynthia Aris

Dom Davion

Lanca Backbone CMM Kathil

SGT-8R Sagittaire (Weteran) - Cpt. Thaddeus Dabrowski

DV-8D Dervish (Regularny) - Sgt. Maj. - Tsarina Vilkova

AGS-4D Argus (Regularny) - Cpl. Baz Zapatero

ENF-6T Enforcer III (Regularny) - Cpl. Anson Banner

Wygrałem inicjatywę w I turze, więc Borsuuk schował swoje dwa Stalkery i Yu Huanga za wzgórze a jednego Stalkera wypuścił na wabia. Mój Dervish i Sagittaire wskoczyły na wzgórze aby skorzystać z broni dalekodystansowej, a Argus z Enforcerem ruszyły w drugą stronę aby obejść jeziorko i uderzyć na wysuniętego Stalkera. Dervish zaliczył trafienie tylko z jednego LRM15 ale dzięki systemowi Artemis IV cała salwa została ulokowana w celu, choć nie wyrządziła większych szkód.

W turze II wyskoczyłem do przodu Sagittaire'm chcąc ściągnąć na siebie ogień, ale Borsuuk skoncentrował się na Dervishu i zaczęło się robić dla niego nieco gorąco. Argus i Enforcer zbliżyły się do wysuniętego Stalkera i rozpoczął się taniec śmierci.

- No to jazda - mruknął pod nosem Zapatero, przestawiając tryb ostrzału obrotowego działa automatycznego na 'pełną salwę' - Żryj ołów, CAPSIE!!!

Udało mi się umieścić 4 z 6 strzałów z obrotowej 5-tki Argusa i większość z nich trafiła w nogi Stalkera. Enforcer dołożył swoje z działa Gaussa. I tu na Borsuuka zaczęło działać prawo kostkologii Murphy'ego (jak musisz rzucić n, to na kościach na pewno wyjdzie n-1). Aby uniknąć upadku Borsuuk musiał wyrzucić 4+ na 2k6. Oczywiście rzucił 3 i Stalker zaliczył glebę i dodatkowe uszkodzenia.

W III turze uszkodzony Stalker podniósł się dopiero za drugim podejściem (3ki lubiły Borsuuka bardzo tego dnia). Borsuuk wysłał mu na pomoc drugiego Stalkera, podczas gdy trzeci szachował mojego Sagittaire'a a Yu Huang rozpoczął manewr okrążania z flanki, tymczasowo wychodząc spoza zasięgu ostrzału. Pech jednak nie opuszczał Borsuuka i większość jego strzałów poszła w powietrze. Za to u mnie... zarówno Dervish i jak i Argus skoncentrowali ostrzał na uszkodzonym Stalkerze obierając z pancerza jego prawą nogę. Dzieła zniszczenia dokończył Enforcer...

- Mam cię - wrzasnął Banner, ustawiając celownik na uszkodzonej nodze Stalkera - BANG!! - tungstenowa strzała z chirurgiczną precyzją trafiła w odsłonięty siłownik biodra odrywając kończynę od reszty Mecha. Stalker przez chwilę zmagał się z siłą grawitacji, po czym jego żyroskop nie wytrzymał i Mech ponownie zwalił się na ziemię.

IV tura okazała się być ostatnią. Drugi i trzeci Stalker ruszyły aby zmiażdżyć moje maszyny pod skoncentrowanym ostrzałem. Wygrałem jednak inicjatywę i udało mi się ustawić Argusa i Sagittaire'a na plecach wrogich maszyn. Ryzykowałem co prawda, bo na plecach Sagittaire'a miałem ostatniego Yu Huanga Borsuuka, ale był on odpowiednio daleko i liczyłem że spudłuje. Stalkery skoncentrowały się na moim Dervishu przebijając w jednym miejscu jego pancerz, ale na szczęście uniknąłem poważnych uszkodzeń. Yu Huang spudłował moje odsłonięte plecy. Jednakże moja odpowiedź była miażdżąca. Argus tym razem umieścił 100% salwy z obrotowej 5tki w plecach Stalkera nr 2, z czego dwa strzały trafiły w głowę Mecha. Jego Mechawojownik stracił przytomność i nieszczęśliwie upadł na głowę niszcząc ją i zabijając się przy tym. Zaś Stalker nr 3...

Dla postronnego obserwatora wydawałoby się że Sagittaire nagle eksplodował masą laserowych igieł, kiedy Dabrowski odpalił ciężkie i średnie lasery pulsacyjne, obierając tylną część cappellańskiej maszyny z pancerza. Walcząc z narastającym gorącem i ostrzeżeniami przed awaryjnym wyłączeniem reaktora, kapitan walnął w przycisk przerywający procedurę wyłączenia i wystrzelił jeszcze z PPC w odsłonięty bok wroga. Aktyniczna kula plazmy wgryzła się w otwartą ranę i Stalker zniknął w kuli ognia eksplodującej amunicji...

Widząc taki obrót sprawy Yu Huang, podwinął pod siebie ogon i czmychnął z pola walki. I pozostał tylko jeden...

Na przekór przeciążonemu żyroskopowi Ban-zhang Talon Deng dźwignął uszkodzonego Stalkera i osadził go na ocalałej nodze. Wokół niego ścieliły się szczątki kompanów z lancy. Poprzez popękane szyby kokpitu Mecha widział nadciągającego Enforcera wroga.

- XIN SHE...

Tungstenowy pocisk z działa Gaussa przebił kabinę Stalkera, ucinając słowa janshi...

Siły do starcia zostały wyliczone według systemu Battle Value (BV) po 8000 punktów na stronę. Dla mnie sprawdził się koncept jednej potężnej broni (obrotowe działo automatyczne, działo Gaussa) powiązanej z komputerem celowniczym. Sagittaire to inna para kaloszy. Tu komp celowniczy podpięty jest do baterii laserów pulsacyjnych, co w kombinacji daje od razu -3 modyfikatora do trafienia. Co prawda lasery pulsacyjne mają średni zasięg, ale w połączeniu z pancerzem i mobilnością (jumpjety) daje dużą szansę na wykonanie zakończonego sukcesem ataku. Taki sprzęt jednakże kosztuje sporo punktów. Przez to Borsuuk mógł wybrać maszyny cięższe, choć wyposażone w mniejszą ilość zaawansowanej technologii i lepszych pilotów. Stalkery jednak mają tą wadę, że mogą bez zwracania uwagi na ciepło atakować tylko bronią dalekosiężną, albo tylko krótkodystansową. Użycie większej ilości na turę może doprowadzić do rzutów na wyłączenie reaktora albo eksplozję amunicji, co jest zabójcze bo Stalkery nie mają CASE. Na pewno pomogły mi też kostki. Ale przez tą porażkę, Borsuuk raczej długo nie będzie chciał znów ze mną pograć :D.

Badminton

2010-07-19T19:38:00.002+02:00

Najstarszym przodkiem badmintona wydaje się być chińskie ti dżian zi - sport polegający na tym, by nie dopuścić by lotka dotknęła ziemi. Przy tym nie wolno było dotykać lotki rękami, a tylko nogami. W tę grę grano już w V wieku p.n.e.

Pięć wieków później w Chinach, Japonii, Indiach i Grecji pojawiła się gra jeszcze bliższa badmintonowi. Grający w nią zawodnicy odbijali między sobą lotkę przy użyciu przedmiotów przypominających wiosła. Gra przybyła z Azji do Europy (głównie do Anglii i Francji), gdzie stała się popularna pod nazwą „jeu de volant" - czy po polsku wolant. Przebywający na dworze Ludwika XIV król August III przywiózł ją do Polski. Potem swoich sił w wolancie próbował miedzy innymi Stanisław Staszic i Juliusz Słowacki.

Podobnym do wolanta sportem uprawianym w Indiach była poona. To właśnie z poony wywodzi się pomysł użycia w grze siatki rozciągniętej po środku boiska. Rozwiązanie to podpatrzyli stacjonujący w Indiach brytyjscy oficerowie i w II połowie XIX wieku przywieźli je ze sobą do ojczyzny.

Sama nazwa badminton pochodzi od nazwy posiadłości angielskiego księcia, dokładnie VIII księcia Beaufort Henry'ego Charles'a FitzRoy'a Somerset. Posiadłość ta leży w okolicach Bristolu, w hrabstwie Gloucestershire. To właśnie tam w roku 1870 odbyła się oficjalna prezentacja gry znanej po dziś dzień jako badminton.

Badminton to gra dla dwóch lub czterech osób, rozgrywających mecz na boisku długości 13,4 metra i szerokości 6,1 metra. Do gry używa się rakiet i lotki, która standardowo powinna posiadać 16 piór. Użycie lotki odróżnia ten sport od pokrewnych mu gier typu tenis czy squash.

Serwis badmintonowy różni się znacząco od serwu tenisowego. Przeciwnicy stoją na przekątnej boiska. Serwujący stoi na boisku (po prawej, jeśli posiada parzystą ilość punktów, po lewej, jeśli nie parzystą), nie poza ani na linii. W czasie serwu stopy zawodników (za równo serwujących jak i odbierających) muszą dotykać ziemi. W momencie uderzenia lotka musi znajdować się poniżej linii talii serwującego. Uderzenie musi dotknąć podstawy lotki. Przepis ten wprowadzono, ponieważ okazało się, że lotka chaotycznie wirująca w powietrzu jest bardzo trudna do odebrania.

Punktowane jest takie przebicie lotki, by trafiła ona w linię lub w boisko po stronie przeciwnika. Punkty zdobywa się również gdy przeciwnik popełni błąd (np. trafi lotką w siatkę). Każda strona może odbić lotkę przed przebiciem jej na pole przeciwnika tylko raz. Strona, która zdobyła punkt serwuje. W dawniejszej wersji zasad punkt można było zdobyć tylko po własnym serwie, obecnie jednak nie ma znaczenia kto serwował. Lotka może ocierać się o siatkę, ale jeśli dotknie sufitu liczne jest to jako błąd (a zatem utrata punktu).

Gra toczy się do czasu, gdy któraś ze stron wygra dwa sety. Zdobycie seta następuje po uzyskaniu 21 punktów (o ile wiąże się to z co najmniej dwupunktową przewagą, chyba że punktacja sięgnie 30). Zwycięzcy seta rozpoczynają dalszą część gry serwując.

Ostatnio z Lubą, w ramach letniego programu ruszenia tyłków z domu i aktywizacji ruchowej, kupiliśmy sobie rakietki i lotki. Gramy sobie na razie lajtowo, w parku. Nie tak jak Ci wymiatacze poniżej. Ale zapraszam wszystkich do tej formy spędzania wolnego czasu. Trzeba sobie czasem odpocząć od planszy.

Dane z Wikipedii oraz strony aktywni.pl.

III Operacja Łódzka 2010 - dzień drugi

2010-07-19T11:28:00.011+02:00

Drugiego dnia Operacji przybyli do nas Raleen z Arteuszem, którzy przywieźli i zagrali w Washington's War z GMT Games (Wojna o Niepodległość kolonii amerykańskich) oraz Leningrad (północna część operacji Barbarossa) nieistniejącej już firmy SPI. Dotarli także Pędrak z Raubritterem i Andreasem von Breslau, by pograć w Wings of War. Reszta "Reduty" z Darthem Stalinem zasiadła do Britanii, a później do Sukcesorów Aleksandra Wielkiego.

Ja wraz z Ezechielem zasiedliśmy do kolejnej partii Downtown: Air War Over Hanoi. Tym razem na tapetę wzięliśmy scenariusz D13 "Will the Circle Be Unbroken". Ez ponownie wybrał stronę DRV, zaś ja US. Okres wojny to czerwiec 1972 a więc już Operacja Linebacker. W porównaniu z Rolling Thunder, strona amerykańska dysponuje o wiele lepszą elektroniką, kierowanymi bombami, a także nowymi jednostkami A-6 Intruderami w wersjach bombowych, SEAD i do walki elektronicznej oraz A-7 Corsairami II. Wybór celu wskazał mosty kolejowe i drogowe, oraz bazę ciężarówek w Phu Ly. Zadanie ma wykonać US Navy. Z lotniskowca Saratoga wystartowały:

- dwie sekcje EA-6A Intruder (Lancer i Batter), mające zapewnić osłonę elektroniczną wyprawy bombowej, trzecia sekcja będzie dodatkowo wspomagać krążąc nad Zatoką Tonkijską,

- obroną przeciwlotniczą (Iron Hand) zajmą się dwie sekcje A-6B Intruder (Chicago z pociskami AGM-78 Standard B i AGM-45 Shrike, oraz Sword z samymi Shrike'ami), wspierane przez dwie sekcje F-4J Phantom II z bombami kasetowymi (Rootbeer i Kingfish),

- osłona myśliwska składa się z dwóch sekcji F-4J (Switchbox i Jingle) w czysto myśliwskiej konfiguracji,

- wyprawa bombowa, mająca pojawić się na mapie w 5 minut po wejściu pierwszych formacji, składa się z dwóch czterosamolotowych sekcji A-6A Intruder (Boomer i Ghost) z bombami kierowanymi elektrooptycznie AGM-62 Walleye II i dwóch, także czterosamolotowych, sekcji A-7A Corsair II (Beefeater i Mace), z klasycznymi bombami 500 funtowymi, w osłonie dwóch sekcji F-4J z bombami kasetowymi (Tempest i Killer),

- BDA (Bomb Damage Assessment), czyli fotograficzne rozpoznanie skutków ataku dokona pojedynczy klucz RA-5C Vigilante (Glenrock), który pojawi się nad celem 3 minuty po dokonaniu nalotu.

Dane wywiadu wykazały wzmocnienie obrony przeciwlotniczej nad celem przez dodatkowe baterie dział S-60 kal. 57mm. Pogoda niestety nie dopisała bo do wysokości około 8000 stóp (ok 2.5 km) występują mgły, co z pewnością utrudni korzystanie z bomb kierowanych (rzut na Weather Table: Haze at Deck and Low). Jednakże podejście na niskiej wysokości uniemożliwi wcześniejsze wykrycie wyprawy bombowej, co zmusi Eza do rzucania na wykrywanie poszczególnych sekcji (rzut na Early Warning Table: Some Warning)

Plan ataku polega na przebiciu się przez korytarz między Thai Binh a Nam Dinh, pozorując atak na most w Bac Giang lub cele w Hanoi (możliwe cele w scenariuszu). Następnie, po dokonaniu zwrotu w prawo, samoloty SEAD mają zneutralizować stanowiska SAM-ów, Fire Can-ów i baterii plot. Bombowce na dopalaniu na niskiej prędkości mają ruszyć nad cel (Phu Ly jest blisko krawędzi planszy, co ułatwia mi zadanie). Najpierw Phantomy obrzucą kasetówkami pelotki, Intrudery zbombardują mosty a Corsairy ciężarówki. Jak zwykle plany nie wytrzymują pierwszych paru minut...

Już na wejściu moje samoloty dostały się pod ostrzał artylerii przeciwlotniczej ukrytych w dżungli stanowisk, a następnie z Nam Dinh i Thai Binh. S-60 rozlokowane wokół pierwszego miasta uszkodziły Phantoma z CAP Switchbox, a chińskie 37-ki Typ 55 z Thai Binh zestrzeliły Intrudera ze Sword. Interwencja Phantomów Rootbeer, chwilowo zneutralizowała zagrożenie pelotek z Thai Binh, pozwalając uniknąć dalszych strat. Zaraz jednak uaktywniły się stanowiska SAMów, dwa wokół Nam Dinh i jedno na drodze Thai Binh - Haiphong. Z lotnisk wokół Hanoi zaczęły także startować MiG-i.

EA-6A rozpoczęły punktowe zakłócanie stanowisk SAMów wokół Nam Dinh, zaś myśliwskie Phantomy ruszyły na spotkanie wrogich MiGów. Ocalały Sword wystrzelił 2 Shrike'i w radar na kierunku Haiphong, który się wyłączył, po czym został dobity bombami kasetowymi przez Phantomy Rootbeer (okazało się jednak, że radar to fałszywka :/). Intrudery Chicago ostrzelały Shrike'ami stanowiska Dźwin przy Nam Dinh, ale spowodowały tylko wyłączenie radarów. Reszta formacji zrobiła zwrot na Phu Ly, co spowodowało uaktywnienie kolejnych SAMów przy Hung Yen, za Phu Ly i baterii S-60 na szosie Phu Ly - Nam Dinh.

Widząc na ekranie radaru szarżujące Phantomy, wietnamscy kontrolerzy lotu stracili rezon i nakazali odwrót jednemu z wysłanych w powietrze MiGów. Osamotniony pilot MiGa-21MF uniknął wpierw zestrzelenia przez F-4 Switchbox, ale zaraz później nadział się na drugą parę F-4 Jingle, i po zaliczeniu Sidewindera pożegnał się z życiem. Stanowisko SAMów w Hung Yen stało się celem dla Standarda wystrzelonego z A-6 Chicago, ale po wyłączeniu radaru, pocisk nie odnalazł celu.

Sukces w walce powietrznej, spowodował otrzymanie zezwolenia na ataki BVR (Beyond Visual Range - bez identyfikacji wzrokowej) Sparrowami, ale wietnamscy piloci zwinęli pod siebie ogony i zawrócili na lotniska. Ostatni Standard-B z Chicago, poważnie uszkodził wyrzutnię SAM-ów za Phu Ly, mimo iż Wietnamczycy wyłączyli jego radar. Rakieta odnalazła jednakże swój cel. Phantomy Kingfish próbowały zniszczyć bombami kasetowymi wyłączone stanowisko SAM-ów przy Nam Dinh, które leżało najbliżej kursu formacji bombowych, ale sprytni Wietnamce rozlokowali wyrzutnie w terenie zabudowanym i bomby zrównały z ziemią małe osiedle miast właściwego celu (collateral damage!!).

Ciągle aktywna wyrzutnia przy Nam Dinh, zmusiła mnie do oddzielenia klucza Phantomów Tempest, w celu jej zniszczenia. Tym razem bomby kasetowe zostały umieszczone w celu i zniszczyły SAM-y (szkoda tylko że znów była to fałszywka :/) Osłabiło to jednakże atak na S-60 nad celem wyprawy. Sekcja Killer, nie dość że nie zneutralizowała obrony przeciwlotniczej, to dodatkowo jeden z F-4 został ciężko uszkodzony na odejściu od celu. Na szczęście Intrudery mogły zrzucić swoje bomby kierowane z dala od celu i przebywać krócej w zasięgu ostrzału, a Corsairy uniknęły zestrzelenia. Mgła przeszkodziła jednak w skutecznym zbombardowaniu bombami EOGB mostu drogowego i tylko most kolejowy został trafiony. A-7 bez problemu zaatakowały bazę dla ciężarówek.

Któraś bomba musiała przypadkowo walnąć w linię przesyłową prądu do wietnamskiej sieci radarowej, bo nagle pogubili namiary na moje myśliwce (rzut 2 na Track Table - zgubienie namiaru). Vigilanty z Glenrock, bez problemu wykonały swoje zadanie dokonując fotograficznej analizy zniszczeń. Wietnamce zawsze coś wykombinują, żeby USA miało kiepską prasę. Ciekawe kto wymyślił, żeby akurat puścić przez most pociąg!!! (collateral damage!!). Ale parking ciężarówek został zmieciony z powierzchni ziemi. Pilotom z uszkodzonego F-4 z Killer, nie udało się dociągnąć na Saratogę i musieli katapultować się nad Morzem Żółtym. Jednakże misja CSAR uratowała jednego z członków załogi zestrzelonego Intrudera. Niestety po podliczeniu PZ, wyszedł wynik Inconclusive Operation, czyli cele misji nie zostały osiągnięte. Wszystko przez tą żółtkową ciuchcię!!!

Gra pokazała przewagę amerykańskiej elektroniki podczas Operacji Linebacker. Podczas całej gry Ezechiel nie odpalił ani jednej Dźwiny!!. Intrudery ze Standardami-B to prawdziwa zmora dla wietnamskiej obrony przeciwlotniczej. Duży zasięg, możliwość namierzenia celu w przedniej półsferze, a nie tylko w przednim kącie od samolotu i możliwość skasowania radaru, nawet po jego wyłączeniu, robi wielką różnice w porównaniu ze Shrike'ami. Dodatkowo system PAT-ARM w A-6 wspomaga ataki przeciw radarom. Lepiej jednak zabierać miast dodatkowych Shrike'ów parę bomb. Przy celach blisko krawędzi mapy, lepiej także zrezygnować z lotów zakłócających na mapie i korzystać z zakłócania spoza mapy. W 1972 zasięg jest już pokaźny, a żółtkom pozostaje mniej celów. Ale jak zwykle była to bardzo emocjonująca rozgrywka, za którą dziękuję Ezechielowi.

Ha i trafiliśmy do gazet. Lokalnych co prawda ale zawsze. Dziennik Łódzki nr 129 (22.525) 05.06.2010 - 06.06.2010.

II dzień Operacji zakończyłem krótką partią w Race of the Galaxy z Ezechielem i wycieczką rowerową z Lubą.

III Operacja Łódzka 2010 - dzień pierwszy

2010-06-20T20:58:00.006+02:00

Mało brakowało a nie byłoby gdzie grać. Już na początku musiałem bronić sali przed atakiem studentek, które koniecznie tam chciały urządzić sobie egzamin zerówkowy. Niczym Leonidas naprzeciw Persów, stanąłem im naprzeciw :) Przestraszyły się raczej ryczącego z głośników Sabatonu, niż mojej mikrej postury, ale odpuściły. Chociaż widok ich twarzy kiedy powiedziałem im o Operacji... bezcenne. No ale do rzeczy.

Pierwszą grą na III Operacji Łódzkiej było nieśmiertelne Wings of War. Ta gra jest idealna na początek, koniec i pośrodek takiej imprezy. Łatwa i szybka. Po stronie alianckiej wystąpili brathac na Sopwith Camelu i Gerhard na S.E.5a, zaś po stronie niemieckiej Ula na maszynie typu Siemens-Schuckert D.III i Lipa na Albatrosie D Va. Wynik 2:0 dla Aliantów. Mój Camel dopadł Albatrosa, trochę dłużej zajęło nam zestrzelenie wściekle manewrującej Uli. Orły Ententy były tego dnia górą nad jastrzębiami Trójprzymierza.

W międzyczasie dojechali do nas pierwsi goście. Maciunia z Warszawy i Darth Stalin z Płocka. W oczekiwaniu na więcej graczy Maciunia, Lipa i Gerhard zajęli się Bożym Igrzyskiem, grą mniej lub bardziej wiernie odzwierciedlającą realia Rzeczypospolitej Szlacheckiej od Stefana Batorego do czasów saskich. W grze każdy z graczy przewodzi jednym z rodów magnackich i stara się zdobyć jak największy prestiż, rozwijając latyfundia, fundując kolegia jezuickie, broniąc Rzeczypospolitej przed najazdami z zewnątrz, lecz także czasem jej kosztem. O wrażenia to już musicie ich zapytać. Możecie też poczytać TU i TU.

Darth zaproponował nam natomiast Race for the Galaxy. Jak dla mnie gra jest wyśmienita i ma szybkie to nauczenia się zasady (choć moja Luba stwierdziła inaczej). W grze chodzi o stworzenie gwiezdnego imperium (układu kart) za pomocą kart planet i technologii. Gra toczy się (zwykle) do czasu gdy któryś z graczy wyłoży na stół 12 kart, po czym podlicza się ilość zdobytych punktów zwycięstwa. Tura może składać się z 5 etapów, ale grane są tylko te, które wybiorą gracze. Etapy to I - eksploracja (dobieranie kart), II - rozwój (wykładanie kart technologii), III - kolonizacja (wykładanie kart planet), IV - sprzedaż i konsumpcja (zamiana surowców na karty lub PZ) i V - produkcja (na planetach produkcyjnych pojawiają się surowce). Planety mogą produkować surowce, lub zamieniać je na PZ, zwiększać siłę militarną. Rozwój technologi i kolonizacja planety odbywa się poprzez odrzucenie odpowiedniej ilości kart z ręki, chyba że jest to planeta wojskowa, wtedy trzeba mieć odpowiednią siłę militarną. Różne technologie wpływają na różne etapy gry. Generalnie ilość kart pozwala na stworzenie bardzo dużej ilości kombinacji, więc gra nie znudzi się szybko. Zwłaszcza że wyszły już dwa dodatki. Na trzy zagrane z Ulą i Darthem gry wygrałem dwie pierwsze, trzecią Darth. Śmiało mogę polecić. STAD możecie pobrać jej komputerową wersję, w której można poćwiczyć przeciwko AI. To dobry kandydat to gry w konkursie z nagrodami, który planujemy na IV Operacji.

Na Operację dotarli w końcu Masło, Konrad i Dawid, czyli "młodzi stratedzy". Wraz z Lipą i Maciunią zasiedli do Joanny d'Arc, czyli Wojny Stuletniej. Nie przyglądałem się grze zbytnio, więc musicie ich się spytać o wnioski i relacje. Najlepiej na Forum.

Ja z kolei wraz z Gerhardem zasiedliśmy do partii Twilight Struggle, czyli bardzo interesującej gry opartej na kartach akcji/wydarzeń (CDG-card driven game). Gra symuluje starcie dwóch potęg Zimnej Wojny, czyli Związku Radzieckiego i Stanów Zjednoczonych, ścierających się o kontrolę nad światem. W grze otrzymujemy pewną ilość kart akcji/wydarzeń. Karty mają określoną przynależność (sowiecka, amerykańska, neutralna), wartość Punktów Operacyjnych oraz wydarzenie. Kartę można zagrać jako wydarzenie lub jako punkty operacyjne. Jednakże jeśli zagra się kartę z oznaczeniem przeciwnika, wydarzenie na karcie zostanie wprowadzone do gry. Punkty Operacyjne można zużyć na zwiększanie kontroli w poszczególnych państwach, zmniejszać wpływy przeciwnika lub dokonywać przewrotów wojskowych. Wydarzenia mogą być jednorazowe, wielokrotnego użytku lub takie, które na stałe wpływają na grę. Istnieją także karty punktowania (tzw. scoring cards), za zagranie których można otrzymać Punkty Zwycięstwa, za przewagę, kontrolę i dominację na danym obszarze. Za Punkty Operacyjne można także uczestniczyć w wyścigu kosmicznym. Każda strona musi także przeprowadzić na turę pewną ilość operacji wojskowych (przewroty wojskowe, karty wojen) aby nie otrzymać ujemnych Punktów Zwycięstwa. Gra toczy się aż jedna ze stron zdobędzie 20 PZ, zdominuje Europę, lub po 10 turach gry będzie miał więcej PZ. Oboje rozegraliśmy pierwszą swoją grę w życiu, i tylko 5 tur, i wyszedł nam kompletny remis = 0 PZ :). Choć moja jedyna i słuszna sowiecka strona przodowała w wyścigu kosmicznym. Ale gra jest na pewno warta świeczki, i już nawet Masło ostrzy sobie na nią szpony... Więc na pewno jeszcze w nią zagram.

Na Operację zajrzał także Strategos (zgodnie z życzeniem nie wklejam zdjęcia :)), który wpierw przyglądał się naszej grze w Twilighta, a później z Darthem Stalinem rozegrali parę partyjek w Race for the Galaxy. Aha i wpadli też reporterzy z Dziennika Łódzkiego, postrzelali nam parę zdjęć. Stajemy się sławni powoli... ;)

Na tym zakończył się mój udział w pierwszym dniu III Operacji Łódzkiej.

Got sank... czyli moje pierwsze starcie z PQ-17

2010-04-28T19:46:00.012+02:00

Reduta 24.04.2010

Na kolejnym spotkaniu Reduty, które nie odbyłoby się bez nieocenionej pomocy Borsuuka, który udostępnił nam swoje mieszkanie na granie, miałem okazje zmierzyć się z bardzo ciekawą grą PQ-17. Gra symuluje starcia niemieckich i alianckich flot powietrznych, nawodnych i podwodnych podczas arktycznych konwojów z lend-leasem do sowieckich portów w Murmańsku i Archangielsku.

Gra

PQ-17 to gra typu hex&counter, choć występują w niej także bloczki. Mapa pokazuje północne obszary Morza Norweskiego, najdalej wysunięte na północ wybrzeża Szkocji, Islandię, okupowaną przez Niemców Norwegię, kawałek Spitsbergenu i półwysep Kola z Murmańskiem oraz Morze Białe z Archangielskiem. Każdy heks to około 96 mil morskich powierzchni. Na mapie zaznaczone są najważniejsze porty i lotniska, zasięgi lodu zależnego od pory roku, a także obszary patrolowania samolotów zwiadowczych obu stron. Każdy etap to około 12 godzin rzeczywistego czasu, czyli standardowo dzień i noc. Choć należy pamiętać że to Arktyka, będą więc zarówno "białe noce" jak i noce polarne. Wszystko zależy od miesiąca w którym toczy się dany scenariusz. Od miesiąca zależą także warunki pogodowe. Mamy tu klasycznie kiepskie warunki pogodowe, okresową ładną pogodę po mgły, sztormy i szkwały, które mogą nawet zatapiać nawodne jednostki.

Jak to określił przypatrujący się grze Borsuuk, PQ to gra w której trzeba oszukiwać przeciwnika. Ruch zespołów okrętów nawodnych i podwodnych (wilczych stad - wolfpack) symbolizują bloczki. Oprócz bloczków konwojów i zespołów bojowych można także poruszać się fałszywymi bloczkami "dummy" by wprowadzić przeciwnika w błąd. Wykrywanie to serce tej gry. Fajnie jest naparzać się z dział albo zrzucać bomby czy torpedy, ale trzeba mieć do czego. Każda ze stron ma talię kart, której używa do sprawdzenia czy udało się odszukać cel oraz go zaatakować. W zależności od pory dnia i pogody, a także od sposobu prowadzenia rozpoznania (lotnicze, morskie) uzyskujemy wynik będący poziomem lokalizacji ID. ID ma 5 stopni (0-4), przy czym najwyższy stopień rozpoznania możliwy jest jedynie przez sfotografowanie celu w porcie. Najwyższy możliwy na morzu stopień ID3 oznacza precyzyjne określenie kursu i składu konwoju lub zespołu uderzeniowego w ciągu ostatnich 6 godzin czasu rzeczywistego. Wykryty zespół może być śledzony z powietrza i morza, wtedy nie traci się poziomu ID i łatwiej jest zaatakować cel.

W grze występują różne jednostki od frachtowców, tankowców, przez łodzie torpedowe, eskortowce, niszczyciele, łodzie podwodne, różne rodzaje krążowników, pancerniki i lotniskowce. Siły lotnicze reprezentowane są przez myśliwce, bombowce, torpedowce i samoloty rozpoznawcze i ASW.

Celem gry jest doprowadzenie konwoju do celu w jak najlepszym stanie. Ponadto przed każdą grą losowane jest jedno dodatkowe wydarzenie które należy spełnić w trakcie gry za dodatkowe Punkty Zwycięstwa. Dla Niemców może być to próba przebicia się ciężkimi okrętami na Atlantyk lub Morze Karskie, przeprowadzenie konwoju do bazy w Kirkenes, czy zbombardowanie sojuszniczej stacji meteo na Spitsbergenie. Z kolei Alianci mogą otrzymać rozkaz powietrznych ataków na bazy i lotniska w Norwegii, czy dostarczyć zaopatrzenie na Spitsbergen. Gra więc nie sprowadza się tylko do konwojowania.

Hell and high water, that is how I got sank.
Z Ezechielem rozegraliśmy scenariusz PQ-9/10. Ja podjąłem się przeprowadzenia konwoju 9 frachtowców i tankowca z Islandii do Murmańska, Ez ma za zadanie mi w tym przeszkodzić. Na spotkanie konwoju wyruszyły 2 niszczyciele z islandzkiego Seidisfiordur, oraz lekki krążownik Kenya. Z Reykijaviku wyruszył kolejny krążownik Berwick z osłoną 4 niszczycieli, zaś z portów Wielkiej Brytanii ruszyły łodzie podwodne i krążownik Adventure mający patrolować bramę atlantycką, na wypadek gdyby Ez próbował zrobić coś głupiego np. przebijać się Tirpitzem na Atlantyk. Niestety głupotę popełniłem ja, włażąc zbyt wcześnie w zasięg niemieckich samolotów rozpoznawczych z Trondheim. Condory szybko odnalazły konwój, który im bardziej oddalał się od Islandii tracił wsparcie w postaci własnego rozpoznania lotniczego i parasola ASW Catalin z Wick. No i się zaczęło. Ataki bombowe Junkersów Ju 88 i torpedowe łodzi latających He 115 posłały na dno pierwsze frachtowce i zmieniły Kenyę w pływający wrak. Jeden z niszczycieli musiał wziąć krążownik na hol, ale i tak mógł poruszać się tylko w nocy. W międzyczasie admiral Ezechiel chyłkiem poprowadził mały konwój z zaopatrzeniem z Tromso do Kirkenes, czego niestety moje sowieckie okręty podwodne nie potrafiły dostrzec. Raz tylko obudził się tylko wujaszek Joe i nakazał sowieckiemu lotnictwu zbombardować Kirkenes. Kilka iszaków zostało co prawda zestrzelonych, ale łupem Pe-2 padły dwa niemieckie niszczyciele. Berwick który zastąpił uszkodzoną Kenyę sam wkrótce padł ofiarą Junkersów jak i kolejne 3 frachtowce. Wzięte na hol krążowniki dobiły samoloty i niemiecki U-boot. Ez wygrał scenariusz zdobywając 13 Punktów Zwycięstwa.

Aftermath
Ok to był mój pierwszy raz, a Ezechiel już chyba grał po raz trzeci, w ten scenariusz, ale sam się zbyt wcześnie wpakowałem się mu pod lufy. Szanse na wpakowanie się na jakąś górę lodową były mniejsze niż uniknięcie bomb. Zapomniałem też że można dzielić wolfpacki na mniejsze, i przez to moje okręty podwodne przez całą grę tkwiły bezczynnie pilnując Tirpitza, miast polować na niemiecki konwój. Sądziłem też że krążowniki są odrobinę bardziej skuteczne w obronie przeciwlotniczej, ale tak naprawdę ich obrona przeciwlotnicza jest skuteczna w ok 30% podczas gdy szansa trafienia bombą w krążownik płynący w konwoju wynosi ok. 50%. Co przy zmasowaniu niemieckich bombowców może być przykre w skutkach. Może wartoby stosować opcjonalną zasadę mniej skoordynowanych ataków lotniczych z różnych baz... Drugi raz już się tak łatwo nie dam!!!

W międzyczasie Lipa i Gerhard dawali Masłu i Konradowi lekcję gry w WB-95 rozgrywając scenariusz Nordwind. Po 10 etapach gry Niemcom Konrada i Lipy nie udało się osiągnąć zakładanych celów ofensywy. Masło odciął od zaopatrzenia niemiecką 21 DPz, a Gerhard przekroczył Ren. Chłopakom się spodobało, więc są gotowi na jeszcze.

Na następnym spotkaniu wracamy nad Hanoi!

III Operacja Łódzka - ZAPRASZAMY!!!

2010-04-03T19:06:00.005+02:00

Łódzki Klub Gier Strategicznych "Reduta" pragnie serdecznie zaprosić na kolejne coroczne spotkanie przy planszy czyli III Operację Łódzką.

Data: 4- 6 czerwca 2010
Gramy od 8 rano do 21. Sala jest niedostępna w nocy ale będzie zamykana więc można w niej wszystko bezpiecznie przechować.

Miejsce: budynek Wydziału Filozoficzno - Historycznego ul. A. Kamińskiego 27a, sala 47.

Noclegi: Noclegownia Syrena Ceny za pokój 3-osobowy - 30 zł/os, a 2-osobowy 35zł/os, 1-osobowy to 50 zł.

Komunikacja Miejska: Aktualnie remont na ulicy Kilińskiego, ale od 30 kwietnia planowane jest zamknięcie Dworca Fabrycznego w związku z przebudową Dworca i budynków EC-1. Pociągi będą zatrzymywać się na Dworcu Łódź Widzew.

Łódź Kaliska - tramwaj 12, z przystanku Dworzec Łódź Kaliska na przystanek Plac Dąbrowskiego i dalej na piechotę ok 10 minut.
Łódź Widzew - autobus 85 z przystanku Rondo Inwalidów, do przystanku Kopcińskiego-Tuwima, a tam przesiadka na 70, 70A lub 96 i wysiadka na przystanku Jaracza-Wierzbowa i dalej na piechotę ok 5 minut.

Bilety czasowe 10 minutowe (85 gr ulgowy i 1,70 zł normalny) i 30 minutowe (1,20 zł ulgowy i 2,40 zł normalny) oraz bilety jednorazowe kupowane u kierowcy/motorniczego (1,80 zł ulgowy i 3,60 zł normalny)

Gry: To co przywieziecie oraz Zasoby Łódzkich Strategów

Zgłoszenia: e-mail: lodzcystratedzy@gmail.com, lub poprzez FORUM

Ważne linki:

http://www.lodz.pl/

http://www.mpk.lodz.pl/rozklady/start.jsp

http://www.lodzcity.pl/

http://www.zumi.pl/namapie.html?qt=&loc=%B3%F3d%BC%2C+kami%F1skiego+27&Submit=Szukaj&cId=&sId=&x=0&y=0

http://www.mapa.lodz.pl/

Ważne: Wszyscy, którzy chcą zarezerwować nocleg powinni się zgłosić najpóźniej do 23 maja. Załatwienie noclegów w późniejszym terminie, może być trudne, ale zrobimy co się da.

Zapraszamy zarówno graczy gier planszowych, strategicznych, wojennych, bitewnych i figurkowych. Wszyscy znajdą u nas miejsce na swoją grę!!

"Hej, gdzie te Prusy?", czyli trochę z komputera

2010-03-25T14:57:00.002+01:00

Oto relacja naszego rzadko udzielającego się kolegi Bayera z patriotycznej partyjki we wspaniała grę komputerową Empire: Total War.

"Hej, gdzie te prusy?

W 1705 roku Polska z Austrią dokonała rozbioru Prus.

Ale może od początku:

Po zdobyciu Królewca i zniszczeniu gospodarki Prus Wschodnich, dwie polskie armie ruszyły na Berlin i brandenburskie wsie oraz miasteczka; jedna armia pozostała w odwodzie na terenie Wielkopolski; Austria milczy i nie rusza się. Genialny polski naukowiec z Krakowa - Edward Zadźgaj odkrywa bagnet, jego daleki kuzyn ze Lwowa Roman Wielogwóźdź von Kamien w cudowny sposób przyspiesza badania nad kartaczami.

Te dwa cuda techniki z Polski będą dużą niespodzianką dla lepiej wyszkolonych, liczniejszych i dysponujących lepszą bronią niemieckich oprawców.

Wspomniane dwie polskie armie burza wszelkie ślady osadnictwa pruskiego na terenach połabskich, w Berlinie stacjonuje taka ilość wojsk ze jest on protoplastą Gwiazdy Śmierci dla przyszłych polskich pisarzy fantastyków, zwłaszcza Jerzego Łukasza.

Prusacy nierozważnie dzielą swoje jednostki na cztery armie (dwie duże i dwie pomocnicze), rzucają jedną główną przeciw jednej polskiej (pozbawionej ciężkiej lub średniej artylerii), ta oddaje pole bez walki. Druga polska armia cofa się na Śląsk Austryjacki, zapraszając brać wiedeńską do walca. Prusacy nierozważnie puszczają dwie małe armie na Wielkopolskę, tu od razu atakuje je trzecia mniejsza polska armia i zmiata z powierzchni ziemi dzięki dużej przewadze liczebnej.

Najpotężniejsza armia pruska dogania nieopodal Kołobrzegu pierwszą polska armie. Nie ma już możliwości wycofania się.

800 polskich żołnierzy bez średniej czy ciężkiej artylerii musi stawić czoła blisko półtora tysiąca Prusaków z liczna artyleria.

Dzięki pułkownikowi sztabowemu Krzysztofowi "Superpomysł" Bayerowi oddziały polskiej piechoty liniowej zajmują stanowiska obronne na rubieżach wsi w nowatorskim ustawieniu "W zygzaka" (kąt ustawienia pułków w kierunku nieprzyjaciela to około 40 stopni - możliwość ostrzału 1,5 pułku polskiego na dany obszar).

Nieliczna kawaleria staje na skrzydłach nieopodal przestarzałych falkonów. Falkony nabito kartaczami i dano rozkaz "Czekaj!".

Prusaki nie kwapią się do ataku, robią zwrot w prawo, pozostawiają jedną z dwóch baterii ciężkich dział bez obstawy. To znak do natychmiastowego ataku dwóch polskich szwadronów ułanów. Prusacy nie zdążyli załadować dział, bo woleli manewrować.

Piorunujący atak polskiej jazdy nie został niezauważony. Spadła na niego jazda pruska, która zgniotła polskich ułanów i posłała rozproszonych w las.

Natychmiast Prusacy manewrem przez zwrot puścili cztery pulki elitarnej piechoty na polskie pozycje na wprost falkonów. Jazda pruska uderzyła na najsłabsze skrzydło.

Sytuacja wyglądała na klasyczną dupę z przodu.

Ale, o dziwo, pułkownik sztabowy Chytry-Bayer, zostawił pierwszy raz w życiu odwody i rzucił pułk piechoty liniowej i dwa pułki milicji do przeciwnatarcia na pruska jazdę.

Normalnie Prusacy by ich zjedli, ale… Ze środka odezwał się ostrzał ustawionej zygzakiem piechoty i zmusił Szwabów do wyhamowania i porzucenia szarzy. Wjechali jak na paradę miedzy naszych Panów Piechociarzy, a tam czekał na nich polski wynalazek – BAGNET. Milicja nie spanikowała i wzorem piechoty liniowej dzielnie kuła nieprzyjaciela. Dowódca wojsk polskich Jan Potocki zreorganizował polskich ułanów i z niedobitkami oraz swoją gwardią uderzył na skrzydło jazdy nieprzyjaciela. Walka była ciężka i krwawa – nikt nie dawał pardonu.

W tym samym czasie polska piechota ustawiona w systemie zygzakowym i między chałupami powstrzymała nieprzyjacielska piechotę która nie mając pola manewru uderzyła klinem na falkony. Tu na dwadzieścia pięć kroków przed nimi kartacze dokonały rzeźni.

Na niepilnowane skrzydło piechoty nieprzyjaciela uderzyły trzy polskie oddziały piesze z bagnetami w ręku.

Ruchawka trwała dobre 45 minut. Polscy ułani w końcu zmusili jazdę pruską do odwrotu, siedząc im na zadkach podjechali jak najbliżej się dało pierwszego stanowiska ciężkiej artylerii pruskiej. Spadli na nią jak grom z jasnego nieba. Nikt nie przeżył.

Potocki zyskał by miano "Grzmot" lub "Młot" gdyby, dając zwyczaju, nie poległ śmiercią bohaterska jak już trzech polskich generałów w tej kampanii.

Bilans:

Polska straciła 180 ludzi, zaś z Prusaków pozostało 64 zdolnych do walki.

Ta bitwa zniszczyła gros pruskich mobilnych sił, druga wielka pruska armia podzieliła się na kilka mniejszych, które zostały wyduszone przez Polaków w przeciągu 3 tur.

Austria postanowiła się ruszyć i zajeła Berlin szturmem bezpośrednim, posiadając dwudziestokrotną przewagę nad nieprzyjacielem.

Ale nic to. Kiedyś i tak polska flaga będzie powiewać nad Reichstagiem.

Teraz czas zwrócić się nad Morze Czarne."

III Operacja Łódzka - już wkrótce

2010-03-16T21:52:00.011+01:00

Biali kontra Koalicja, czyli marcowa Reduta

2010-03-16T21:40:00.003+01:00

W marcu niestety nasz gospodarz, czyli Wydział Historii Uniwersytetu Łódzkiego, poskąpił nam miejsca, więc korzystając z gościnności zaprzyjaźnionego Stowarzyszenia Miłośników Fantastyki przenieśliśmy spotkanie Reduty do ŁDKu. Niestety SMF spotyka się zwykle od 13 co dało nam mało czasu na rozegranie czegoś poważniejszego. Jednakże z uwagi na przybycie "młodych" strategów których wprowadzamy w arkana naszego hobby, oraz na nagłe wypadki, uniemożliwiające przybycie, części "zaawansowanych" graczy, po krótkiej prezentacji A Victory Lost, zagraliśmy w lżejszy tytuł, czyli w Grę o Trąd, tj Grę o Tron.

Gra o Tron przedstawia zmagania pięciu królewskich rodów krainy Westeros o koronę. Oparta jest na cyklu powieści George'a R. R. Martina "Pieśń Lodu i Ognia". Otrzymałem pod komendę ród Starków, lecz szybko uległem koalicji rodów Greyjoyów i Baratheonów (Masło i Konrad- mam nadzieję, że nie pomyliłem ksyw - jednak pomyliłem, teraz już jest ok) Moim błędem było przedwczesne skupienie się na organizacji zaopatrzenia miast zdobywania prowincji w którym mógłbym sformować nowe oddziały. Po utracie całego wojska ostał mi się tylko jeden okręt, którym łupiłem wybrzeże należące do Baratheonów, do ostatniego etapu.

Odgryzłem się w Wings of War, gdzie siły aliantów (Gerhard, Lipa i ja) przegoniły z nieba sokołów Cesarstwa niemieckiego (Masło, Konrad i Wilczas). To że spłonąłem w ostatnim etapie wcale się nie liczy.

Co do Gry o Tron, to grając tylko dwa razy, nie mogę jej w pełni ocenić. Jakoś za bardzo nie przepadam jednak, za grami ukazującymi starcia abstrakcyjnie (czołgów też nie ma :D). Gra zawiera jednak elementy, które każdy strateg opanować powinien, czyli planowanie, zaopatrzenie itp.

Masło, Konrad, Wilczas podoba mi się iż rozwijacie swoje umiejętności. Tworzenie sojuszy w grach strategicznych jest ważne, choć pamiętajcie że w GoT zwycięża tylko jeden z graczy, a nie sojusz, więc trzeba wiedzieć, kiedy opłaca się ten sojusz nadal utrzymywać. Masło zmarnował w grze szansę na automatyczne zwycięstwo przez zdobycie ośmiu miast. Ale najbardziej podobał mi się czyn Konrada, który poświęcił jedną ze swoich jednostek w samobójczym ataku, po to by odzyskać talię swoich generałów. W naszych grach czasem trzeba poświęcić coś, by móc na tym zyskać. 5+ chłopaki, załatwiliście mnie przednio :).

3 Korpus Zmechanizowany daje radę... ale tylko na chwilę, czyli VI Lubelskie Manewry Strategów

2010-02-04T21:43:00.004+01:00

Złe miłego początki...
Samo miasto raczej nie przywitało mnie dobrze. Jeszcze złotówkę za WC na Dworcu rozumiem. Ale jak kupiłem sobie bilet autobusowy za 2 zł, a w autobusie linii 47 kanar zażądał ode mnie 1,5 zł, bo to "prywatny jest..." to się zacząłem zastanawiać. Ale jak już się człowiekowi pomyli Krańcowa z Kresową i musi dygać 2 km, bo autobus jeździ raz na ruski rok, a przystanki porozstawiali w gigantycznych odległościach, to jest już lekka przesada. Na miejsce zbiórki dotarłem więc zziajany i oblepiony padającym śniegiem. Ale potem było już lepiej...

Alma, czyli Lord Raglan życzy sobie byście w końcu przeleźli przez te winorośle!!!

Na pierwszy ogień poszła bitwa pod Almą, ale trafiłem już w sam środek bitwy. Otrzymałem pod dowództwo brytyjską część koalicji, czyli 1, 2, 3 i Lekką Dywizję Piechoty, z 4 DP i Lekką Brygadą Konną stojącą w odwodzie. Niestety mój poprzednik, zagrał chyba nieco zbyt pasywnie i większość piechoty poniosła już dość ciężkie straty przedzierając się pod skoncentrowanym ogniem rosyjskiej artylerii. Na prawym skrzydle wojska marszałka d'Zulusa śmiało parły naprzód rozbijając rosyjską 13 DP. Elementom mojej 1 DP czyli Gwardii i Szkotom udało się w większości przedostać się przez Almę i sformować linię by przeprowadzić atak na rosyjską 16 DP, ale w centrum 2 DP została zmuszona przejść do obrony i uformować czworoboki gdyż rosyjski naczelny dowódca, książę Panzernikow nakazał stojącym dotąd w odwodzie oddziałom huzarów powstrzymać rozwijający się angielski atak. W tym miejscu jednak przerwaliśmy, gdyż nadarzyła się okazja do przejęcia większej powierzchni do grania i rozłożenia gry, po którą specjalnie na te Manewry przybyłem, czyli "Heeresgruppe Nord", symulującej niemiecki atak Grupy Armii "Północ" na ZSRR w trakcie operacji "Barbarossa" w 1941.

Główne danie dnia

Do gry przystąpiliśmy w piątkę. Jako generał Brathaczenko objąłem dowództwo 11 i 22 Armii sowieckich, generał Panzernow dowodził 8 i 27 Armią, a komandarm Karolow (wypuszczony z łagru niedawno, stąd stara ranga jeszcze, numer więźnia 3414) przejął 23 Armię broniącą miasta Lenina przez fińską soldateską. Matuszce Rosiji zagrażali generałowie Putzmeister dowodzący armiami polowymi Wehrmachtu (16 i 18 A.) oraz von Zulus (4 Grupa Pancerna).
HG NORD od kuchni
Gra wiernie odzwierciedla realia tamtego okresu. Niemiecką przewagę operacyjną, symbolizuje większa ilość markerów aktywacyjnych (3 dla Panzergruppe, 2 dla armii polowych Wehrmachtu i Finów, a tylko 1 dla Sowietów), a przewagę w wyszkoleniu większe modyfikatory w walce. Sowieckie niskie morale i tendencje do unikania walki, symbolizuje tzw. Pomór, czyli szansa na "gubienie" poziomów sprawności, podczas ruchu i walki. Czerwone lotnictwo może w ogóle nie wykonać wyznaczonej im misji, a każde przebazowanie może również spowodować obniżenie ich zdolności bojowych. W grze każdy żeton reprezentuje dywizję piechoty, piechoty zmotoryzowanej lub pancerną. Po sowieckiej stronie istnieją także oddziały forteczne (RU - Rejon Umocniony), oddziały NKWD (zarówno jednostki ochrony granic, jak i samodzielne dywizje), oraz ochotnicy z Leningradu. Wsparcie reprezentowane jest przez ustaloną z góry ilość żetonów wsparcia artyleryjskiego (u Sowietów, siła wsparcia jest losowa) oraz żetony lotnictwa myśliwskiego, bombowego i wielozadaniowego. Tura gry podzielona jest na fazę strategiczną, w której sprawdza się pogodę nad teatrem działań, definiuje misje lotnicze, sprawdza zaopatrzenie oraz przydziela odwody. Pogoda zależy od pory roku. Mogą wystąpić deszcze, które zmienią się w błota, a im dalej ku jesieni, mogą wystąpić opady śniegu i śnieżyce. Pogoda ma wielki wpływ na zdolność ruchu jednostek oraz na działanie lotnictwa. Następnie przechodzimy do aktywacji. Losowany jest tzw. LAM (Leader Activation Marker) - czyli żeton wskazujący którą armię poruszamy w kolejności. Poszczególne jednostki mogą wpierw dokonać ataku przełamującego, na który można zareagować odwodami, a następnie wykonać zwykły ruch i atak. Po zużyciu wszystkich LAM-ów, można poruszyć jednostki frontowe nieprzyporządkowane do żadnej z armii, a także dokonać reorganizacji spanikowanych lub zdezorganizowanych oddziałów.

22 czerwca 1941
Etap 1 aktywacje 16A - 18A - 11A - 22A - 4 GP - 16A - 27A - 23A - Finowie - 8A - 18A - Finowie - 4 GP - 4 GP.
Pogoda dobra
Nad ranem 22 czerwca zagrały najpierw armaty 16 Armii polowej Wehrmachtu, której 32 DP zmiotła graniczne oddziały forteczne i NKWD. 30 i 26 DP zaatakowały znajdujące się w lesie pod Jurbarkas pozycje 5 Dywizji Strzeleckiej (DS), wstępnie nie odnosząc sukcesów. 128 DS broniła w tym czasie miasteczka Wilkawiszkis przed 123 DP. W międzyczasie sowiecki 3 Korpus Zmechanizowany rozpoczął przegrupowanie na prawe skrzydło spodziewanego niemieckiego natarcia. O dziwo na pozycjach zameldował się każdy czołg :), choć 84 DZmot musiała rozpocząć rekwirowanie ciężarówek po okolicznych kołchozach i dotarła jako ostatnia. Następnie ruszyła niemiecka 18A, której 67 i 291 DP zaatakowały sowiecką 10 DS, a 1 i 11 DP po zniszczeniu oddziałów granicznych, zmusiły jeszcze do wycofania 125 DS. Sowiecka 11 A mia przeszła do twardej obrony usiłując nie dopuścić do przełamania frontu, a w międzyczasie 22 i 27 Armie ruszyły pod Dźwinę by zmontować tam kolejną linię obrony. Ruszyła się jednakże w końcu 4 Panzergruppe. 1 i 6 Dywizje Pancerne (DPanc) rozjechały oddziały forteczne i starły się z 11 Korpusem Strzeleckim, (KS) 32 i 269 DP zaatakowały pozycje 12 Korpusu Zmechanizowanego (KZmech), a LVI Korpus na czele z 8 DPanc rozbiły broniącą Jurbarkas 48 DS. Kolejne ataki 16A odbiły z rosyjskich rąk Kalwarię i Mariampol, ale bohaterska postawa 106 pułku obrony pogranicza NKWD, którego dowódca nakazał nakryć swoje pozycje salwami ciężkiej artylerii pozwoliła powstrzymać atak 11 Korpusu Armijnego Wehrmachtu. Tymczasem na froncie północnym, związany rozkazem Stalina 10 KZmech 23 Armii ruszył na Finlandię "gubiąc" po drodze kilkadziesiąt czołgów. Finowie jednak nie zamierzali się bronić. Wprost przeciwnie, ruszyli do ataku, rozbijając nadgraniczne oddziały. Pod naporem Niemców 8 Armia rozpoczęła odwrót w kierunku Rygi, ale tuż za nią ruszyła niemiecka 18A niszcząc po drodze sowiecką 8 Brygadę Artylerii Ppanc. Końcówka etapu należała do 4 Grupy Pancernej, która zdobywając Szawle uczyniła wyłom w rosyjskiej linii obrony.

Deszczowy lipiec
Etap 2 aktywacje 22A - 4 GP - 27A - 4 GP - 8A - 11A - Finowie - Finowie - 18A - 18A - 16A - 23A - 16A - 4 GP
Pogoda: deszcze spowalniają ruch jednostek i utrudniają działanie lotnictwa
22 Armia (w składzie 21 KZmech, 51 KS, 62 KS i 5 KPD) rozpoczęła umacnianie południowego odcinka Dźwiny. 27 Armia (22 KS i 67 KS) budowała w tym czasie obronę na jej północnym odcinku. W międzyczasie dywizje pancerne 4 Grupy manewrowały by okrążyć jak największą liczbę sowieckich dywizji, a jej pierwszą ofiarą stał się 11 KS z 8 Armii nadal wycofującej się na Rygę. Na prawym skrzydle Niemców 11 Armia rozpoczęła powolny odwrót przez Kowno, ale jej główna siła czyli bohaterski 3 Korpus Zmechanizowany przeszedł do ataku, o dziwo nie gubiąc po drodze ani jednego czołgu. Będące zaskoczeniem dla Niemców nowe czołgi KW-1 i T-34 uderzyły na SS-manów z Dywizji "Totenkopf" i odrzucili ich na północ. Tylko pech i kończące się paliwo uratowały sztab 4 Grupy Pancernej przed zmiażdżeniem go pod czerwonymi gąsienicami stalowych potworów. Na północy Finowie kontynuowali swój atak na Wyborg, w czym nie przeszkadzała im 23 Armia przechodząc do obrony. 18A dokonała przegrupowania by szybkim marszem ruszyć pod Rygę i zniszczyć kilka osłabionych sowieckich jednostek, m. in 125 DS. 16A również powoli przebijała się przez rosyjskie wojska ponosząc jednak przy tym dotkliwe straty. Pierwsza próba zdobycia Kowna zakończyła się niepowodzeniem, więc generał Putzmeister zadowolił się okrążeniem miasta i powolnym głodzeniem obrońców. Rozwścieczony sowieckim kontratakiem generał von Zulus rzucił przeciw 3 KZmech całą potęgę 4 Grupy Pancernej i bohaterscy pancerniacy musieli niestety ulec, rozsypując się dodatkowo podczas odwrotu.
Jeśli to lipiec, to możemy lepić placki z błota
Etap 3 aktywacje Finowie - 23 A - 22 A - 11 A - Finowie - 4 GP - 18A - 4 GP - 18A - 16A - 8A - 16A - 4 GP - 27A
Pogoda: nieustające deszcze zamieniają drogi i pola w błotnistą paćkę, która jeszcze bardziej spowalnia ruch jednostek
Finowie ruszają do zdecydowanego ataku zdobywając Wyborg. 23 Armia ustępuje im pola odsyłając koleją dodatkowo na front niemiecki, wobec fiaska planu ataku na Finlandię, część 10 KZmech (bez 1 DPanc). 22 Armia umacnia linię Dźwiny wysyłając dodatkowo naprzód 5 Korpus Powietrzno-Desantowy by osłaniać drogę odwrotu 11 Armii. Błoto spowalnia jednak 11 Armię wycofującą się po szosie Kowno-Dźwińsk. Wykorzystują to oddziały pancerne Niemców formując się do natarcia na pozostałości 3 KZmech i na 5 KPD. Spadochroniarze nie posiadający ciężkiego sprzętu nie byli jednak w stanie powstrzymać niemieckich czołgów. Resztki 3 Korpusu walczą do ostatniego naboju, ale w końcu ulegają. W międzyczasie pod Rygą, niezdecydowane działania generała Putzmeistera pozwalają wycofać się pozostałym oddziałom 8 Armii za Dźwinę i wysadzić za sobą mosty. 16A nadal głodzi Sowietów pod Kownem. Nadal aktywna 4 Grupa Pancerna spycha pozostałe oddziały 11 Armii w tym świeży jeszcze 29 KS z szosy na Dźwińsk zyskując czystą drogę do jedynego ocalałego mostu na Dźwinie.

Job Twoju Mat!!!!
Sytuacja była do wyratowania, gdyby nie rozkład aktywacji na początku 4 etapu. Niestety jako pierwsza ruszyła się 4 GP która wmeldowała mi się do Dźwińska wypychając stamtąd 21 KZmech. I nic nawet atak Korpusu Strzeleckiego i dwóch Zmechanizowanych 22 Armii nie dał rady ich stamtąd wypchnąć. Pozostało mi jedynie szpetnie zakląć i poddać partię.
Wrażenia
Gra jest zrobiona profesjonalnie, plansza może jest nieco zbyt ciemna, ale to prototyp jeszcze więc rozjaśnienie jej to nie problem. Mimo że składa się aż z trzech części, to nie zabiera wcale tak dużo miejsca. Umieszczenie większości tabelek na planszy jest bardzo dobrym pomysłem.Obawiam się jednak ze czcionka Haettenschweiler użyta do nazw na mapie jest nieczytelna. Rozmieszczenie ikon na żetonach jest wyraźne i intuicyjne, ale tu też przeszkadza nieco czcionka przy dwucyfrowych wartościach siły oddziałów - nieco się zlewa. Reguły gry odwzorowują prawidłowo realia tamtego okresu wojny, poza tym są szybkie do zapoznania. Widoczna jest tu pozorna siła Rosjan i operacyjna przewaga Niemców. Niestety powoduje to jeden poważny mankament, który wydaje mi się dość poważnym minusem gry. Na obecnym etapie gra sprawia wrażenie 'gry do jednej bramki'. Przewaga Niemców w aktywacjach, nawet przy pogodzie sprzyjającej Sowietom, pozwala im łatwo dokonać wyłomu w rosyjskiej obronie. Wydaje mi się że dodatkowe modyfikatory do walki niemieckich jednostek, bo zbyt łatwo niwelują ujemne modyfikatory do obrony za teren. 4 GP często osiągała sumę modów +6, +7, a przy takich wynikach gracz prowadzący Sowietów ma 10% szans na zadanie Niemcom strat, z kolei jakieś 30% na uzyskanie najgorszego efektu strat u siebie. Może i oddaje to wiernie realia tam tego okresu, ale to ma być gra, w której obydwie strony powinny mieć zabawę. Obawiam się że jeśli gracz sowiecki, będzie miał tylko do wyboru dawanie dyla, w końcu zabraknie graczy chcących grać ruskimi. No dobrze, ja zawsze będę chciał, ale to akurat małe pocieszenie. Autor musi więc, według mnie, dodać do gry jakiś sposób, który zachowuje historyczność, ale jednocześnie daje Sowietom inną opcję jak tylko powolne wykrwawianie sobą Niemców. Na szczęście autor jest otwarty na pomysły. A na forum Galicyjskiej Inicjatywy Strategicznej można sobie o grze podyskutować.
Till next time
Na tym w sumie zakończyło się moje Manewrowanie, nie licząc paru partii w Condotierre. Przyjrzałem się jednak jeszcze paru innym grom, które wydają się interesujące m.in A Victory Denied i Caucassus (front wschodni DWS, a jakże) i Bomb Alley z serii Great War at Sea/Second War at Sea o bitwach okrętów morskich. Może następnym razem. Do następnych Manewrów!! Może Przemyśl??

Battle Chronicler

2010-01-20T21:31:00.000+01:00

Grzebiąc w necie znalazłem taką oto ciekawostkę. Darmowy programik o nazwie Battle Chronicler. Jest to program ułatwiający znacznie tworzenie raportów pobitewnych (AAR - After Action Report) do różnego rodzaju gier bitewnych. Umożliwia odwzorowanie ustawienia stołu i znajdujących się na nim oddziałów i odwzorowywania każdego kolejnego etapu gry. Program można pobrać STĄD. Wygląda na całkiem zacny. Jak ktoś przetestuje niech zda relację.

2010 and beyond

2010-01-18T21:06:00.010+01:00

I kolejny rok za nami, a kolejny przed nami. W 2010 w Jedynej i Słusznej może nie nastąpią jakieś wielkie zmiany. Nadal będziemy zamieszczać opisy naszych starć w rozmaite gry, zarówno bitewne jak i strategiczne. Zamierzam się jednak na poważnie zająć się tematyką wargamingu. Odłożony na półkę projekt Iwanow (Stargrunt II), zostanie odkurzony. Ale do tego trzeba nauczyć się malować figurki, zrobić projekty terenu etc. A na to trzeba wolnego czasu i kasy, czym obecnie w tej chwili raczej nie dysponuję. 2010 w kwestii wargamingu, będzie więc raczej rokiem nauki, prób i błędów,zdobywania sprzętu i doświadczeń, niż samego grania. Ale, kto wie jeśli będzie dane mi się tym zająć na poważnie to po Stargruncie zainteresowały mnie jeszcze dwa systemy. Pierwszym z nich jest Operation: World War II czyli starcia oddziałów w trakcie II wojny światowej. OWWII rozgrywane jest w popularnej skali 1:72 (20 mm), więc na pewno problemów ze znalezieniem modeli nie będzie. A do tego czasu powinienem nauczyć się już jak je porządnie malować. Drugim z interesujących projektów jest Od Pskowa do Parkan, czyli bitwy rozgrywane w XVII stuleciu, w czasach Rzeczpospolitej Obojga Narodów, a więc złote czasy szlacheckie, husaria, kozacy i Szwedzi. Projekt oparty jest na zasadach Warhammer Ancient Battles i dodatku Warhammer English Civil War, zawiera jednak mnóstwo dodatkowych autorskich zasad dostosowujących grę do naszej historii. Problemem może być jednak zdobycie odpowiednich figurek, bo na rynku producentów jest kilkunastu, ale część robi tylko modele w jednej ze skal (15mm, 20mm, 28mm) i może być ciężko coś złożyć. Po więcej informacji na temat OPdP zapraszam na forum Galicyjskiej Inicjatywy Strategicznej do Kadrinaziego. OWWII i OPdP to jednak na razie zew dalekiej przyszłości, najpierw zajmiemy się Stargruntem. Wkrótce postaram się wrzucić fotki mojego najnowszego nabytku, czyli żołnierzy wojsk desantowych Nowego Izraela z Ground Zero Games. Ponadto, na relację czeka ostatnie spotkanie łódzkiej Reduty, a w dniach 30-31.01 VI Lubelskie Manewry Strategów. Zostałem także zaproszony do rozegrania Wojny Obronnej Polski we wrześniu 1939, poprzez PBEM. Jako Naczelny Wódz Wojska Polskiego będę zamieszczał tu relacje ze starć. Jedyna i Słuszna Wojna o Ciacho żyje więc i ma się dobrze!!

ESU vs IJSF ostateczne starcie

2009-10-18T11:32:00.009+02:00

Kontradmirał Borsuukow przez przymknięte oczy obserwował ekrany na mostku niepokonanej "Moskwy", superdrednota klasy Komarow i jednego z najpotężniejszych okrętów wojennych kiedykolwiek zbudowanych przez człowieka. Sytuacja była bardzo zła i tylko jego autorytet trzymał załogę w ryzach. Miał nadzieję, że otaczający go oficerowie i marynarze nie widzą kropelek potu wymykających się spod jego czapki. Dwa potwory Japończyków - bliźniacze okręty klasy Shogun, jeszcze większe niż "Moskwa", na przemian wypluwały w próżnię hiperprzestrzenne fale uderzeniowe, których front osiągał średnicę małego księżyca.

Ciężka "Moskwa" nie była w stanie dość szybko zmieniać kursu by zmylić japońskich strzelców. Kontradmirał kazał więc głównej formacji manewrować zgodnie z pełnymi osiągami pozostałych maszyn. Brak wsparcia eskorty wystawiał go na łatwy cel dla myśliwców i rakiet wroga. Do tego w miarę zbliżania się do wroga skracał się czas jaki jego załoga miała na unikanie kolejnych meduzokształtnych fal uderzeniowych dział HDC. Widział co potrafi taka broń zrobić z krążownikami podczas wojny o Nowe Edo. Widział jak potężne jednostki rozpadały się jak rozrywane przez ciśnienie łodzie podwodne w XXI wieku., a myśliwce i kapsuły ratunkowe zmieniają się w jednej chwili w pył.

Dlatego się bał. Bał się decyzji, którą musiał podjąć: poświęcić "Moskwę", 500 osób załogi i siebie. Dzięki temu pozostałe pancerniki i drednoty będą mogły podejść na odległość strzału z baterii laserowych i przejść z "Shogunami" do walki manewrowej na niewielkich odległościach. Ta decyzja została jednak już podjęta. Teraz pozostało utrzymać się jak najdłużej i pruć własnymi bateriami niechronione kadłuby Japońców, aby ułatwić dalszą walkę komandorowi Hong Zhihui, któremu przed minutą przekazał dowodzenie nad główną formacją. "Prawo na burt! Cała naprzód!" - wydał być może ostatni rozkaz w swoim życiu. Po kilkunastu okrzykach oficerów cały mostek zamilkł. Wszystkie twarze wpatrzyły się w ekran główny na którym coraz bardziej zbliżały się dwie półprzejrzyste fale uderzeniowe.

Właśnie obrali kurs prosto na nie, żeby przebić się po najkrótszej drodze do Shogunów. Głośniki na całym okręcie wycharczały: "Przygotować się na uderzenie!!!"...

Po serii potyczek, dowództwo ESU postanowiło rozstrzygnąć problem potyczek i irytującego zespołu IJSF raz na zawsze. W tajemnicy sformowało zespół z flagowym superdreadnought`em klasy Komarov (751 pkt + 1 skrzydło myśliwców), dwóch batledreadnought klasy Morov (609 pkt), dwóch pancerników klasy Petrograd (386 pkt) i dwóch ciężkich niszczycieli klasy kunlun (163)

Japończycy dowiedzili się o planowanym ataku, nie znając składu floty ESU wystawili dwa command dreadnought klasy shogun (930 pkt + 4 skrzydła ciężkich myśliwców na każdym) + battlecruiser klasy kesshi (376 pkt + 1 skrzydo szturmowych myśliwców)

Obydwie floty wyszły wprost na siebie
Japończycy w szyku liniowym 2 cdn obok siebie a po środku BC z prędkością 4

ESU w szyku marszowym, z przodu i tytłu BDN, za nimi para DN i BB po środku SDN z szybkością 10

w pierwszej turze, ESU przyśpieszyli i odbili w prawo wyrzucajac myśliwce natomiast IJ nie zmieniając kursu wyrzucili 5 skrzydeł myśliwców i wystrzelili z jednego hyperspatial distortion cannon (HDC)

w drugiej turze kontynuowali odejście na prawo i przyśpieszanie, a IJ wystrzelili pozostałe 4 skrzydła myśliwców i wystrzelili z drugiego HDC

4 skrzydła myśliwców zabezpieczyły lewą flankę a 5 skrzydeł prawą

ESU próbowali podejśc bliżej po łuku, natomiast IJ zbliżali się na wprost strzelajć z HDC,

w pewnym momencie, SDN ESU nie wyrobił się w zakręcie, przeszedł przez falę plazmy z HDC doznając uszkodzeń, ale znalazł sie w zasięgu beamów uszkadzając BC,

W tym momencie Japończycy stracili zimną krew, popelniając pierwszy błąd, w następnej turze, zamiast kontynuować obstrzał z HDC i trzymając większość floty ESU na dystans wystrzelili ze wszystkich beamów w SDN który odpowiedział ogniem, IJ haniebnie spudłowali, SDN znowu uszkodził BC (na szczęście lecąc bkiem mógł używać tylko bocznych baterii.

ESU momentalnie wykorzystali błąd IJ, SDN kontynuował zbliżanie po łuku i ogień z bocznych beam a restza floty ESU zrobiła ostry skręt i ruszyła prosto na okręty IJ

Admirał IJ, zauwazył swój błąd ponieważ flotylla ESU była daleko (34 cale) a SD blisko (18) nakazał wystrzelić z obydwu HDC do SDN, w wyniku trafienia z dwóch HDC SDN ESU doznał cieżkich uszkodzeń a większość jego broni tym sob`ów uległo uszkodzeniu,
jednocześnie BDN i BB ESU skuiły ogien beam na jednym CDN IJ, uszkadzając go

w następnej turze 5 skrzydeł myśliwców IJ rzuciło sie na bebronnego SDN ESU, uszkadzająć go, w dlaszej części ścigały go aż uciekł za krawędź, ale nadawał się już tylko na żyletki

w tym czasie pozostałe okręty ESU i wszystkie okręty IJ szły na siebie
IJ wystrzelili rakiety i uderzyli 4 skrzydłami IJ, a ESU przewidując ten manerw odbili w bok, ale niedostateczkie, wszystkie rakiety zdołały namierzyć BDN niszcząc go w wielkim wybuchu, myśliwce które miały go dobić, nie miały co robić, ale poniosłu straty z powodu skoordynowanego ognia sob`ów z pozostałych okrętów, ogień beam IJ okazał się mało skuteczny niszcząc jednak DN i uszkadzając drugiego, oraz lekko ranić BB, ogień ESU był skuteczniejszy ciężko znowu uszkodzili jednego CDN

w następnej turze IJ zrobili drugi błąd, zamiast przyśpieszyć , zwolnili, a ESU idealnie wyliczyli kurs, w wyniku tego wszystkie okręty ESu mogły strzelać z bocznych baterii przy mijaniu, a IJ tylko z jednego CDN i BC

w wyniku wymiany ogień ESU stracili drugiego DN oraz złapali lekkie obrażenia na pozostałych statkach, natomiast SDN IJ, na którym skupił się ogień (+ wybuchło uszkodzone HDC) została 1 kratka struktury i w sumie, oprócz reaktora, mostka FTP, nic nie działało, a załoga próbowała uruchomić system potrzymywania życia

na następnej turze floty oddaliłyby się na 24 cale i będąc do siebie tyłami nie mogły by strzelać

ponieważ ESU został jeden BDN i 2 BB o pełnej mocy bojowej, a mi jeden cały CDN z uszkodzonym BC oraz w sumie 7 skrzydeł myśliwców ( z czego 2 nie miały dzie lądować) uznaliśmy że jest remis
(w pkt wygląda to tak:
straty IJ, cdm - 930 + myśliwce (4*6*5) = 1050 pkt
straty ESU sdn 751 + myśliwce 30 + BDN 609 + 2 DN (163 *2) = 1716
zakładałem że cdm i sdn nawet jak cudem uciekły to sie nadawały do kasaci
nie liczyłem średnio uszkodzonego BC IJ, i lekko uszkodzonych okrętów ESU (samobójcza szarża myśliwców też by im coś zrobiła, a 2 skrzydła nie miały gdzie wylądować ;)))
tak czy siak remis :)

W tym miejscu chciałbym podziękować admirałowi Borsuuk za dobrą grę
flota ESU manewrowała sprawnie, szybko lecąc i celnie strzelając :) i dzielnie walcząc :) było fajnie, szkoda że z braku czasu nie mogliśmy rozstrzygnąć bitwy :)

konluzja, ESU dzięki tarczom, pancerzom, sporej strukturze i ogromnej ilości beamów jest niesamowicie groźna, dzięki skob i sporej ilości sob potrafi też się bronić przed myśliwcami, nowe konstrukcje statków liniowych (np BDN klasy Morov) są szybkie zwrotne, mają potężne tarcze, i olbrzymią siłę ognia, to chyba jedna z lepszych flot :) dzięki strikeboat cossak mają dostęp do rakiet kierowanych dalekiego zasięgu za małą cenę, a ich lotniskowce są potężne, brakuje im tylko dział plazmowych lub podobnej broni :)

a IJ, HDC sprawnie użyte w większej ilości to dobra broń, choć trzeba pamiętać by nie strzelać z innych rzeczy jak sie strzela z niej, bo z automatu te rzeczy po zadziałaniu są popsute, do tego rakiety (rakiety kierowane to żywa śmierć) i myśliwce to potężna kombinacja i śmiertelnie niebezpieczna,

natomiast brak tarcz na okrętach IJ oraz skob`ów na wszystkich okrętach oprócz lotniskowców to wielka słabość tej floty :)

następną bitwę z borsuukiem mam nadzieję zagrać inną flotą np phalonami o ile dogadamy szczegóły dotyczące zasad :)

Kantyna Łódzkich Strategów - 17.X.2009

2009-10-17T18:21:00.009+02:00

Na pierwszym po sezonie letnim spotkaniu Kantyny Łódzkich Strategów zagrałem z Ezechielem w Burning Blue, czyli symulację starć lotniczych podczas Bitwy o Anglię w 1940. Z uwagi na to że dla mnie to dopiero drugi raz, a dla Eza pierwszy, wybraliśmy Scenariusz nr 1, który przedstawia pojedynczy niemiecki rajd na angielskie konwoje lub porty, w pierwszym okresie Bitwy, czyli tzw. Kanalkampf. Wylosowanie celu spowodowało jednak, że setup gry trwał dłużej niż sama gra.:)

Ezechiel a.k.a Gruby Hermann do nalotu wylosował jedną eskadrę (Staffel) z Erprobungsgruppe 210, eksperymentalnej jednostki Luftwaffe, składającej się z myśliwców Messerschmitt Bf 110 i Bf 109 przystosowanych do zadań bombowych (więcej o Erpro 210 TUTAJ). Celem nalotu był port w Dover, lecz dla zmyłki w pobliżu Ez wyłożył żeton konwoju, który również mógł być celem i dodał jeszcze jedno fałszywe echo radarowe, mające na celu zmylenie myśliwców RAFu. Dodatkowo jedna eskadra Bf 109 krążyła sobie patrolując Kanał La Manche. Ja mogłem z kolei przebazować dwa dywizjony na polowe lotniska znajdujące się bliżej wybrzeża.

Radary Chain Home od razu wykryły zbliżającą się formację niemiecką, mimo że składała się ona z niewielu maszyn. W powietrze poderwały się trzy dywizjony RAFu 64 i 74 na Spitfire'ach i 141 na przestarzałych maszynach typu Bolton Paul Defiant. 74 skierował się nad konwój by osłaniać go przed spodziewanym atakiem zaś 64 i 141 rozpoczęły wspinaczkę by przechwycić drugie echo radarowe. Mimo dobrej pogody piloci RAFu nie dostrzegli zbliżających się Niemców, którzy niepokojeni zrzucili bomby na port w Dover, jednak z uwagi na mały ładunek bomb dużych strat nie zadali. Do ataku na zawracających się Niemców ruszył wpierw 64 dywizjon, jednak konieczność wspięcia się na odpowiednią wysokość (i beznadziejny rzut kośćmi) spowodował posłanie przez Erpro 210 3 brytyjskich maszyn do piachu, bez strat własnych. Defianty 141 dywizjonu spisały się jednak nadzwyczajnie zestrzeliwując 3 Bf 110, tracąc tylko 1 maszynę. Ezechiel zmuszony był odwołać eskadrę Bf 109 do osłony Erpro, która po krótkim dogfightcie i remisie 1:1 w zestrzelonych myśliwcach przegnała 141 dywizjon z powrotem na lotnisko.

Rezultat: 1,5 VP co przy założonych 2 VP za ten nalot, oznacza remis.

Później Profes z Ezechielem rozegrali krótki scenariusz z Jutlandii. Starcie niemieckich i brytyjskich krążowników liniowych skończyło się utratą po jednym okręcie przez każdą ze stron i wygraną Ezechiela na punkty.

Na innym stole Gerhard z Hugstyggrem prowadzili batalię w Budziszyn z serii Wielkie Bitwy 39-45 (WB-95). Patrząc na nich stwierdziłem że chyba już nie nadaję się do takich wielożetonowych dłubanin. Mniejsze scenariusze jak Colmar lub Wrocław jeszcze bym zagrał, ale takie wielkie to już chyba nie. Może się już starzeję??

Samotna Góra, czyli polowanie na Superdreadnought

2009-08-25T18:39:00.017+02:00

Podczas przygotowań do ofensywy na Mu Herculis, na flagowym okręcie klanu Vaz'Na, superdreadnoughcie typu Yu'Kas (w kodzie UNDIA - Kickback) - Tzh'Ak* (Mroczny Zabójca Światów) wydarzyło się kaskadowe sprzężenie zwrotne w napędzie grawitacyjnym, co spowodowało zwarcie cewek napędu FTL i poważną awarię obydwu napędów. Admirał Bra'Thak nakazał towarzyszącemu mu okrętowi osłony niszczycielowi typu To'Ki, udać się do punktu zbornego i sprowadzić transportowce z ekipami naprawczymi. W międzyczasie admirał schronił okręt wśród chmur pyłu otaczających pobliskie pole asteroid i nakazał podjęcie prowizorycznych napraw głównego napędu. Nie zdołał jednak ukryć okrętu przed patrolami ESU. Zwiadowczy Lenow wykrył potężną masę okrętu z fluktuującą sygnaturą napędu i błyskawicznie przekazał dane do dowództwa VKF na Mu Herculis. Decyzja była niełatwa. Duża część floty była już zaangażowana na linii walk, ale jednocześnie trudno było przegapić takie zrządzenie losu i możliwość pozbawienia Kra'Vaków ich najcięższej jednostki. Dowództwo zebrało wszelkie możliwe do wydzielenia rezerwy w postaci Zespołu Wydzielonego "Elbrus", pod dowództwem kontradmirała Borsuukowa, składającego się lekkich lotniskowców typu Changchun i Ciołkowski, krążownika rakietowego typu Gorszkow, dwóch niszczycieli typu Ural i dwóch łodzi szturmowych klasy Cossack. Do lotniskowców przydzielono 4 eskadry myśliwców szturmowych, 3 eskadry torpedowców, oraz eskadrę myśliwców przechwytujących, przewidując że superdreadnought będzie posiadał własną osłonę myśliwską. Kra'Vakowie mieli ten sam problem, ich siły były zbyt zajęte kontynuowaniem ofensywy by móc wydzielić poważne siły do osłony superdreadnoughta i mogli jedynie wysłac dwa tendry floty typu Sha'Ken (UNDIA - Kodo) z ekipami naprawczymi w osłonie krążownika eskortowego typu Si'Tek (UNDIA - Kermit) i niszczyciela typu To'Ki (UNDIA - Kick). Zbiegiem okoliczności obydwie floty skoczyly w nadprzestrzeń niemalże w tym samym momencie...

Tura 1-2
Samotny superdreadnought spoczywał ukryty wśród chmur pyłu, gdy z nadprzestrzeni wyskoczył, w luźnej formacji, by uniknąć uszkodzeń, zespół uderzeniowy ESU. Na lewej flance niszczyciele osłaniające Changchuna, w centrum Gorszkow i drugi lotniskowiec, zaś na prawej dwójka Cossacków. Wszystkie okręty odpaliły napędy i ruszyły w kierunku celu, po drodze wypuszczając myśliwce. W międzyczasie ekipy naprawcze na Thz'Aku podwoiły siły by choć na chwilę napęd okrętu mógł działać pełną mocą, podczas gdy dreadnought ociężale ruszył w stronę n-pla. Eskadra ciężkich myśliwców również wystartowała by ochraniać statek-matkę. Z nadprzestrzeni wyskoczył także zespół ratunkowy Kra'Vaków.

Tura 3
Myśliwce ruszyły naprzód, ale wygląda na to że wcale nie zamierzają zaatakować dreadnoughta, tylko ominąć go z lewej. SDN skrył się w chmurze pyłu, co zakłóciło działanie sensorów obu stron, i tylko ESU udało się lekko zadrapać kadłub Thz'Aka. Okręty bojowe Kra'Vaków przyśpieszyły oddalając się od transportowców.
[…]Automatyczna ładownica grawitacyjna z łatwością umieściła ponadtonowy, ostronosy penetrator z supertwardego neutronium w leżu akceleratora. Nad przyciskiem aktywacji zawisła szponiasta dłoń artylerzysty[…]

Tura 4
Myśliwce skręciły manewrując między chmurami pyłu, ale nie skierowały się na superdreadnought, lecz na zbliżającą się eskortę. Cossacki odpaliły swoje salwy rakiet, ale te rakiety które namierzyły cel zostały zniszczone przez zaporę ze scattergunów. Chmura pyłów skutecznie powstrzymała ostrzał baterii laserowych ESU, ale odpowiedź Kra'Vaków była druzgocząca. 3 z 4 ciężkich dział klasy 6 namierzyło cele uszkadzając lotniskowiec typu Ciołkowski i dezintegrując Gorszkowa, a lekkie k-guny zestrzeliły Cossacka. W międzyczasie podążający za myśliwcami jeden z niszczycieli dostał się pod ogień eskortowca i trafienie w mostek wyłączyło go z działań.
[…] Słodki Buddo!! – zajęczał komandor Chiang, pełniący obowiązki koordynatora działań floty w zespole kontradmirała Borsukowa, obserwując zagładę krążownika. Na ekranie widział jak pierwszy z pocisków przebija się przez całą długość kadłuba krążownika patrosząc go jak rybak pstrąga. Drugi pocisk trafił prosto w otwarte luki rakietowe i krążownik wprost wyparował. „Yangtzee” zniszczony, panie admirale – zameldował – 0 ocalałych. […]

Tura 5
Szturmowe myśliwce ruszyły na pozostawione osłony transportowce. Scatterguny i k-guny klasy 1 plunęły setkami małych pocisków niszcząc i rozpraszając szturmowce, ale większa cześć atakujących przedarła się przez ogień plot. i pierwszy z transportowców eksplodował. Stało się jasne, iż plan Kra'Vaków się nie powiedzie. Wymiana ognia między niszczycielami, zakończyła się remisem ze wskazaniem na Urala. Ale superdreadnought znów umieścił celnie trzy z czterech pocisków kinetycznych w Ciołkowskim pozbawiając kontradmirała Borsuukowa szans na uratowanie okrętu. Lekkie k-guny strąciły ostatniego Cossacka.

Tura 6
Myśliwce rozprawiły się, choć nie bez strat, z kolejnym transportowcem. Lekko uszkodzony Ural skręcił w pościgu za krążownikiem eskortowym, który zdążał do superdreadnoughta. Ten zwrócił się ku kolejnemu celowi, w międzyczasie rozstrzeliwując z lekkich k-gunów Ciołkowskiego. Drugi lotniskowiec był jednak poza kątem ostrzału.
[…] Kapitan Bogdanow położył maszynę ostrym skrętem na sterburtę, unikając wystrzelonej przez transportowiec igły. Pozostałe maszyny wystrzeliły ciężkie rakiety w cel, który wielokrotnie trafiony rozpadł się na kawałki. W radiu rozległo się jednak: „Nanking” zniszczony. Kapitan zaczął się zastanawiać, czy będzie miał gdzie wrócić […]

Tura 7
Ostatnia tura należała do ESU, krążownik eskortowy dostał się pod ostrzał z dział lotniskowca, i mimo osłony z chmur pyłu, został ciężko uszkodzony. Myśliwce w międzyczasie wykończyły uszkodzony niszczyciel. Kontradmirał Borsuukow wydał jednak rozkaz oderwania się od wroga. Ocalały lotniskowiec zebrał tyle myśliwców ile był w stanie, a tym pilotom, którym nie było dane posadzić swojej maszyny nakazano katapultować się w przestrzeń. Ale kiedy lotniskowiec uruchomił swoje silniki nadprzestrzenne, w głowie admirała kiełkował już nowy plan...

Wynik starcia był niejednoznaczny. ESU straciło co prawda więcej okrętów, ale i Kra’Vakom nie udało się osiągnąć celu. Klan Vaz’Na musiał odwołać cześć zaplanowanych ataków na Mu Herculis, aby przygotować większą operację remontową dla superdreadnoughta, co dało VKF więcej czasu na wzmocnienie obrony w systemie, a kontradmirałowi Borsuukowowi kolejną szansę na zniszczenie swego nemezis.

VI Galicyjskie Manewry Strategiczne - Muszyna 2009

2009-08-12T21:06:00.006+02:00

VI Galicyjskie Manewry Strategiczne odbyły się jak co roku w Muszynie, ale był to jednocześnie mój pierwszy "zamiejscowy" konwent.

W sobotę wraz z Zulusem zagraliśmy po raz kolejny w beta-test jego najnowszego dzieła to jest Bałakławę 1854. Tym razem ja objąłem dowództwo nad wojskami rosyjskimi, a Zulus nad brytyjsko-turecko-tureckimi siłami sojuszniczymi. Generał Liprandi rozkazał kolumnom północnej i centralnej uderzać frontalnie na reduty broniące portu w Bałakławie, a kolumnie południowej obejść wzgórze Canroberta aby odciąć ewentualne posiłki brytyjskie dowodzone przez sir Colina Campbella. Kolumna kawaleryjska generała Ryżowa miała osłonić prawą flankę związując walką brytyjską dywizję jazdy.

Natarcie rozwinęło się pomyślnie. Rosyjska przewaga liczebna pozwoliła na łatwe odepchnięcie i zdobycie redut. Jednakże zaskakujące wydarzenia odbyły się na obydwu flankach, i dużą rolę odegrała w niej rosyjska artyleria, zwłaszcza sławne 'jednorogi'. Kolumna południowa pułkownika Gribbe zaatakowała spieszące na pomoc redutom oddziały Royal Marines pod dowództwem Campbella. Bohaterscy marines dali drapaka, wystawiając swego dowódcę. Atak kawalerii został co prawda powstrzymany przez ostrzał z kartaczy, ale zaraz potem ogień rosyjskich armat pokrył ogniem pozycje Cambella i zabłąkany odłamek granatu pozbawił Anglików najbystrzejszego dowódcy na polu walki. Nie doszło więc do powstania sławnej 'cienkiej czerwonej linii'.

Z kolei kawaleria Ryżowa śmiało zaszarżowała na zbliżającą się brytyjską Dywizję Jazdy lorda Lucana. Ingermanlandzcy huzarzy stwierdzili co prawda że trochę im za gorąco i dali nogę, ale połączone wysiłki huzarów kijowskich i kozaków dońskich pozwoliły na wybicie dziury w brytyskiej linii i ostrzelanie kawalerzystów z dział. Szczęśliwe rzuty na kościach umożliwiły zmasakrowanie połowy Ciężkiej Brygady i większości Lekkiej. Próbujący uciekać z resztką swoich wojsk lord Cardigan dostał się jednak pod kopyta huzarów i poległ, nie zobaczywszy już więcej swojego jachtu.

Na polu walki zaczęły pojawiać się jednak oddziały francuskie: Brygada szaserów afrykańskich oraz 1 DP Canroberta. Szaserzy ruszyli by osłonić odwrót Lucana i Scarletta, a piechota nad Bałakławę. Dalej już nie graliśmy, ale wydaje mi się że połączone siły trzech kolumn wsparte jeszcze kolumną wspierającą Żabokryckiego zmasakrowałyby francuską piechotę liniową i żuawów ogniem dział. Problemem byłaby natomiast artyleria broniąca portu i kolejna brytyjska dywizja zmierzająca na pole walki.

Wnioski:
- trzeba by jednak zmienić mody za przewagę w punktach siły, bo przewaga liczebna Rosjan jest miażdżąca w pierwszych etapach
- podział na punkty siły i punkty wytrzymałości się sprawdził, Dywizja Jazdy nie ginie już tak szybko jak ostatnim razem
- siła artylerii jest czasem porażająca, nie wiem czy pomysł dodatkowych obrażeń na bliskim zasięgu (że niby od kartaczy) nie uczyni jej jeszcze bardziej morderczą, może zamiast tego dodatkowy mod do rzutu (cięzkie jednorogi mają -3, może na 1-2 heksy niech będzie -4?)
- gra i cały system ma potencjał

Drugiego dnia z Zulusem przystąpiliśmy do Burning Blue, czyli symulacji niemieckich nalotów na Wielką Brytanię podczas Bitwy o Anglię w 1940. Gra mimo konieczności poświęcenia dużej ilości czasu na przygotowanie planszy (losuje się wszystko, czas dnia, z której strony świeci słońce, pogodę nad poszczególnymi obszarami planszy itd) sprawia wiele radości. Gracz grający Luftwaffe losuje cele z dość dużej listy, cel wyznacza także rodzaj jednostek jakie będzie używał. Gracz brytyjski ma za zadanie powstrzymać nalot, nie przekraczając przy tym określonej ilości możliwych do wysłania w powietrze dywizjonów (o czym ja zapomniałem i dlatego przegrałem na punkty). Zulus wysłał prócz podstawowej formacji złożonej z bombowców Heinkel 111 w osłonie Messerschittów Bf 110, fałszywe echo radarowe, co spowodowało lekką panikę w centrum dowodzenia i poderwanie zbyt dużej ilości myśliwców. Jako pierwsze dostrzegły wroga Hurricany ze 43 Dywizjonu związując walką myśliwce osłony. Me-110 udało się jednak przegonić dywizjon, który po stracie 3 myśliwców i wystrzelaniu amunicji zawrócił na lotnisko. Fałszywą formację dogonił 145 Dywizjon, który zaraz później dostrzegł prawdziwy cel i mimo straty kolejnego Hurricana przegonił Me-110 pozbawiając bombowce osłony. Heinkle zdążyły jednak zrzucić bomby na Portsmouth, ale bomby zrzucone ze zbyt dużej wysokości nie wyrządzić wielu zniszczeń. 609 Sqn na Spitfirach i 601 Sqn na Hurricanach dopadły umykające bombowce i zestrzeliły 8 z nich. Kolejne 6 Heinkli rozbiło się przy lądowaniu (zabrakło paliwa). Przegrałem jednak na punkty przez tą niedoczytaną zasadę ekonomii sił.

Wrażenia:
- Tak jak przy Downtown, gry Lee Brimmicombe-Wooda zawierają masę szczegółów, lecz gra jest szybka i emocjonująca.
- Świetny system namierzania formacji ("Tally Ho") poprzez użycie kart
- Ograniczenie latania do woli po planszy. Bombowce niemieckie muszą poruszać się po z góry ustalonym kursie, a dywizjony brytyjskie muszą poruszać się w zasięgu dowodzenia, organiczanego przez zasięg radia
- Na minus, troszkę za dużo naćkanych tabelek, można by inaczej je rozplanować. Te od pre-raidu na jednej stronie, a te od walki na drugiej, wydaje się być mocno pomieszane
- Trzeba też doczytać kwestie formowania się nalotów, czy robi się to przed grą, czy w trakcie po opcje są obie i zależy od nich kilka innych rzeczy np. wczesne ostrzeganie Brytyjczyków.

Ogólnie, świetna zabawa i bardzo udany wypad.

The Aliens Cometh II - Atak na lotniskowiec

2009-07-27T19:07:00.014+02:00

Cytat gry:
Borsuuk wpisuje literę S w hangarze lotniczym karty statku
Brathac: Standardowe myśliwce?
Borsuuk patrzy na kartę i dopisuje literę z do karty.
Brathac: Szybkie?
Borsuuk znów patrzy na kartę i dopisuje t.
Brathac: Szturmowe??!! O k...a!!

STOSUNEK SIŁ: 1500p Kra'Vak przeciw 1200p ESU
CEL KRA'VAK: Zniszczyć lotniskowiec, lub poważnie go uszkodzić.
Wykonać skok w nadprzestrzeń najpóźniej w turze 6.
CEL ESU: Zniszczyć przynajmniej 2 z 3 krążowników, lub poważnie je uszkodzić.
Przetrwać do 6 tury.

Tura I
ESU ustawiło w centrum lekki lotniskowiec klasy Changchun z 4 eskadrami szturmowych myśliwców na pokładzie, w osłonie 2 Cossacków. Na prawej flance klucz 3 Cossacków, na lewej pozostałe 4. Kra'vakowie obawiając się zmasowanego ostrzału rakietami dalekiego zasięgu rozdzielili flotę na 4 dwu okrętowe zespoły: od lewej dwa niszczyciele Kick, dalej ciężki krążownik klasy Kontos z kolejnym Kickiem w obstawie, dalej dwa szturmowe krążowniki klasy Kylie i dwa kolejne Kicki.

Borsuuk skręca większością swych sił w prawo w stronę mojego Kontosa a 4 Cossacki próbują przechwycić szturmowce. Moje okręty manewrują dziko próbując utrudnić celowniczym rakiet namierzenie celu.

Tura II
Padają pierwsze strzały. Borsuukowi udaje się przewidzieć kursy obydwu moich ciężkich zespołów i ostrzelać je wiązkami rakiet. Zużywam scatterguny, których nie mam zbyt dużo bo postawiłem na siłę ofensywną niż obronę. Obrywają lekko krążownik ciężki i szturmowy. Kontra kasuje 3 z 4 Cossacków na lewej flance Borsuuka. Dochodzi też do starcia Kicki kontra lotniskowiec. Zmasowany ostrzał lotniskowca wyłącza z walki jeden z niszczycieli, ale w odpowiedzi nie udaje mi się zada dużych uszkodzeń Changchunowi, z którego dodatkowo startują myśliwce.

Tura III
Katastrofa. Zamiast przyśpieszyć, zwolniłem i wpakowałem się wprost pod lufy Changchuna. Kombinowany atak rakiet i myśliwców uderzeniowych zdemolował mój ciężki krążownik a jednemu ze szturmowców na stałe zniszczył mostek wyłączając go z walki. Zdjąłem co prawda jeszcze dwie łodzie rakietowe, ale w obliczu trzech eskadr działających myśliwców przeciwko którym ostały mi się K-guny klasy 1, które są słabą bronią przeciwlotniczą i ciężkiego krążownika na którym nic nie działa prócz silników, wydałem ocalałym okrętom rozkaz skoku w nadprzestrzeń.

Wynik: Major victory dla Borsuuka (znów... sigh) spisany na straty szturmowy krążownik, wyłączone z walki dwa niszczyciele i ciężki krążownik, straty własne ESU 5 łodzi szturmowych klasy Cossack i 1 eskadra myśliwców uderzeniowych.

The Aliens Cometh - Kra'Vak vs. ESU

2009-07-19T11:39:00.019+02:00

Kra'Vakowie to pierwsza wprowadzona do uniwersum Full Thrusta rasa obcych. Twórcom gry bardzo spodobał się chyba "Predator" bo Kraki strasznie ich przypominają (co można zobaczyć TU). Podstawową bronią floty Kra'Vaków jest K-gun, kinetyczne działo strzelające pociskiem-penetratorem. Przed pociskami z K-gunów nie chronią ani tarcze, a pancerz tylko nieznacznie, a więc okręty Kraków ich nie używają, polegają zaś na silnych kadłubach. Niezależnie od klasy (1-6) K-gun ma zasięg 30 j.m i w zależności od rzutu zadaje uszkodzenia równe swojej klasie lub podwójne. Jednakże K-guny w większości przypadków mogą strzelać jedynie w przednim kącie ostrzału i mają dużą masę, co ogranicza możliwość montażu wielu dział na okręcie. Aby to skontrować zwiększono manewrowość jednostek, które mogą wydać pełną wartość ciągu na zmianę ruchu (ludzkie okręty mogą tylko połowę). Uzupełnieniem siły ofensywnej ktrókiego zasięgu jest MKP - rodzaj jednostrzałowych kinetycznych pocisków niekierowanych. Kra'Vakowie jako jedyny system defensywny, używają jednorazowych Scattergunów. Scatterguny mogą być użyte do obrony przeciwlotniczej lub przeciwrakietowej własnego lub sąsiedniego okrętu i w ograniczonym stopniu jako broń przeciwokrętowa.

Dziennik osobisty Khri'vee - Sia'na przydzielonego do Zespołu Uderzeniowego "Szpon" klanu Shri'kaa. Ciężki krążownik klasy "Ka'Ton" - Zri'dat, obrzeża Mu Herculis.
Nie powinniśmy tu już przebywać. Przez 3 cykle polowaliśmy z niezłym skutkiem na konwoje zaopatrzeniowe Hu'man ESU i większość naszych okrętów zużyła już zapasy zasobników kinetycznych i została odesłana do punktu zbornego. Komandor Hri'naa zdaje się jednak nie zważa ć na moje ostrzeżenia, ale Hu'man nie są tacy głupi i na pewno polują teraz również na nas... ALARM... Sensory neutrino wykryły 8... nie 11 okrętów Hu'man ESU. Dowódca już wydał rozkaz przechwycenia, ale wróg ma przewagę liczebną... udaję się na mostek, jeśli dowódcę ogarnie Ro'kah, przestanie trzeźwo myśleć, a wtedy Hu'man mogą odnieść łatwe zwycięstwo...

Tura I
Borsuuk, dysponujący przewagą liczebną podzielił swój Task Force "Żółtek" na 3 grupy, w centrum krążownik liniowy klasy Petrograd - flagowiec zespołu, w osłonie 3 korwet (2 Pokryshkiny i Nanuchka II), na lewym skrzydle lekki krążownik klasy Kiang z 3 niszczycielami klasy Ural, zaś na prawej drugi Kiang z 2 superniszczycielami klasy Wołga. Moje centrum składało się z krążownika liniowego klasy Ti'Dak (w kodzie UNDIA "Kenny") , dysponującego 2 K-gunami klasy 5, osłanianego przez ciężki krążownik klasy Ka'Ton ("Kidney"). Na moim lewym skrzydle krążownik szturmowy klasy Ko'Tek ("Kylie") i zespół niszczyciel-korweta ("Kick"-"Kedge"). Na prawym skrzydle drugi taki zespół. Pierwsza tura to ustawianie się do strzału. Centra obydwu flot zwalniają a skrzydła przyśpieszają. Moje zespoły niszczyciel-korweta skręcają na boki, próbując obejść Borsuuczą formację, jednak zespół Kiang-Wołgi kontrują ten manewr ustawiając się pomiędzy flankującymi okrętami a środkiem własnej formacji.

Tura II
Ko'Tek z osłoną zbliżają się do prawej flanki Borsuuka wymieniając pierwsze ciosy z Kiangiem. Centrum i lewa bez zmian.

Tura III
Tura moich błędów. Ko'Tek wykręca w złym momencie i miast mieć na celu Kianga jedyne co może zrobić to zdmuchnąć jedną Wołgę. W odpowiedzi Borsuuk kasuje mi niszczyciel. W centrum mój liniowiec ładuje penetratory klasy 5 w Petrograda, a Ka'Ton kasuje jednego z Urali, ale przewaga liczebna ESU daje o sobie znać. Borsuucza kontra uszkadza jedną z piątek na moim liniowcu. Kolejny błędny zwrot na prawym skrzydle i mój niszczyciel i korweta nie mają do czego strzelać.

Tura IV
Dobijanie rannych predatorów :( Formacje się wymieszały, a w takim furballu przewagę uzyskało ESU, które ma działa z szerokim kątem ostrzału a przewaga liczebna i bliski zasięg oznacza że Borsuuk rzuca wiadrami kości. Ponadto moje kości przestają mnie lubić i pudłuję zarówno z ocalałej 5tki jak i z użytych w desperackim ataku scattergunów. Do piachu trafia przede wszystkim mój liniowiec, a później drugi niszczyciel i obie korwety. Ka'Ton trafiony w mostek zostaje wyłączony z walki. Ko'Tek z dalszego zasięgu pudłuje i nie wpływa już na wynik starcia.

Wynik:
Major victory dla Borsuuka
Zniszczony krążownik liniowy, dwa niszczyciele, dwie korwety, a ciężki krążownik wyłączony z walki.
Minor defeat dla Brathaca
Zniszczone dwa niszczyciele, wyłączone z walki niszczyciel i korweta, średnie uszkodzenia na krążowniku liniowym i obu lekkich krążownikach, lekkie na korwecie i niszczycielu. Jeden niszczyciel i korweta bez uszkodzeń.

Holownik 239 do okrętu-bazy, zbliżamy się do wraku (tssht)... Krak wyglada całkiem nieźle, choć sekcja dowódcza na pewno oberwała (tshht)... Kontynuuję skan...Klasa Kidney, ok 8 tys ton, potrzeba będzie z 9 holowników by przepchnąć ten złom (tshht)... Czort!! Nagły wzrost energii celu!! NAMIERZA NAS!!! Ten Krak jest żywy!!! Zabieraj nas stąd!! Zabiera... ( BOOOM!!! tshhhhhhhhhhh...)
Niezbyt mądre ze strony Hu'man... Powinni rozpylić nas na atomy po trafieniu w mostek Zri'data, jednak postanowili potraktować nas jako zdobycz. Tak jak myślałem komandor Hri'naa ośmielony poprzednimi zwycięstwami nad słabo bronionymi konwojami zupełnie zlekceważył przeciwnika i pozwolił by zapanowało nad nim Ro'kah. Wprowadzenie okrętów w środek formacji było głupim błędem zważywszy na przewagę liczebną Hu'man ESU. Zri'dat dołączy teraz do ocalałego krążownika szturmowego pozostającego na obrzeżach systemu, a dalej do stoczni naprawczej. Mam nadzieję, iż mój kolejny dowódca okaże się lepszym taktykiem...

Wielka porażka małej floty ESU odsłona druga

2009-07-13T22:01:00.008+02:00

Kontradmirał Yamitsu powoli spacerował mostkiem swojego nowego okrętu flagowego - pancernika Yamashiro klasy Yamato, który zastąpił jego poprzedni okręt flagowy uszkodzony w bitwie z flotą ESU, z jego boku szła siostrzany pancernik Nadesic, z tyłu 2 niszczyciele klasy Soyokaze które tak dobrze sprawiły się w poprzedniej bitwie, na skrzydłach leciało 8 kutrów rakietowych klasy Naginata.

Od paru tygodni jego zespół szukał wrogiego zgrupowania ESU które zostało wysłane by pomścić zniszczoną przez niego flotyllę, gdy nagle oficer zameldował wrogie jednostki na wprost. Komputer identyfikuje je jako krążownik liniowy klasy Pobyeda, 2 ciężkie krążowniki klasy Xinglong i 10 kutrów rakietowych klasy Cossack oraz uderzeniowa łódź zwiadowcza.

Tyle tytułem wstępu.

Pierwsza tura - moja flota powoli zbliża się do wroga, wystrzeliwując obydwa skrzydła ciężkich szturmowych myśliwców. ESU 3 Cossakami próbuje zajść mnie z lewej reszta floty odbija w prawo, na przedzie 5 Cossacków, z tyłu krążowniki, z prawej ubezpieczają pozostałe 3 Cossacki. Wystrzeliwuję z obydwu dział strumieniowych, żeby zmusić wroga albo do skręcenia w stronę moich sił głównych i zmusić do czołowego starcia, albo do dalszego odbicia w prawo i odsłonięcia flanki.

Druga tura - moje okręty w centrum hamują a kutry rakietowe na flankach okrążają wroga cały czas przyspieszając. ESU skręca główną flotą w kierunku moich sił głównych, nie wszystkim jego statkom udaje się ominąć płomień plazmy z działa strumieniowego, i traci 3 Cossacki. Zdążyły jednak wystrzelić salwy rakiet i tracę jeden kuter na prawej flance. ESU nie daje się sprowokować i nie wystrzeliwuje reszty rakiet - zabrakło by im 1 cm :)) ale Borsuuk jest o tyle poza zasięgiem moich ciężkich baterii 3 klasy.

Trzecia tura - zarówno ja jak i ESU wystrzeliwujemy rakiety, moje kutry rakietowe atakują z flanki (choć jedno skrzydło nie daje rady bo odleciało za daleko).

Ponieważ wiem, że nie uniknę rakiet (pancerniki i niszczyciele lecą za wolno na manewry) pancerniki hamują stając prawie w miejscu a niszczyciele wysuwają się przed nie, zasłaniając je własnymi kadłubami (taktyka skuteczna, straciłem niszczyciele bo dostały 7 salw rakiet, ale pancerniki wyszły całe).

Rakiety z niszczycieli zniszczyły tylko 2 Cossacki, ale 4 pozostałe salwy, zsynchronizowane z atakiem myśliwców ciężko uszkadzają liniowy i ciężki krążownik. Rozpoczyna się pojedynek na baterie laserowe. Dzięki zasobnikom rakiet niekierowanych i myśliwcom, mimo tarcz ESU osiągam przewagę. Niestety jeden prawie zniszczony ciężki krążownik (farciarz) i 3 Cossacki uciekły mi (krążownik liniowy, krążownik ciężki i 7 Cossaków zniszczyłem).
Ja straciłem 7 kutrów rakietowych, 2 niszczyciele, i miałem ciężko uszkodzony pancernik a zadrapany drugi.

Było fajnie, bitwa ciężka i miała parę momentów zwrotnych.
Dziękuję Michałowi za dobrą grę, wnioski przedstawię jutro.

Downtown - All Tomorrow's Parties (I)

2009-06-20T22:54:00.004+02:00

Dziś z Ezechielem zagraliśmy w kolejny scenariusz w Downtown.

Po pierwszych 10 turach mogę powiedzieć że mam przesrane na całego...

Gramy w scenariusz "All tomorrow's parties". Ez nie wie jaki cel mam zbombardować i nie wiedział czy wybiorę siły USAF czy USN. Miał 9 możliwych celów do osłonienia i około 30 wyrzutni SAM do rozdzielenia pomiędzy te cele (w tym parę fałszywych wyrzutni i radarów). Sprawdza się jednak zasada że generałowie przygotowują się do minionej wojny. W poprzednim scenariuszu główne zagrożenie dla moich sił stanowiły MiGi, więc wybrałem znów USN, gdyż moje F-8 Crusadery miały najlepszy stopień wyszkolenia. Ez zaryzykował i obstawił wybrzeże SAMami. A akurat ten scenariusz przewiduje osłabione zdolności przeciwradiolokacyjne USN (pocisków Shrike im kuźwa nie dowieźli). Rzut na pogodę też spaliłem bo nad obszarem działań są chmurzyska utrudniające widoczność.

A więc moje sekcje Iron Hand i CAP zrazu natknęły się na las SAMów. A później wspomaganej radarami Fire Can artylerii plot. Kosztem 1 strąconego Skyhawka i uszkodzonego Crusadera udało mi się bombami kasetowymi i rakietami niekierowanymi zniszczyć jedno stanowisko SAMów i wyłączyć z walki dwa kolejne. Jednakże zmarnowałem ostatniego Shrike'a z ocalałego Skyhawka i jeden lot SEAD wraca właśnie do domu. Jeszcze dodatkowo zbyt późno skręciłem formacją bombową i Ez władował w nią jedną Dźwinę, co spowoduje spowolnienie jednego klucza bombowców. A w Hanoi roi się od stanowisk SAMów, Fire Canów i pelotek. Próba nadgryzienia obrony Hanoi nalotem Crusaderów i ostrzałem niekierowanych rakiet skończyła się pudłem i ciężkim uszkodzeniem jednego samolotu. Drugi zaraz pewnie też zaliczy czapę od rakiety czy innego latającego ołowiu. Bugger.

Więc wychodzi że może przeprowadzę bombowce przez zewnętrzny pierścień obrony ale później będę miał ciężką przeprawę i ostatnie Shrike'i będzie trzeba dobrze wycelować. Dobrze że chociaż mi celów nie zabraknie... Z MiGami powinienem sobie poradzić.

It's goin' to be a looong day....

Operacja "Iwanow" - Obrona konwoju

2009-06-08T12:32:00.017+02:00

Dziennik Kapitana Leonida Stiepanowicza Marvata, kapitana 1-rangi Kosmicznej Floty Wojennej Eurazjatyckiej Wspólnoty Gwiezdnej.

Wpis: 12.VII.2189 - Nowe Chengdu, Szlak Gwiezdny F113

Komandor Nnong Duai Malczewski i jego "LuYang" klasy Warszawa podążał wraz z bliźniaczym "LuHai" w samym środku linii transportowców w oczekiwaniu na następny skok nadprzestrzenny. Bardzo rozsądnie. Bezpieczeństwo dowódcy jest wszak najważniejsze.

Malczewski od samego przejęcia dowodzenia nad eskortą konwoju demonstrował typowe dla Azjatów dyscyplinę i rozsądek. Dla bezpieczeństwa rozstawił moje okręty w czworoboku o boku długości strzału z laserów typu C. Niszczyciele z przodu, korwety z tyłu. Co oznacza, że znalazłem się w awangardzie, na lewo od środka formacji.

Niszczyciel "Groznyj" jako pierwszy wykrył przed nami miny przeciwokrętowe. Dzięki precyzyjnie wykonanym małym skokom korygującym znaleźliśmy się idealnie na optymalnej ścieżce szlaku gwiezdnego, co oznaczało, że szliśmy całą formacją prosto na zaminowany obszar. jedynym sposobem na uniknięcie ich było wykonanie gwałtownego zwrotu całej formacji. Brawo komandorze Malczewski! Szkoda że min pewnie jest tam jak na lekarstwo a kurs, który wyznaczyliście pakuje mojego "Rastropnego" prosto na miny! Musiałem złamać formację i ominąć miny ciasnym skrętem przy ciągu hamującym.

Chwilę przed minięciem przeszkody pojawiło się to, czego należało się spodziewać - piraci. Wyskoczyli z nadprzestrzeni w ciasnej formacji. Skanery pokazały że to 4 niszczyciele. A to niedobrze. Piraci nie dysponują taka siłą. Chwile później było jeszcze gorzej - uderzyli w nas od boku torpedami pulsacyjnymi! Spieszyli się, to widać i nie zależało im na zawartości ładowni trasportowców, bo to w nie uderzyli. Słabe kadłuby ledwo wytrzymały takie zniszczenia. Jeden musiał wyłączyć reaktor.

Malczewski zostawił obydwa krążowniki przy transportowcach a reszcie kazał wyhamować i ostrzeliwać przelatujące przez główny szyk niszczyciele. Z zadania wywiązaliśmy się doskonale. Przed wystrzeleniem trzeciej salwy torped w ciężko uszkodzone transportowce, trzy z czterech maszyn atakujących rozstrzelaliśmy bateriami laserowymi. Ostatni statek uciekł w nadprzestrzeń.

Nasze straty - 8 zabitych i 5 rannych na korwecie, 23 zabitych na transportowcach.

Wpis: 14.VII.2189 - Nowe Chengdu, Stacja Przeładunkowo-Remontowa "Kniaź Siergiej"

Transportery, chociaż ledwo trzymające się kupy, doprowadziliśmy do stanu funkcjonalnego i przeskoczyliśmy w okolice "Kniazia Siergieja". Nadal nie mogę dojść do tego kto nas zaatakował. To nie były okręty Konfederacji Nowoangliańskiej, ale też używały identycznych torped. Nowy Izrael?

Operacja "Iwanow" - wprowadzenie (II)

2009-06-07T11:35:00.016+02:00

20.VII.2189 - Gan, system Epsilon Indi, stolica Nowego Izraela.

- To nie działa Awi - premier rządu nowoizraelskiego Natan Erbesfeld, zwrócił się do ministra obrony Awiego Grossmana - tracimy okręty, a nie zbliżyliśmy się nawet o krok do odkrycia tej cholernej ruskiej stoczni. Widziałeś raporty, z ostatniego rajdu nie wróciły 3 z 4 niszczycieli. Czerwoni nie są głupi, konwoje mają osłony krążowników. Na razie możemy jedynie spowolnić tempo przekazania Arabom tej floty, ale tego nie powstrzymamy. Czyli za cenę życia wielu naszych żołnierzy nie osiągniemy nic. Potrzebujemy innego podejścia.
- Nasze starania na forum Narodów Zjednoczonych nie przynoszą na razie wymiernych rezultatów - wtrąciła minister spraw zagranicznych Dalia Kaminer - ambasador ESU twierdzi, że mają prawo sprzedawać swoje okręty komukolwiek chcą, a żeby nałożyć na Arabów embargo, musielibyśmy mieć niezbite dowody, do tego że Federacja zamierza nas zaatakować, a takowych nie mamy, prawda, Aronie? - spytała dyrektora Mossadu Arona Tajera.
- Bezpośrednich... nie - odpowiedział Tajer - Jednakże od naszego człowieka w admiralicji IF wiemy na pewno, że w ciągu bieżącego i następnego roku, Arabowie nie zamierzają wystawiać floty dla UNSC. Nie ma dowodów że chcą przeciw nam wystąpić zbrojnie. Ale i tak wszystkie decyzje zapadają w gronie Wielkiego Wezyra, a sztab admiralicji wykonuje tylko odgórnie narzucone decyzje. A w 2174 też nikt nie spodziewał się że przylecą...
- Żaden przywódca Nowego Izraela nie może pozwolić na powstanie kolejnego takiego zagrożenia. Historia naszego narodu poznała już dwa holocausty, a Wojna Ojczyźniana w 2174 zapobiegła trzeciemu. - stwierdził stanowczo Erbesfeld - Nie ma innego wyboru, Pani i Panowie. Los naszego kraju może zależeć od tego, czy powstrzymamy ruskich przed przekazaniem tych okrętów al-Mwazavarrowi. Potrzebuję rozwiązań, nie opisu problemu.
- Jeśli można, panie premierze... - odezwał się Grossman - Sztab IDF zaproponował pewne rozwiązanie. Konkretnie dwoje jego ludzi od... niestandardowych działań. Pułkownik David Zimmerman to były komandos wojsk desantowych, a komandor Sura Harman służy we flocie już od 25 lat. We dwoje stworzyli plan, który daje szanse powodzenia. Pozwoliłem sobie zaprosić obydwoje na to nieoficjalne spotkanie. Spokojnie, zdają sobie sprawę z powagi sytuacji i konieczności zachowania tajemnicy.
- Dobrze, poproś ich. Ale Awi, uprzedzaj wcześniej że zabierasz gości. Lepiej by o tych spotkaniach wiedziało jak najmniej osób...

Dziesięć minut później...

- Skoro sami nie możemy poznać lokalizacji stoczni, musimy zdobyć tę informację od wroga. - tłumaczył Zimmerman - Oczywiście nikt nie może się dowiedzieć że to IDF stoi za tymi atakami. Sugeruję użycie oddziałów pod przykrywką wojsk najemnych. Odpowiednim do tego oddziałem będzie 5 Brygada desantowa z Naveh. Brygada ma doświadczenie w tego typu misjach, gdyż wielokrotnie "wypożyczaliśmy" ich NAC i NSL. Co prawda po ostatniej misji 3 batalion Brygady poniósł ciężkie straty, ale siły pozostałych dwóch będą wystarczające do osiągnięcia celów misji. Wspomagać ich będzie 11 kompania komandosów. Dane dotyczące lokalizacji stoczni z pewnością znajdują się w głównej bazie sił ESU na Nowym Chengdu. Kolonia ta jest jedną z ostatnio skolonizowanych przez ESU planet, głównie w celu obsługi znajdujących się w systemie Wolf 46 kopalni złóż mineralnych. Na planecie nie stacjonują więc znaczne siły, dokładnie jest to 1096 Dywizja Piechoty. To dywizja obrony planetarnej, rekrutująca się głównie z ludności Nowego Chengdu, a więc pobieżnie przeszkolona i wyposażona w niewiele ciężkiego sprzętu. Poza artylerią oczywiście. ESU zwykle wyposaża obronę planetarną w dodatkowe sekcje artyleryjskie, głównie moździerze i działa średniego kalibru. Pani komandor?
- Jak wykazały loty naszych okrętów szpiegowskich klasy Nitznutz VKF nie trzyma zbyt wielu sił na orbicie planety - kontynuowała Harman - zwykle są to 1-2 lekkie krążowniki, eskadra niszczycieli i eskadra korwet. Obronę wspierają automatyczne satelity wyposażone w lekkie działa energetyczne, wyrzutnie rakiet i broń kinetyczną. Potwierdzono również jedną orbitalną bazę hangarową. Wszystko to kierowane jest z orbitalnego centrum dowodzenia, stacji klasy Korolev, który stanowi również stację przekaźnikową łączności jednostek na powierzchni. Więc jeśli zniszczymy lub przejmiemy stację odetniemy ESU łączność. Określamy wymagane siły do przeprowadzenia ataku na eskadrę krążowników i 3 eskadry niszczycieli. Planujemy także skorzystać z dobrodziejstw Midbar Ghostworks i ich eksperymentalnej technologii stealth. Jeden z Nitznutz-ów przewiezie niewielki oddział komandosów, wyposażonych w zmodyfikowane niemieckie zbroje PZKpfZ III. Komandosi przejmą kontrolę nad orbitalną stacją dowodzenia, co pozwoli oddziałowi wydzielonemu floty zapanować nad orbitą planety. Nadrzędnym celem jest uniemożliwienie jakiemukolwiek okrętowi VKF opuścić system. To da nam więcej czasu na przeprowadzenie operacji lądowej.
- Kiedy już będziemy mieli czystą przestrzeń - kontynuował pułkownik - wpierw uderzymy desantem suborbitalnym na stanowisko obrony stratosferycznej broniącej podejścia do bazy lotniczej w Sienchan. Będziemy mogli wówczas dokonać głównego desantu w samej bazie. Tym samym pozbawimy ESU wsparcia powietrznego, a sami uzyskamy solidną podstawę do dalszych działań. Elektrownia wodna w sektorze 54 będzie naszym kolejnym celem. Jeśli uda nam się przejąc kontrolę nad dostawami prądu, nasz główny cel Fort Iwanow, będzie łatwym łupem.
- W forcie na pewno znajdują się koordynaty stoczni ESU w systemie. Wiedząc gdzie szukać, uderzymy - dokończyła Harman.
- Jakie siły potrzebne będą do zdobycia stoczni i zniszczenia okrętów dla Arabów?- zapytał dyrektor Mossadu.
- Do osiągnięcia celu będzie potrzeba około 2/3 Grupy Operacyjnej "Bena Guriona" - spokojnie odpowiedziała komandor Harman.
- Coo? - zagrzmiał Tajer - to prawie wszystkie siły broniące Naveh! Jeśli nam się nie uda, jeden z naszych głównych światów, pozostanie praktycznie bez obrony. Musi być inne wyjście.
- Panie dyrektorze, nie ma innego wyjścia - odparł Zimmerman - Nie jesteśmy mocarstwem jak ESU i sami nie wytrzymalibyśmy z nimi wojny. Naszą jedyną możliwością jest taktyka "uderz i uciekaj". A co do użycia takiej siły, standardowe siły obrony stoczni kosmicznej ESU to przynajmniej cztery ciężkie forty klasy Katyusha, nie licząc okrętów osłony. Poza tym po naszym ataku nie może zostać żaden wskazujący na nas ślad. A to oznacza konieczność całkowitego zniszczenia stoczni i wszelkich znajdujących się tam sił. Całkowitego, panie dyrektorze. Właśnie do tego potrzebujemy "Ben Guriona".
- Podoba mi się - wtrącił się w dyskurs Erbesfeld - macie jaja, o przepraszam pani komandor.
- Bez urazy panie premierze - uśmiechnęła się Harman.
- Dobra, macie moje zezwolenie. Do jutra chcę widziec na biurku szczegółowy opis operacji. Jak wam się uda, pomyślimy nad oddaniem wam "Ben Guriona". Awi, Aron udzielicie pani komandor i panu pułkownikowi wszelkiej pomocy. I niech Bóg ma nas w swojej opiece...

Operacja "Iwanow" - Preludium

2009-06-03T22:02:00.015+02:00

14.VII.2189 - Nowe Chengdu, system Wolf 46, obszar pod kontrolą ESU

Atak na konwój zaopatrzeniowy zmierzający do stoczni remontowej!

Wypadek podczas dokowania wojskowego transportu do Przeładunkowej Stacji Kosmicznej "Kniazh Sergey" na Szlaku Gwiezdnym F113 jak okazało się spowodowany był ciężkimi uszkodzeniami statku. Uszkodzenia te ewidentnie miały charakter bojowy, co więcej z 5 dokujących maszyn wszystkie nosiły ślady ostrzału.

Dokumenty przeładunkowe określają eskortę transportu na 6 okrętów w tym 2 krążowniki klasy Tybet, jak się okazuje dodane w ostatniej chwili w systemie Zhouzhang 211.

Jak dotąd ani dowództwo marynarki ani rząd ESU nie skomentowały oficjalnie wydarzenia. Jednak źródła nieoficjalne donoszą o gwałtownym ataku na konwój już na obrzeżach systemu Wolf. Wysoko postawieni oficerowie, z którymi udało nam się porozmawiać wykluczają atak obcych i sugerują, że był to zwykły napad piratów skuszonych możliwością zdobycia części zamiennych i systemów broni okrętowej. Chodzi niewątpliwie o dostawy do stoczni remontowych ESU gdzie przebywają okręty, które Eurazjatycki Związek Solarny ma przekazać Federacji Islamskiej.

Uszkodzenia statków transportowych sugerują atak pojedynczą, potężną bronią taką jak używane powszechnie przez Konfederację Nowoangliańską i Nowy Izrael torpedy pulsacyjne, lub działa kinetyczne Kra'Vak.

Zaniepokojeni atakiem w spokojnym dotąd sektorze eksperci ONZ są zgodni, że obecność Kra'Vaków tak daleko od linii frontu jest wykluczona, a piraci nie są w posiadaniu broni tego typu i nie mają środków wystarczających na stawienie czoła okrętom wielkości krążownika. Nie chcieli jednak odnieść się do oskarżeń padających ze strony Wielkiego Wezyra Federacji Islamu Ihthaniego al-Mwazavarra, że był to atak sił Nowego Izraela.

Choć wszyscy przyzwyczailiśmy się już do agresywnej retoryki al-Mwazavarra, to nietrudno powiązać ten militarny incydent z dyplomatyczną ofensywą NI w ONZ, mającej doprowadzić do nałożenia embargo na sprzedaż technologii wojskowych Federacji Islamu.

Czy mamy do czynienia z próbami zbrojnego zatrzymania transakcji między ESU a Federacją Islamu? Z pewnością czas pokaże.

Re'ann Lee, Nowe Chengdu, UNNS.

Wielka porażka małej floty ESU

2009-06-02T19:33:00.009+02:00

Dziś rozegrałem (nie "miałem przyjemność rozegrać" ale o tym dalej) pojedynek małych flot patrolowych w opisywanym już na Jedynej i Słusznej systemi Full Thrust. Były to 1000 punktowe floty Eurazjatyckiej Wspólnoty Solarnej (ESU) prowadzonej przez Borsuuka i Cesarskiej Japonii (IJ) przez kolegę Standarda, oparte o kilka krążowników i drobne statki eskortowe.

Flota ESU postawiła tradycyjnie na ciężkie niszczyciele Wołga, 2 krążowniki - ciężki Woroszyłow i lekki Kiang w towarzystwie 4 kanonierek i 2 korwet. Uzbrojenie ich stanowły baterie laserów klasy średniej i ciężkiej za wyjątkiem kanonierek uzbrojonych w jednostrzałowe zasobniki rakiet niekierowanych.

Cesarska marynarka Japonii wystawiła jeden krążownik liniowy z kluczem ciężkich myśliwców na pokładzie, dwa niszczyciele rakietowe w roli eskorty i 8 kanonierek i kutrów rakietowych. Nie było to rozwiązanie zaskakujące dla tej floty, gdyż jej konstrukcje stawiają po pierwsze na myśliwce, po drugie na rakiety i po trzecie na mobilność.

Pierwsze dwie rundy spędziliśmy na zbliżaniu się do siebie formacji na zasięg strzału. W trzeciej padły już pierwsze strzały. zniszczeniu uległy 2 wysuwające się do ataku kanonierki ESU i 1 kanonierka IJ, a niewielkie zniszczenia jednemu z niszczycieli ESU zadał klucz myśliwców samemu tracąc jedną maszynę.

Czwarta runda okazała się decydującą. Zbyt wolno poruszająca się formacja ESU dostała się pod zmasowany ostrzał rakiet kierowanych wystrzelonych przez niszczyciele i krążownik IJ. Szczęśliwie wycelowana salwa rozniosła moje maszyny w proch. W jednym momencie straciłem obydwa krążowniki i jeden z niszczycieli. Swoim ogniem laserów uszkodziłem krążownik liniowy IJ ale nie wystarczająco, żeby skłonić japończyków do zakończenie starcia a ostrzał tegoż krążownika zestrzelił drugi z moich niszczycieli.

Pozostawszy z jednym niszczycielem, jedną korwetą i dwoma kanonierkami uznałem to za dobry moment do poddania partii i podziękowałem Standardowi za ważną nauczkę: zawsze nabierać maksymalnej prędkości przeciwko rakietom, gdyż tylko możliwość znacznego oddalenia się od pierwotnego toru lotu pozwala na uniknięcie salw rakietowych.

Może i była to bajka z morałem, ale nie da się uniknąć jednej konkluzji. Zostałem zawstydzająco rozbity i pokonany nie zadając przeciwnikowi niemal żadnych strat. Zabawa, przyznaję, była przednia ale przyjemność niewielka.

Dziękuje Standardowi za dobrą grę i szykuję się na rewanż.